Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Και τώρα η EYXH


"Αγαπιτό χαρτή θέλο μια χάρι.
Να σου πο θέλο αυριο τα πραγματα να γίνουν οπος θελο."

Δια χειρός Νάσιας, η ευχή όλων μας για όλους σας !

(Για την ιστορία: Εζητήθη από την υπεύθυνο ευχών (ναι για τη Νάσια μιλάω, αφού αυτή έχει αναλάβει το έργο με απευθείας μάλιστα ανάθεση) για μια ακόμη φορά να συγγράψει τη φετινή μας ευχή. Ζήτησε να της διαβάσω τη περσινή της ευχή και απάντησε ότι αυτή της αρέσει και δε θέλει να διορθώσει ούτε τα ορθογραφικά λάθη, αφού όπως είπε "τι σημασία έχει μαμά που μια ευχή είναι γραμμένη λάθος; Δεν είναι σχολείο, ευχή είναι!". Εκ των υστέρων εκτιμώ ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτή είναι η ευχή μας και ακόμα συνεχίζει να εκφράζει απόλυτα την οικογένεια.)

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Είχα και εγώ αποκλίνουσα συμπεριφορά

και τώρα θα προσπαθήσω να μεγαλώσω τα παιδιά μου ευχόμενη κάποτε να έχουν αποκλίνουσα συμπεριφορά .........

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Μόνο σου τώρα


Νάσια: Γιατί μ’ αφήσατε μόνη μου;
Εγώ: Πότε μωρό μου σ’ αφήσαμε μόνη σου;
Νάσια: Το βράδυ μ’ αφήσατε μόνη μου και κοιμήθηκα.
Εγώ: Και εγώ κοιμήθηκα μόνη μου με το μπαμπά. Και εσύ τι έκανες;
Νάσια: Ήρθα και κοιμήθηκα με τη Νερίνα στον καναπέ.
Εγώ: Ναι σας βρήκα το πρωί. Βρήκα τη Νερίνα να κοιμάται με το μισό της κεφάλι στο πάτωμα. Της είπα «κοίτα ποια είναι στα πόδια σου;». Και αυτή είπε «ωχ, πάλι αυτή;» και κουκουλώθηκε.
Πρέπει να μάθεις μωρό μου να μένεις μόνη σου. Έτσι θα μεγαλώσεις και θα πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Γιατί μωρό μου μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να επιβιώσεις. Μόνη σου και όσο πιο μπορείς μακριά από εμένα. Γιατί εγώ μωρό μου δε μπορώ να σε προστατεύσω. Δε μπορώ να σου εγγυηθώ για τίποτα. Ο θεωρητικά προστατευμένος χώρος του σπιτιού μου, μια μόνωση μονάχα από τις κραυγές των θηρίων μπορεί να σου προσφέρει καρδιά μου και αυτό για λίγο, για πολύ λίγο. Να δες χιλιάδες παιδιά χτες το πρωί βγήκαν μόνα τους σε όλους τους δρόμους της Αθήνας, κουβαλώντας στους ώμους τις τσάντες τους, την οργή τους, μα και την οργή μας για τη ζωή μας που πάει κατά διαόλου, την αδυναμία μας να τους κατοχυρώσουμε το δικαίωμα όχι στο όνειρο πια, αλλά στα στοιχειώδη, εκείνα τα παλιά «ψωμί παιδεία ελευθερία» και ακόμα χειρότερα το δικαίωμα τους στη ζωή. Τα αφήσαμε μόνα τους στους δρόμους μπας και μπορούσαν εκείνα για μια ακόμα φορά να καθαρίσουν για πάρτη μας. Αφού ξορκίσαμε την εικόνα δυο γονιών μόνων τους σε ένα σπίτι να περιμένουν πότε θα τελειώσει το πετσόκομμα του κορμιού του παιδιού τους για να το παραλάβουν και να το γυρίσουν στη γη, αφού φροντίσαμε να βρει ο καθένας μας ξέχωρα και για πάρτη του εκείνη τη δικαιολογία που χτες θα του έδινε το απαραίτητο άλλοθι για να ξεκινήσει τη μέρα του, αφού σιγουρευτήκαμε ότι το κινητό του παιδιού μας έχει μπαταρία για να μπορούμε να το βρούμε και όχι να μας βρούνε –όχι σε εμάς δε συμβαίνουν αυτά, ένα μεμονωμένο περιστατικό ήταν και προς θεού σε εμάς δε πρόκειται να συμβεί- για να μας πούνε που θα το βρούμε, φύγαμε για τις δουλειές μας και τα στείλαμε στο δρόμο να φωνάξουν για το δικαίωμα τους τουλάχιστον στη φυσική τους παρουσία στο μάταιο τούτο κόσμο. Χιλιάδες γονείς γυρίσαμε τη πλάτη μας στον εφιάλτη και μαζί στα ίδια τα παιδιά μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας. Στη τελική πόσα πια να κάνει ένας γονιός μωρό μου για σένα; Εκείνη τη μέρα τη πρώτη στο μαιευτήριο ολοκληρώσαμε την υποχρέωση μας στη διαιώνιση του είδους. Εσύ τώρα φρόντισε να επιβιώσεις. Και εάν δε τα καταφέρεις καρδιά μου δεν είσαι παρά ένα από εκείνα τα κομμάτια της αλυσίδας που αποδεικνύονται αδύναμα και άρα άχρηστα για το είδος μας. Φυσική επιλογή το λένε νομίζω και στη τελική το κάθε είδος βρίσκει τις δικές του μεθόδους για να διατηρήσει την ισορροπία του.
Χτες έτσι που σε «έβλεπα» στο δρόμο απέναντι σε εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες, τόσο μικρό αλλά ίδιο με φωτιά, έψαξα να βρω τη μορφή μου και μωρό μου ανακάλυψα ότι τελικά ήμουν και εγώ εκεί, όχι γύρω σου, όχι δίπλα σου, αλλά πίσω από εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες να σπρώχνω το χρόνο με τις ιδρωμένες μου παλάμες. Ίσως αυτό να «είδες» και εσύ μωρό μου εχτές βράδυ και για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια δεν ήρθες να κοιμηθείς μαζί μας, όπως συνήθως κάνεις όταν ανακαλύπτεις ότι κοιμάσαι μόνη σου, αλλά προτίμησες να στριμωχτείς στον καναπέ με την αδελφή σου. Εκεί να μείνεις καρδιά μου…….

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Σε παγκόσμια πρώτη

(η συγγραφέας και μελλοντική χημικός σε στιγμές χαλάρωσης)

Τα παιδικά χρόνια του μικρού Νικόλα κι όταν μεγαλοσε


Όλα άρχισαν από τη μέρα που γενιθηκαι ο μικρός Νικόλας.
Όταν προτοπήγε ο Νικόλας στο σπίτι του έννιοσε πολύ δύναμη. Και αυτό έκανε πολύ καλό στη ζωή του.
Με τα χρώνια άρχηζε να περπατάει και να πηγαίνει σχολείο.
Πρώτη τάξη του διμοτικού σχολείου: Ο Νικόλας πήρε τη πιο καλή δασκάλα του κόσμου. Όταν η δασκάλα μοίραζε τα βιβλία της πέταξε το φαγητό του. Τον πήγε στο ποιο αυστιρό διεφτιντή του κόσμου. Τον έπιασε από το τσουλούφι μέχρι να ζιτήσει συγνόμη από τη δασκάλα του.
Διάλογος
Νικόλας:
Άντε συγνόμι. Τώρα αφίστε μου το τσουλούφι μου.
Διευφηντής: Στο άφισα και τρέχα στη τάξη σου!
Κάθε μέρα τα ίδια.
Δευτέρα διμοτικού: (Λίγο αυστιρή η κυρία που πήρε και ο ίδιος διαφιντής). Όταν η κυρία μίραζε τα βιβλία της έβαλε τρικλοποδιά, στο διαφιντή τώρα ο Νικόλας.
Διάλογος
Διαφιντής:
Μικρενικόλα τι έκανες πάλι;
Νικόλας: Έβαλα τρικλοποδιά στην κυρία μου.
Διαφιντής: Πώς, τι, γιατί;;; Έξω από το σχολείο τώρα.
Νικόλας: Μάλιστα.
Κάθε μέρα τα ίδια
Αλλαγή σελίδας: συνέχια του μ. Νικόλα
Τρίτη διμοτικού: (πιο κακιά η δασκάλα και τον ίδιο διαφιντή). Όταν μήραζε η δασκάλα τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε εκατό βρισιές και Στο διαφιντή
Διάλογος
Νικόλας:
Καλησπέρα, χα,χα,χα,χα!!!!!
Δ.: Γιατί γελάς παιδί μου;
Ν.: Έτσι
Δ: Τι έκανε;
Δα.: Με έβρισε.
Δ. Τι πώς, που, γιατί;;; Θα γράψεις 1.000.000.000 φορές «δε θα το ξανακάνω ποτέ στη ζωή μου»
Κάθε μέρα τα ίδια
Πέμπτη διμοτικού (πάρα πολύ αυστιρή δασκάλα, διαφιντή τον ίδιο): Όταν μύραζε τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε μπουγέλο. Στο διαφιντή…
Διάλογος
Δ.:
Νικόλα τι κάνεις εσύ εδώ;;
Δα.: Μου έριξε μπουγέλο
Ν.: Ουφφφφ:
Ο διαφιντής τον κρέμασε ανάποδα για δύο ώρες
Κάθε μέρα τα ίδια
Έκτη δημοτικού
Ο διαφιντής μιράζει τα βιβλία
Ν.: Μπλα, μπλα, μπα
Δ.: Τώρα θα δεις Νικόλα. Μπουφφφφφ (τον πέταξε από το παράθυρο)
Ν.: Ααααααααααααααααααα!
Κάθε μέρα τα ίδια
Πρώτη Γυμνασίου και μετά το γνωστό: Κάθε μέρα τα ίδια

Αφιέροση σε όλους
Νάσια

(Έχει και λίγη ακόμι σηνέχεια)


Παρατήρησεις
Του αντιγραφέα: Εκ παραδρομής ή για λόγους σκοπιμότητας άραγε ξεχάστηκε από την συγγραφέα η Τετάρτη Δημοτικού στο κείμενο, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι είναι η τάξη που πάει φέτος η μικρά;
Της μάνας: Μεταξύ μας η επανάληψη της φράσης "κάθε μέρα τα ίδια" με απογείωσε...
και
Γενικές πληροφορίες: Η Νάσια μετά από μια πληροφορία που πήρε για τη συγγραφέα ενός βιβλίου που διάβαζε και συγκεκριμένα ότι πήρε την απόφαση να γίνει συγγραφέας στα εννιά της χρόνια, αποφάσισε ότι θα γίνει και αυτή συγγραφέας α και χημικός. Το δεύτερο είναι δικό της και δε το πολυαναλύσαμε ως οικογένεια, γιατί η πέννα της αντέχεται (παιδή μας ήνε τω αγαπάμαι ή παιδί μας είναι το αγαπάμε), η ενασχόληση της με τη χημεία πάλι ψυλλιαζόμαστε ότι μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη για την ασφάλεια του κυττάρου μας (της οικογένειας ντε). Το πρωτόλειο έργο της λοιπόν απόκτησε σάρκα και οστά σήμερα μια μέρα που μοιάζει να συνωμότησαν όλα για να γραφτεί. Πήγε σχολείο, έβρεχε και έλειπε και η δασκάλα της. Όπως και να το κάνεις όλα τα μεγάλα κάπως έτσι ξεκινάνε όταν δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει κανείς.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Δελτίο καιρού να το πω, διάθεσης να το πω



Πέρασαν οι μήνες οι μέρες μα ούτε μια μικρή σταγώνα. πολύ γρήγορα ξεράθηκε η γη. μετά από μια βδομάδα οι βροχοσταλήδες κάνανε πλουτσ σε όλη τη γή. Και έζησα πολύ ορέα δροσερή ζωή.


(δια χειρός Νάσιας)
Σχολιασμός: Το βασίλειο μου για ένα πλουτσ.........

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Αφιερωμένο



στη holly που γύρισε και που μάλλον άπτεται της ειδικότητάς της
και στη Μαριλένα , έτσι για να καταλάβει ότι μια χαρά είναι το L ,



Τεστ στην Ιστορία

Θέμα: Σπάρτη

Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Οι Σπαρτιάτες γυμνάζονταν πολύ και ήταν γυμνοί.
Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτισσες;
Απάντηση: Οι γυναίκες στη Σπάρτη για να γίνουν καλές νοικοκυρές άρχισαν να γυμνάζονται και φορούσαν κοντή φουστίτσα και κοντό μπλουζάκι.
Ερώτηση: Τι έτρωγαν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Κοκτέιλ αμβροσίας.
Ερώτηση: Τι απεχθάνονταν περισσότερο οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Τους Δωριείς .

(δια χειρός, ποιάς άλλης; Της Νάσιας)
Καλό μας απόγευμα
Υ.Γ. Μεταξύ μας η τελευταία απάντηση δεν είναι κακή, το αντίθετο θα έλεγα....

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2008

Διευκρίνιση στη διευκρίνιση



Τι είναι οι δάσκαλοι;


Μην είναι οι κάμποι; Σαφώς και δεν είναι οι κάμποι, όπως επίσης δεν είναι και οι κάμπιες, ούτε οι καμπίνες και σταματώ εδώ διότι έχουμε ένα επίπεδο. Σκεφτόμουνα ότι ως γονείς δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από τους δασκάλους των παιδιών μας, πέραν από αυτές που μας δίνει ο νόμος –με την προϋπόθεση ότι κάπου θα τον εντοπίσουμε βέβαια- διότι δε ξέρω εάν το έχετε παρατηρήσει αλλά οι από το νόμο καθοριζόμενες υποχρεώσεις και δικαιώματα του συμπαθούς κλάδου, παραμένουν επιμελώς μακριά από τα μάτια όλων εμάς των αδαών-ναι καλέ των γονιών εννοώ-, βασικά οι υποχρεώσεις, καθότι τα δικαιώματα θα τα βρείτε ευκρινώς καταγραμμένα σε διάφορα σημεία, ενίοτε και στους τοίχους, υπό τη μορφή αφισών –μην παρεξηγιόματε κιόλας-. Έτσι λοιπόν φρονώ ότι απλά και μόνο αυτή η παραδοχή, ότι δηλαδή ένα νομικό πλαίσιο και μόνο ρυθμίζει τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα του συμπαθούς κλάδου πάνω στις ζωές των παιδιών μας, αρκεί για να λειτουργήσει ως απαγορευτικό για οποιαδήποτε γονεϊκή απαίτηση όσο και αν μοιάζει απόλυτα συνυφασμένη με τη βασική συνταγματική παραδοχή ότι «Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα» (και αναφέρομαι στα σχετικά περί ισότητας, ανεξιθρησκείας, και λοιπών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων) και η οποία μοιάζει πια να είναι η μόνη στην οποία μπορεί κανείς να στηριχθεί, γιατί όλα τα άλλα σου επιχειρήματα προσκρούουν στο αλάθητο της άλλης πλευράς, το οποίο μάλιστα με την ιδιότητα του ως θεσφάτου μεταφράζεται στην καθομιλουμένη σε «σκάσε και κολύμπα» ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις στο συμπαθές «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», το οποίον είναι και ιδιαιτέρως επιμορφωτικό, αφού σε αντίθεση με το πρώτο, που θα μπορούσε δυνητικά να θεωρηθεί ως μια απόδειξη μη σωστούς διαπαιδαγώγησης από το δικό τους γονεϊκό περιβάλλον και όχι μόνο, το δεύτερο περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για τον παραλήπτη σχετικά με τα ανατομικά χαρακτηριστικά της συμπαθούς καθ’ όλα αχλαδιάς.
Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα ότι τελικά δε μπορώ να στηριχτώ ούτε στο Σύνταγμα, αφού ρητά το ορίζει στην ακροτελεύτια διάταξη «…επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», όπου Έλληνας στη δική μου περίπτωση θα ταίριαζε και η αχλάδα, για την οποία οφείλω να το παραδεχτώ καμίαν αναφορά δεν κάνει το Σύνταγμα, το Δαρβίνο μου μέσα.





Y.Γ.Για όσους πρόλαβαν να διαβάσουν το προηγούμενο κείμενο:


Αφαίρεσα τη τελευταία παράγραφο από το κείμενο θεωρώντας ότι είναι μισό, αφού δεν είναι δυνατόν και στις δύο πλευρές να καταθέσουν την άποψή τους.


Καλό καλοκαίρι σε όλους μας


Εκ της Διεύθυνσης






Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Η πόρτα

Τότε
"Εάν φύγεις τώρα, όταν ξαναγυρίσεις αυτή τη πόρτα θα τη βρεις κλειστή"
'Έφυγες σίγουρος ότι "αυτή" η πόρτα, σε απόλυτη ευθεία με τη μήτρα, δεν κλείνει ποτέ, αγνοώντας κάθε ήχο πίσω σου...
Τώρα
"Μη φεύγεις, γιατί φεύγεις, γιατί έφυγες ;;"
Γύρισες κουβαλώντας τη δικιά σου πόρτα πάνω σου και το λώρο στα ματωμένα σου δόντια.. Είχες δίκιο, η δικιά τους πόρτα ήταν ανοιχτή...
E και ;;;
Όπως και τότε έτσι και τώρα αγνόησες τους ήχους..
Το μόνο που έμοιαζε να έχει σημασία πια ήταν ότι πάντα θα υπήρχε μια πόρτα, δικιά σου δικιά τους δεν είχε καμμιά σημασία πια, ακόμα στη λάθος μεριά ήσουν.
Ή μήπως όχι ;;
Μακάρι η πόρτα που γαντζώθηκες πάνω της να είναι "αυτή" σε απόλυτη ευθεία με τη μήτρα..

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Ξανά μανά


το έχουμε πει πολλάκις σε αυτό το μπλογκ: "τα χρέη στο μπλόγκινγκ και στα χαρτιά πρέπει να πληρώνονται". Τα χρέη στη Μιχαλού πάλι όχι (μη το ψάχνετε αστειάκι εσωτερικής κατανάλωσης το τελευταίο).
Η MenieK και ο Άμμος -η αναφορά των ονομάτων υπακούει στους κανόνες του savoir vivre και όχι τη χρονική ακολουθία, εάν και μεταξύ μας υπακούει στο γνωστό με μια ανάσα τρόπο γραφής μου που δε μου επιτρέπει να βρω το πραγματικό χρόνο των προσκλήσεων, ναι βρε τη τεμπελιά μου εννοώ- με προσκάλεσαν στο πιο ευφυές,ως προς τη σύλληψη, παιχνίδι της μπλογκόσφαιρας και τους ευχαριστώ τα μάλα για αυτό.
Την ήθελα αυτή τη πρόσκληση, γιατί θεωρώ ότι ο γραφικός χαρακτήρας είναι ένας ακόμα τρόπος ανάγνωσης των συνομιλητών μου στη μπλογκόσφαιρα, δίνει πρόσωπο στη γραφή τους εάν με εννοείτε.
Τέλος πάντων πέρασα απόψε από τον Άμμο, για να δω ακριβώς τους κανόνες του παιχνιδιού, θέλοντας αυτή τη φορά να παίξω με τους κανόνες και επ' ευκαιρία είπα να διαβάσω και τα καινούργια του -ιδέα μου ή επανέρχεστε αγαπητέ;-.
Σε ένα ποστ του για την Αμαλία Καλυβινού (το οποίο καιρό θα ήθελα να είχα γράψει και εγώ και με εκφράζει απόλυτα) διάβασα την απόφαση των διαχειριστών του μπλογκ http://autographcollectors.blogspot.com να αφιερωθούν τα κείμενα όσων έπαιξαν στο συγκεκριμένο παιχνίδι στην Αμαλία Καλυβινού και εκεί αποφάσισα ότι εγώ αυτό το παιχνίδι δε θα μπορούσα να το παίξω σεβόμενη τους όρους του.
Για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις με τους διαχειριστές του μπλογκ, τη πορεία των οποίων σέβομαι απόλυτα, όπως και την συγκεκριμένη επιλογή τους, δε μπορώ να παίξω το παιχνίδι .
Και εξηγούμαι:
Επέλεξα για να συμμετάσχω το παρακάτω κειμενάκι:



ήταν η αφιέρωση στα δώρα για τα Χριστούγεννα στη Νερίνα (τα άπαντα της Μαφάλντα και μια πυξίδα). Το επέλεξα γιατί ήταν το πρώτο που βρέθηκε μπροστά μου αφού η Νερίνα κυκλοφορεί μαζί του σε όλο το σπίτι και όχι μόνο, αλλά όπως λέω συνήθως αυτό είναι θέμα άλλου ποστ. Από την άλλη ήταν μια απόλυτα ειλικρινής απεικόνιση του γραφικού μου χαρακτήρα, αφού γράφτηκε στην κυριολεξία στο γόνατο την ώρα που γονατισμένη τύλιγα τα δώρα 6 παιδιών Χ6 και 5χ4 ενηλίκων με τις έξη γύρω μου και τη Νερίνα πάνω από το κεφάλι μου να προσπαθεί να καταλάβει σε ποιον θα δώριζα τη Μαφάλντα και για ποιον ήταν και τι είχε μέσα το κουτί που έφερε η κούριερ από το Πλανητάριο.

Μια ευτυχισμένη στιγμή, νομίζω ότι η γραφή την απεικονίζει καθαρά, ακόμα και τη διάθεση μου να τραβήξω την αγωνία της Νερίνας στα όρια άμα ψάξει κανείς θα δει, ή τουλάχιστον εγώ τη βλέπω και η Νερίνα την είδε νομίζω. Και κάτι ανάλογο από την καθημερινότητά τους επέλεξαν και οι περισσότεροι από ότι είδα.
Δε ξέρω πως αυτό θα μπορούσα να το "αφιερώσω" σε μια νεκρή, δε ξέρω τι θα μπορούσα να αφιερώσω ακόμα και σε ένα δικό μου νεκρό, ίσως μόνο ένα "γαμότι μου γιατί με παράτησες;" όσο και εάν αυτό ακούγεται εγωιστικό και στερούμενο λύπης για αυτόν που έφυγε.
Σε καμμία περίπτωση όμως, όπως εξήγησα και στον Άμμο, δε θα μπορούσα να "αφιερώσω" μια ακόμα απόδειξη ότι εγώ είμαι ακόμα εδώ, με τη ζωή μου για την ώρα να ακολουθεί τον κύκλο της μέσα στην επισφαλή σιγουριά ότι και αφού αυτός έφυγε, εγώ τα κατάφερα να παραμείνω στην εικόνα.
Ξαναλέω ότι αυτό δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο κριτικής στην επιλογή των εμπνευστών του παιχνιδιού, τη δικιά μου ίσως ανικανότητα να αντιμετωπίσω το θάνατο σαν συνέχεια μάλλον σηματοδοτεί.

Η συνέχεια στους :

μεθυσμένα χρώματα, όταν επιστρέψει με το καλό
kerasia, αυτής το χειρόγραφο και εάν θέλω να δω
Γιώτα φίλη από την άλλη πλευρά
dodos, ίσως εάν είμαι τυχερή χωρίς εικονίτσες
γιαγιά με ταρτικές ανησυχίες, έτσι για να της πω ότι ζει τούτο
Μαριλένα (του Ανάργυρου & του Ρίκου), από εσάς δεχόμεθα και σκίτσα
holly, εάν και νομίζω ότι ήδη έπαιξε, εάν έχω καταλάβει καλά
butterfly, δε σας το έχω πει αλλά πολύ μου αρέσει αυτό το παιδί
Αθανασία, ίσως έτσι πειστεί να το ανοίξει εκείνο το μπλογκ που καιρό τώρα προσπαθεί να τη πείσει η Μαριλένα να ανοίξει
stardustia, κάτι από εκείνα τα τετράδια της ίσως

και (αντιγράφοντας από το natassaki)


Οι οδηγίες είναι απλές:

1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)



Κυριακή, 4 Μαΐου 2008

Μαντέψτε ποια είναι το πουλί

και μην τολμήσετε να πετάξετε τη γόβα



Όμορφη βδομάδα να έχουμε

Υ.Γ. Μου τη δίνουν οι γιορτές

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Τώρα που είναι άνοιξη



και τα λουλούδια ανθίζουν
η Νάσια ερωτεύεται
κι οι άλλοι σιχτιρίζουν



Η Νάσια ερωτεύτηκε, για τρίτη φορά στη ζωή της. Το Σάββατο μας ανακοίνωσε ότι δεν είναι πια ερωτευμένη με το Μιχάλη, με τον οποίο υπήρξε περίπου επί ένα χρόνο ερωτευμένη, γιατί όπως μας είπε αυτή η σχέση δεν έχει μέλλον, αφού με αυτήν στο Δημοτικό και το Μιχάλη στο Γυμνάσιο δε σώζεται ο έρωτας και αυτή χρειάζεται να βλέπει αυτόν που είναι ερωτευμένη. Την Δευτέρα μας ανακοίνωσε ότι είναι ερωτευμένη με τον Ηλία -"θα δεις μαμά θα σου αρέσει και η μαμά του, μοιάζει λίγο στη Νερίνα", μου είπε για να προλάβει πιθανές αντιρρήσεις μου και προσπέρασε με την ίδια όπως πάντα αδιαφορία το ερώτημα του μπαμπά της περί του Ε9 του υποψηφίου- και άρχισε να κάνει τα γνωστά πλάνα προσέγγισης του άτυχου, όπως κάνει πάντα και τα οποία μέχρι τώρα βρίσκανε εφαρμογή μοναχά μέσα στο κεφαλάκι της και ενίοτε και χωρίς ακριβή καθορισμό του αντικειμένου, αφού υπήρξε επί τρία χρόνια ερωτευμένη με το Ντιέγκο, τον οποίο όμως δεν τον αναγνώριζε όταν τον έβλεπε.
Και φτάνουμε στο σήμερα, μόλις τέσσερεις μέρες από το "χωρισμό" της από το Μιχάλη.
Η Νάσια επιστρέφει από το σχολείο με το παππού της, περιέργα σιωπηλή και μαζεμένη, με κόκκινα τα μαγουλάκια της. Αφήνει τη τσάντα της, παίρνει το παιδικό της πάπλωμα και ξαπλώνει στον καναπέ. "Μωρό μου τι έχεις τι ρωτάω", βρίζοντας τη μοίρα μου, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις ιώσεις, πιστεύοντας ότι σκάει μύτη μια ακόμα. "Τίποτα, μου απαντάει ξεψυχισμένα, είμαι κουρασμένη και θέλω να κοιμηθώ και δε πεινάω". Τη φιλάω και τη βρίσκω δροσερή, αλλά κάτι στο βλέμμα της με μπλοκάρει.
"Θες να μου πεις τι συμβαίνει;;" τη ξαναρωτάω μετά από λίγο. Πετάγεται από τον καναπέ με τα μαγουλάκια της ακόμα κατακόκκινα και έρχεται στην αγκαλιά μου.
"Θα σου πω, μου λέει, αλλά δε θα μου πεις τίποτα, ούτε τι να κάνω, ούτε τι θα έπρεπε να έχω κάνει". "Εντάξει στο υπόσχομαι, της λέω, πες μου τώρα τι σε πείραξε".
"Σήμερα είπα στη Μαριλένα ότι αγαπάω τον Ηλία και αυτή πήγε και τον ρώτησε πως με αγαπάει αυτός, φιλικά ή ερωτικά; Και αυτός δε της απάντησε. Μετά η Μαριλένα το είπε στην Εύη και στην Ελισσάβετ και πήγανε και αυτές και τον ρωτήσανε, αλλά ούτε σε αυτές είπε. Και μετά εγώ θύμωσα και πήγα και τον ρώτησα εγώ. Του είπα "αποφάσισε τώρα πως μ' αγαπάς. Ερωτικά ή φιλικά;" Και αυτός καθόταν και με κύτταγε. Και τότε εγώ του είπα "πες για μια φορά ότι δεν είσαι μικρός, ότι είσαι άντρας και σε ρωτάω εγώ σα γυναίκα πως μ' αγαπάς ερωτικά ή φιλικά, τι θα μου απαντήσεις;;" Και τότε μαμά μου είπε ότι "σ' αγαπάω ερωτικά". Αυτό μου είπε".
Κράτησα το ακαδημαϊκό τρίλεπτο σιωπής που ακολουθεί τις απορίες της Νάσιας, πήρα βαθιά ανάσα και άρχισα να τις θυμίζω τους κανόνες που πρέπει να διέπουν τη σωστή συμπεριφορά μιας κυρίας και έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση σχετικών περιπτώσεων, θέμα και αυτό άλλου ποστ.
Μετά έφαγε τον αρακά της, έφτιαξε και ένα τοστ με επιδόρπιο γιαουρτιού ανάμεσα (ναι μπλιαχ συμφωνώ απολύτως, αλλά η μαγειρική δεν είναι το στοιχείο της), ήπιε και μισό ποτήρι γάλα και ξαναξάπλωσε στον καναπέ με τα μαγουλάκια της πάλι κατακόκκινα και με εκείνο το κάτι στο βλέμμα της.
"Τι είναι χαρά μου, πάλι;" τη ρώτησα. "Μαμά γιατί οι άντρες είναι τόσο χαζοί; Γιατί άμα αγαπάνε κάποιον ερωτικά δε το λένε αμέσως και πρέπει να τους ρωτάς εσύ; Και γιατί ενώ η καρδούλα μου ήταν ζεστή όταν τον ρώτησα, τώρα έχει παγώσει; Και γιατί μου είπε μόνο ότι μ'αγαπάει και μετά τίποτα; Και εσύ πως κατάλαβες ότι ήσουνα στ΄αλήθεια ερωτευμένη με το μπαμπά μου ή με το πρώτο σου άντρα; Και μπορεί κάποιος να ζήσει μέχρι να πεθάνει και να μην ερωτευτεί; Και άμα καταλάβεις ότι έχεις ερωτευτεί κάποιον και σου πει και αυτός ότι σε έχει ερωτευτεί, μετά πως θα είναι η ζωή σου. Και γιατί τώρα είναι έτσι η καρδούλα μου; Και μαμά καταλαβαίνεις, είναι η πρώτη φορά που με αγαπάει κάποιος και μου το λέει και τώρα εγώ τι πρέπει να κάνω; Και πότε θα ξαναγίνει ζεστή η καρδούλα μου πάλι;"
Περάσαμε ένα τέταρτο με μια σωρεία σχετικών και ασχέτων με το θέμα ερωτήσεων και απαντήσεων, μέχρι που έγειρε στην αγκαλιά μου και κοιμήθηκε.
Ο Ηλίας άραγε σε τι κατάσταση να είναι;


Υ.Γ. Ο πατέρας της πάλι ζήτησε το Ε9....

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Πρωϊνό ξύπνημα

το θυμάστε;;;







αφιερωμένο στους "βικτωριανούς" μου. Μου λείπετε, λέω !!!!

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

The Best Off

φωτογραφίες


και βιντεάκια που λατρέψει ακόμα και η Μαριλένα (αυτή των κοριτσιών)




Δύο έχουν ήδη υιοθετηθεί. Το άλιεν δόθηκε πρώτο και όσον αφορά το δεύτερο μας άφησαν να διαλέξουμε εμείς ποιο θα τους δώσουμε....

Για πληροφορίες εδώ

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Και όμως είναι μόνο έξη

αλλά κάνουν φασαρία για 16, 26, 36 ......


Επίσης διατίθενται σε όλα τα χρώματα, σχέδια και ταμπεραμέντα. Ακούω τις προσφορές σας .....





έχουμε και έκδοση άλιεν για φίλους των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, διότι είμεθα ψαγμένοι γατόφιλοι με φιλοσοφικάς και όχι μόνο αναζητήσεις

Γατί για τις δύσκολες ώρες, αυτές που θες απελπισμένα ένα φίλο να τα πιείτε μαζί




Για ανθεκτικούς στην αγάπη που ουρλιάζει, έτσι για να μη χάνει τη φόρμα της



Τα έξη σε απλές, μικρές, καθημερινές στιγμές τους με τη Μιμίκα (όπου Μιμίκα ο λόγος που ζουν)


Για περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες και τεχνικές λεπτομέρειες, καθώς και για εγγραφή στη λίστα αναμονής εδώ.

Υ.Γ. Τα μωρά δεν έχουν μαμά να τα φροντίσει...

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις


λέμε τώρα

Ο διάλογος πριν πέντε λεπτά, εγώ στον καναπέ και η Νάσια στη τουαλέττα:

Εγώ: Νάσια τι κάνεις;

Νάσια: Κάνω τη ζωή μου καλύτερη !

Εγώ: Δηλαδή;

Νάσια: Έχω λίγη διάρροια, αλλά δε με τσούζει πια !!!

Ναι η Νάσια αναρρώνει από μια ακόμα γαστρεντερίτιδα .....

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

Να συστηθούμε; Να συστηθούμε !


Από όταν μπήκα στο «χώρο» και κάνοντας την επιλογή να έχω ως nick το όνομα της μεγάλης μου κόρης, προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο πιο κοντά στην αλήθεια. Σιγά σιγά στοιχεία από τη ζωή μου αυθόρμητα έμπαιναν και συμπλήρωναν τα παζλ, έτσι που πια το μόνο που να μην είναι ακόμα γνωστό να είναι το όνομά μου. Ήρθε πια ο καιρός –λίγο βίαια είναι αλήθεια- να κάνω δύο πράγματα. Να αλλάξω nick και να συνεχίσω –εάν συνεχίσω- με το πραγματικό μου όνομα πια. Για την ακρίβεια είναι κάτι που το σκεπτόμουνα εδώ καιρό, αλλά δίσταζα να το κάνω, όχι τόσο γιατί φοβόμουν το να γράφω επώνυμα, αλλά δεν έβρισκα σε τι θα άλλαζε κάτι το να το κάνω.
Τώρα όμως και μετά από δύο γεγονότα δεν έχω άλλα περιθώρια. Το ένα είναι ότι η Νερίνα μεγάλωσε, ανακάλυψε το ίντερνετ σα χώρο, έφτιαξε μπλογκ με το όνομά της, εξ ου και θεωρώ ότι πρέπει να της δώσω πίσω ότι της ανήκει, αφού πρώτα το αποκαταστήσω. Και εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο λόγο.
Για πολλά χρόνια αντιμετώπιζα ότι στραβό γινότανε γύρω μου είτε με μια λογική που έλεγε ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με λογικές που έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με τη δική του, απλά τις αγνοεί και πάει παρακάτω, φτιάχνει το δικό του χώρο, το δικό του κύκλο, παίρνει μαζί του όσους θέλει να κρατήσει και συνεχίζει σε μια πορεία που ηλιθιωδώς ήθελα να τη θεωρώ παράλληλη και απολύτως προστατευμένη. Τα αποτελέσματα αυτής της λογικής, νομίζω ότι λίγο ή πολύ και σε διαφορετικούς τομείς, τα έχουμε υποστεί όλοι με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Γιατί όλα αυτά που μας τρόμαζαν ή που μας φάνταζαν ηλίθια ή πολύ «μικρά» για να ασχοληθούμε μαζί τους ή έξω από κάθε λογική και υγιή στάση ζωής ή που κατόρθωναν να μας κλείνουν στο όποιο «σπίτι» επέλεγε ο καθένας μας να κλειστεί, όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν αλλά απλώθηκαν σε όλο το χώρο που εμείς τους αφήσαμε ελεύθερο, γίνανε κυρίαρχες λογικές, απομυζήσανε όχι μόνο το χώρο αλλά και όλους εκείνους, που από διαφορετικές αφετηρίες ορμώμενοι, επέλεξαν να ζήσουν εκεί έξω, ζητώντας απλά να ανήκουν και αυτοί κάπου και που ξέρεις και με ένα τόσο δα κομματάκι εξουσίας κι αυτοί στα χέρια τους και για να σιγουρέψουν την ηγεμονία τους σε ένα χώρο στερούμενου κανόνων, γιατί οι κανόνες συμβίωσης προϋποθέτουν ανθρώπους διατεθειμένους να συμβιώσουν μαζί κάπου και μη ξεχνάτε ότι κάποιοι από εμάς την κάναμε για τα «καταφύγια μας» και έτσι μονάχοι και ελεύθεροι από τις όποιες πιθανές ασφαλιστικές δικλείδες, φτιάξανε ένα κόσμο που θέλουν να θεωρούν ότι είναι τόσο καλά οχυρωμένος μέσα από νόμους και κανόνες που χαίρουν της σιωπηρής και όχι μόνο έγκρισης της πλειοψηφίας, με αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια εμάς των "επισκεπτών" πια να υπάρξουμε, στο βαθμό που επέλεγε ο καθένας, στον έξω από τον κύκλο τους κόσμο να γίνεται από προβληματική έως αδύνατη. Το χειρότερο είναι ότι η μεγαλύτερη ευθύνη είναι δική μας και εν προκειμένω και δική μου και ίσως εάν δεν χρειαζόταν να αντιμετωπίσω τις ευθύνες που απορρέουν από τη χρησιμοποίηση του ονόματος της μεγάλης μου κόρης να μη το καταλάβαινα γρήγορα και εγώ.
Έτσι λοιπόν και για να τελειώνουμε: το όνομα μου είναι Τζιώντζου Φωτούλα, είμαι 47 χρονών, είμαι παντρεμένη με τον Τάσο, έχω δύο κόρες τη Νερίνα και τη Νάσια, ζω στο Άργος και είμαι νοικοκυρά, - ίσως όχι με τη συμβατική έννοια του όρου και αυτό να μη θεωρηθεί ως απαξιωτική κριτική του κλάδου μου, απλά νοιώθω ότι δεν ανήκω στα αντιπροσωπευτικά του δείγματα, εάν και δε κρύβω ότι για χρόνια υπήρξε και εν μέρει ακόμα είναι η βασική μου φιλοδοξία, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα έχω καθαρίσει με όλα τα φιλόδοξα «γαμότι» μου και επιτέλους θα έχω καταλήξει σε καριέρα, αλλά όπως λέω συνήθως αυτό είναι θέμα άλλου post- και δηλώνω ότι με αυτό το όνομα και με αυτές τις ιδιότητες αναλαμβάνω όλα τα βάρη και τις υποχρεώσεις από τη συμμετοχή μου σε αυτό το χώρο και αναφέρομαι βέβαια στον ιντερνετικό χώρο (και όχι μόνο) και δεν είμαι διατεθειμένη να επιτρέψω πια σε τίποτα και σε κανέναν να βάζει κανόνες με εμένα απούσα ή να χρησιμοποιεί την απουσία μου σα σιωπηρή συγκατάθεση ή ακόμα χειρότερα σαν αδυναμία να τον αντιμετωπίσω, ευγνωμονώντας τον παντοδύναμο θεό των νοικοκυρών και την προνοητικότητα των προγόνων μου, όσον αφορά τα προς εξασφάλιση των απαραίτητων, που εξαιτίας τους έχω όλο τον απαραίτητο χρόνο να σκεφτώ και να βρω και να καταλήξω σε εκείνο τον τρόπο, που δεν έχω την υπεροψία να θεωρώ ότι θα αλλάξει τη πορεία των πραγμάτων, αλλά που θα τους δώσει να καταλάβουν, σε ότι με αφορά τουλάχιστον, ότι πάντα εκεί έξω στο κόσμο τους θα υπάρχει κάποιος που θα τους καταστρέφει, έστω και για μια στιγμή, την άψογη εικόνα, την ομοιομορφία της απόλυτης πλειοψηφίας που επέλεξαν για να μπορούν να επιβιώσουν, που δε θα μπορούν να καταλάβουν εάν μιλάει σοβαρά ή τους ειρωνεύεται, που θα κερδίσει έστω και έναν μοναχά από τους «οπαδούς» τους, που θα πιτσιλίζει με χρώμα το απόλυτο άψογο λευκό του πάγου, που θα τους αναγκάζει να καταναλώνουν έστω και λίγο από τα ψήγματα του ελεύθερου χρόνου τους για να τον αντιμετωπίσουν, που θα αμφισβητεί το μοντέλο τους και που για να τον αντιμετωπίσουν θα χρειαστεί να καταφύγουν ακόμα και στα παλιά καλά επιχειρήματα των μπουγαδοκαυγάδων των παλιών νοικοκυρών, στραπατσάροντας έτσι την με κόπο στημένη και αποχρωματισμένη από συναισθήματα εικόνα τους και το χειρότερο χρησιμοποιώντας τα δικά τους όπλα, γιατί οι νόμοι (και ιδίως αυτοί που μοιάζουν να σου δίνουν τον απόλυτο έλεγχο) συνήθως την σκληρότερη των εφαρμογών τους την εξάντλησαν πάνω στους εμπνευστές τους..
Καλώς σας βρήκα λοιπόν
Φωτούλα
Υ.Γ. 1. Τώρα πρέπει να βρω εάν μπορώ να αλλάξω όνομα στο blog, για να μη ξεχνάμε και τα πρακτικά προβλήματα. Λέω να ζητήσω από τη Νερίνα να μου βρει ένα όνομα, εάν και ψυλλιάζομαι ότι θα θέλει να το ονομάσω «Σουζανίτα». Η Νάσια πάντως είπε να το ονομάσω «η μάνα της Νερίνας και της Νάσιας», αλλά αυτό δε παίζει για προφανείς λόγους.
Υ.Γ.2. Το κείμενο γράφεται με το δικό μου υπολογιστή να έχει εγκαταλείψει, για μια ακόμα φορά, την επαφή με το χώρο γενικά -ναι πάλι χάλασε- σε έναν επίσης χαλασμένο υπολογιστή, που για την ώρα επιμένει να τα βλέπει όλα στο αρνητικό τους, γεγονός που σημειολογικά για μένα παραπέμπει στη νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζω. Πραγματικά έχει χάσει τα χρώματά του ο κόσμος εδώ έξω τελικά, αλλά παρόλα αυτά ακόμα και σαν εικόνα του "κόσμου" τους μια χαρά υποστηρίζει το ρόλο του.
Υ.Γ.3 Και για να μην ξεχνιόμαστε "ήρθε η άνοιξη", ότι και να σημαίνει για τον καθένα μας αυτό.

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Οι παρενέργειες της αποκριάς σε ένα σπίτι

Νάσια: Μαμά τα παιδιά με λένε λεσβία !!!!

Μάνα: Έλα δε θέλω χαζά. Γιατί σε λένε λεσβία;;;

Νάσια: Εξαιτίας της στολής που φόρεσα στην αποκριάτικη γιορτή του σχολείου.

Μάνα: Τι είχε η στολή χαρά μου; Αφού




ντύθηκες...

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Ένα ποίημα, το άλογό μου για ένα ποίημα

Η stardustia με προσκάλεσε σε μπλογκοπαίγνιο - αντίστασης ενάντια σε όλα αυτά που ευτελίζουν τελευταία τη ζωή μας, ή που τουλάχιστον έχουν αυτόν τον σκοπό. Και άργησα λιγάκι, επειδή ακριβώς είναι τόσα αυτά που θα μπορούσα να ξεδιαλέξω και ενώ είχα πια σχεδόν καταλήξει σε δύο και απλά περίμενα την έγκριση για να δημοσιεύσω το ένα από τα δύο ποιήματα, σήμερα πριν λίγο ,συμμαζεύοντας τη βιβλιοθήκη των σκασμένων, βρήκα το τετράδιο ποιημάτων της Νάσιας και ξαφνικά θυμήθηκα το πρώτο ποίημα της Νάσιας που αποτελεί και το μανιφέστο της, εάν μπορεί να το γράψει κάποιος αυτό για ένα ποίημα παιδιού. Και ακόμα θυμήθηκα πόσο ηλίθια είχα αισθανθεί όταν το πρωτοδιάβασα...

Η ΖΩΗ ΜΟΥ

1. Έχω μια ζωούλα τόσο καλή
όπως κάθε παιδί

2. Την αγαπώ και τη φροντίζω
κάθε μέρα καλιμέρα της λέω
και την αγάπώ
κι όταν κλαίει κλαίω

3. Θέλω να την έχω
και να χαμογελώ και να τρέχω.

4. Να μου είναι καλά
και τη θέλω να γελά

5. ΠΡΕΠΕΙ να την έχω
και να με έχει
και να είμε ευτιχυσμένη..

Υ.Γ. Όπως πάντα, όταν δημοσιεύω κείμενα της Νάσιας, έτσι και σε αυτό δεν διόρθωσα τα ορθογραφικά λάθη της. Σε αυτή δε τη φάση είμαι και ιδιαιτέρως περήφανη για αυτήν. Το μωρό μου είναι σχεδόν άψογο. Βέβαια συνεχίζει να με εκπλήσσει το γεγονός ότι συνεχίζει να παραμένει ανορθόγραφη στις συνηθισμένες, να το πω, λέξεις, σαν το "καλημέρα".


Έτσι λοιπόν

Καλιμέρα σε όλους μας

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Λέξεις από "εφ"


Το γεγονός συνέβη νομίζω το Σεπτέμβρη και τότε το είχα γράψει σε ένα φόρουμ. Το ξαναθυμήθηκα σήμερα που πήρε τηλέφωνο η λογίστρια μας για να μου πει να πω στον καλό μου να αρχίσει σιγά σιγά να προετοιμάζεται για τη φορολογική του δήλωση και είπα να το μοιραστώ και μαζί σας. Έγραψα λοιπόν τότε:
"Ισμήνη (φίλη συνομιλήτρια) μη λες τη λέξη εφορία και περιμένει ο καλός μου το εκκαθαριστικό, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να ακούει ή να διαβάζει λέξεις από "εφ". Προχθές εκεί που κουβεντιάζαμε σε κάποια στιγμή λέω "..... εφόσον η Νερίνα...." και τρομαγμένος μου λέει "που είναι;", εγώ νομίζοντας ότι εννοεί τη Νερίνα, του απαντάω "στο δωμάτιο", "ποιο δωμάτιο;" ρωτάει τρομαγμένος, "τη Ν.Δ." του λέω (το μπλε δωμάτιο ντε, πονεμένη ιστορία, αλλά στο σπίτι μας έχουμε ένα δωμάτιο σαν περίπτερο της Ν.Δ., καθότι άλλο μπλε ζητήσαμε, άλλο μας δώσανε, για την ακρίβεια και με δεδομένο ότι βάφτηκε μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, μας δώσανε κατά λάθος τις αποχρώσεις του μπλε που είχανε για το βάψιμο περιπτέορυ της Ν.Δ.), "κάνουμε και χιούμορ, μου λέει, με το πόνο του άλλου;" "ποιό πόνο του λέω;" "του εκκαθαριστικού" μου απαντάει. Εγώ ακούω του καθαριστικού και από εκεί και πέρα τύφλα να έχει ο Ιονέσκο συνεχίζω λοιπόν και του λέω "που τα κάνει αόρατα". "Καλά μου λέει κορόιδευε εσύ, αλλά τόσο που θα είναι θα γίνουμε εμείς αόρατοι". Εγώ πια δεν έχω επαφή και του απαντάω "εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Εκεί μπαίνει η Νάσια και λέει "Ναι μπαμπά αίγα λέγανε στα παλιά τη γίδα" (τότε βλέπετε μαθαίναμε τα σχετικά με το κέρατο της συμπαθέστατης αίγας που άκουγε στο όνομα Αμάλθεια και να ανοίγουμε και κανένα βιβλιαράκι Ιστορίας της Γ' Δημοτικού να μην αναγκάζομαι να ανοίγω συνέχεια παρενθέσεις). Η Νερίνα θεωρεί υποχρέωση της να συνεισφέρει και αυτή στο διάλογο και λέει "όχι τη γίδα τη κατσίκα". "Η μαμά είπε για γίδα" λέει η Νάσια. "Δεν είπε γίδα, είδα είπε" λέει η Νερίνα (προσέξατε την ανορθογραφία στο οίδα, αλλά είμαι σίγουρη ότι έτσι το σκέφθηκε η Νερίνα). "Είδα τη γίδα εννοούσε" απαντάει θριαμβευτικά η μικρή....

Τότε μια χαρά το σκαπούλαρε το εγκεφαλικό ο καλός μου, καμιά καλή ιδέα για το πως θα του το πω σήμερα ψάχνω. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά η Νάσια είναι στον Οδυσσέα στην ιστορία και δε θέλω να βάζω ιδέες στον καλό μου, άσε που εγώ και ο αργαλειός καμία σχέση...

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Θα σε πάω εγώ


γιατί κάποιες φορές ξεχνιέμαι, αλλά μου κόβεται η ανάσα και επανέρχομαι...

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Οι γνωστοί Συνειρμοί μου


ή οι παρενέργειες του να βλέπει κανείς πρωϊνάδικα


Με μεγάλωσε η γιαγιά μου –τις παρενέργειες αυτού του γεγονότος ως αναγνώστες τις έχετε διαπιστώσει πολλάκις σε αυτό το blog- και πάντα έχω στη πίσω πλευρά του μυαλού μου να μιλήσω για αυτήν, αλλά δε μου βγαίνει και το αναβάλλω συνεχώς.

Η γιαγιά μου ήταν μια περίεργη γυναίκα, μάλλον για να είμαι ακριβής η γιαγιά μου ήταν ο ορισμός της γυναίκας, όχι με την συμβατική έννοια βέβαια του όρου.

Η γιαγιά λοιπόν υπήρξε στερνοπούλι μια οικογένειας αρκετά εύπορης για τα δεδομένα της εποχής, η οποία παράτησε το πατρικό και τις όποιες διεκδικήσεις στην οικογενειακή περιουσία αφού επέλεξε να κλεφτεί με το γυρολόγο και μαζί του να φύγει για αλλού. Παντρεύτηκε, έκανε δύο παιδιά μαζί του, έχασε το ένα παιδί της και στα είκοσι κάτι της έχασε και τον άντρα της.. Φόρεσε τα μαύρα, πήρε μαζί τη πεθερά της και έστησε από την αρχή τη ζωή της. Μετά από πίεση της πεθεράς της και ενώ υπήρξε μια περιζήτητη νύφη –λόγω ομορφιάς και ταμπεραμέντου ψυλλιάζομαι- από διάφορους συνομίληκους της, διάλεξε για δεύτερο άντρα της ΄-μετά από προξενιό που της έκανε η πρώτη της πεθερά- ένα άντρα πολύ μεγαλύτερό της με 7 παιδιά, του οποίου μάλιστα η πρώτη του κόρη είχε την ηλικία της. Όταν τη ρωτούσαν γιατί το έκανε απαντούσε ότι «είχε ζήσει ότι ήταν να ζήσει με έναν άντρα συνομίληκο της και αυτό της έφτασε». Ο δεύτερος άντρας της και παππούς μου –αφού μαζί του η γιαγιά απέκτησε τη μαμά μου- ήταν αρκετά εύπορος, μάλιστα για τα δεδομένα της εποχής ήταν ένας πλούσιος άντρας. Γρήγορα φάνηκαν οι ρωγμές στο γάμο και η γιαγιά μου πήρε τα δύο παιδιά της και τον εγκατέλειψε, μην έχοντας στην κυριολεξία ψωμί να φάει. Ξαναφόρεσε μαύρα, πήρε ξανά το όνομα του πρώτου της άντρα και συμπεριφέρονταν σαν αυτός της ο γάμος να μην είχε γίνει ποτέ, μεγαλώνοντας τα δύο της παιδιά χωρίς ποτέ να δεχτεί από τον παππού μου ούτε μια δεκάρα, όπως λέει και η μαμά μου "ούτε καν φρούτα από τον κήπο του". Εγώ ας πούμε ποτέ δεν την άκουσα να τον αναφέρει και το μόνο παππού που γνώρισα ήταν αυτόν που κάθε Κυριακή επισκεπτόμασταν στο νεκροταφείο και ήταν ο πρώτος της άντρας. Οι μόνες γνώσεις που έχω για αυτό το κομμάτι της ζωής της γιαγιάς μου είναι από την ψυχοκόρη της οικογένειας της, γιατί η γιαγιά μου μεγάλωσε μαζί της και όταν εγκατέλειψε το πατρικό της η Στυλιανή την ακολούθησε και μέχρι το τέλος της ζωής τους, παρόλο που η Στυλιανή έφτιαξε τη ζωή της, βρισκόταν πάντα εκεί γύρω από τη γιαγιά μου.

Όταν λοιπόν πέθανε ο παππούς μου η γιαγιά, μιας και δεν είχε ποτέ επίσημα χωρίσει το παππού, κληρονομούσε κατά το ποσοστό της νόμιμης μοίρας που της αναλογούσε ως συζύγου, καθότι ο παππούς πέθανε χωρίς να αφήσει διαθήκη. Η γιαγιά πήγε λοιπόν στον συμβολαιογράφο και ζήτησε να κάνει αποποίηση της κληρονομιάς, όχι βέβαια με αυτά τα λόγια. Ζήτησε από τον συμβολαιογράφο να γράψει σε ένα χαρτί «δε θέλω τίποτα απ’ αυτόν» και να της το δώσει να το υπογράψει. Ο συμβολαιογράφος συνέταξε το έγγραφο και επειδή η γιαγιά μου δεν ήξερε να γράφει, της ζήτησε κάτω από το σταυρό που είχε σαν υπογραφή να βάλει και το αποτύπωμα της. Η γιαγιά μου βούτηξε και τα πέντε δάχτυλά της στο μελάνι και υπέγραψε δίκην μούντζας, λέγοντας στον έκπληκτο συμβολαιογράφο –που ακόμα δεν είχε συνέλθει από το σοκ αυτής καθαυτής της πράξης αποποίησης, γιατί μιλάμε για μια πραγματικά τεράστια περιουσία όχι μόνο για εκείνα τα χρόνια- «για να μη γίνει λάθος και κληρονομήσω έστω και μια δεκάρα απ’ αυτόν»......

Υ.Γ. Ακούγοντας μια κυρία να λέει "εάν τα ζητάω όλα αυτά τα χρήματα τα ζητάω από έναν άνθρωπο που έχει πάρα πολλά χρήματα"......

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Έτσι χωρίς θέμα, για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή


Η Μαριλένα –αυτή του Ανάργυρου και του Ρίκου, μπλογκοεδρεύουσα εδώ- συχνά πυκνά τελευταία με όλη την ευγένεια που της έχει κληρονομηθεί εκ της οικογενείας της και της παιδείας της, ρωτά –θα το γράψω συνοπτικά, αλλά με σεβασμό στις παραπάνω αναφερθείσες αρετές της - «πότε θα στρώσεις τον κώλο σου να δημοσιεύσεις καινούργιο post;». Εμένα με ξέρετε είμαι και φιλόξενο και δεκτικό και δοτικό άτομο, καθώς επίσης είμαι και αριστερή και ξανθιά με καμπύλες και θεωρητικιά του κράτους, που όσο να το κάνεις και αυτά βαρύνουν και έτσι το παρήγγειλε και θα το έχει και αμαρτίαν ουκ έχω και ας είχε μυαλό να πρόσεχε που λύσσαξε. Αυτά και άλλα επί του ιστορικού δεν έχω.
Συμπλήρωσα ένα χρόνο στο χώρο και η γνώμη μου παραμένει η ίδια. Αυτό που άλλαξε και το έχω ακροθιγώς οφείλω να πω θίξει, αλλά το έχω θίξει, είναι ότι άλλαξε τη ζωή μου σε ένα σημείο: στην άποψη μου για τις γυναίκες. Θεωρούσα ότι εγώ με γυναίκες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δε μπορούσα να συνδιαλλαγώ. Τώρα εγώ δε μπορούσα, ο υπόλοιπος γυναικείος πληθυσμός πλην εμού και κανά δύο σαν εμού δε μπορούσε, θα σας γελάσω και δεν είναι μέσα στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο. Απλά δε μπορούσα.
Και ξαφνικά χωρίς να το καταλάβω και σχεδόν από την αρχή Ραλλούς προεξέχουσας μία, μία σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους, συμπληρώνοντας θαρρείς ένα παζλ , από εκείνα τα λειψά της ζωής μου, απαραίτητα όμως για να αποκτήσει μια ακόμα πλευρά- έτσι φαινομενικά από το πουθενά φάνηκαν όλες τους. Για πρώτη φορά απόκτησα μια εικόνα ενός χώρου που να «ζω» σε αυτόν και με τους άντρες σχεδόν απόντες από την εικόνα. Ή μάλλον για να είμαι σαφής και δίκαιη με απούσα εκείνη την πλειοψηφία αντρών που είχα μάθει μέχρι τώρα να συνδιαλέγομαι. Στην αρχή με παραξένεψε για να είμαι ειλικρινής αυτό. Γρήγορα όμως και περιδιαβαίνοντας τα αντρικά blog έζησα ένα άλλο ψιλοπροσωπικό σοκ. Μοιάζαν οι περισσότεροι τόσο με τους άντρες μου. Γράφαν όπως μιλούσαν οι άντρες μου όλα αυτά τα χρόνια, απαντούσαν όπως ακριβώς απαντούσαν οι άντρες μου όλα αυτά τα χρόνια, αντιμετώπιζαν τα πράγματα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχα μάθει να αναγνωρίζω και να χρησιμοποιώ και εγώ όλα αυτά τα χρόνια και βέβαια ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις εντός και εκτός εισαγωγικών στο χώρο τους ήταν όχι τόσο η υιοθέτηση των απόψεων τους, όσο η πλήρης υιοθέτηση και των κανόνων που αφορούν στο ύφος γραφής, αλλιώς απλά δε χωρούσες εκεί μέσα. Και για πρώτη φορά, ίσως επειδή πια το έβλεπα γραμμένο με τα πρόσωπα απόντα, δεν ήταν καθόλου γοητευτικό ή απελευθερωτικό σαν επιλογή έκφρασης και τόσο μα τόσο προβλέψιμο και επαναλαμβανόμενο. Μη παρεξηγηθούμε δεν κατηγορώ κάποιον, πως θα μπορούσα άλλωστε, θα ήταν σα να στρεφόμουν εναντίον μου, άσε που με την κλιμακτήριο στη πόρτα μου το τελευταίο που χρειάζομαι είναι μια ακόμα κρίση ταυτότητας (ορίστε το λέω πρώτη ότι είμαι στην κλιμακτήριο, έτσι για να σας στερήσω τη χαρά να το καταλάβετε μόνοι σας, μη γελάτε το έχω διαβάσει και αυτό περί γραφής και κλιμακτηρίου στα blog). Να το πω απλουστευτικά απλά δεν είχε πλάκα πια όπως παλιά.
Από την άλλη η «είσοδος» αυτών των γυναικών στο χώρο μου με βρήκε αμήχανη και ελαφρά ανίκανη να την εξηγήσω. Εγώ και αυτές. Με τις περισσότερες έμοιαζα να μην ταιριάζουμε έτσι απλά σα γραφές στην αρχή. Έβρισκα όλα όσα έγραφα πολύ απλουστευτικά για το είδος γραφής που αντιπροσώπευε η κάθε μια από αυτές. Όχι μόνο σε επίπεδο ύφους γραφής αλλά και περιεχομένου. Μη με παρεξηγήσετε δεν ταλανίζομαι από υπαρξιακές ανησυχίες σχετικά με τις συγγραφικές μου και όχι μόνο ικανότητες και η τελευταία φορά που αντιμετώπισα μια κρίση μεγαλείου ήταν όταν η Νάσια μπόρεσε και έμαθε τη προπαίδεια του 8, απλά έμοιαζε εγώ και αυτές και σαν γραφή και σαν επιλογές ζωής να ερχόμασταν από αλλού και σαφέστατα αλλού να πηγαίνουμε. Και όμως οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν και αυτό είναι ένα από τα καλά μου συνέβη και σα τέτοιο το αφήνω να ίπταται και εύχομαι ποτέ να μη πέσει κάτω.
Και επειδή αφενός παράγινα μελό, αφετέρου ξέρετε πόσο με ενοχλεί το να πλατειάζω συνοψίζω (να σας πω ότι ξέρω τι συνοψίζω ψέμματα θα είναι) και αφού χαμήλωσα το κοτόπουλο στη χύτρα, διότι εμείς κάνουμε οικογενειακώς "διατροφή" και σήμερα Πέμπτη τρώμε κοτόπουλο (βασικά έπρεπε να τρώμε ψαρόσουπα, αλλά πιστοί στα ήθη και στις παραδόσεις που με αυτές γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές, αντιβίωση με ψαρόσουπα δε πίνουμε και σχόλια δε θέλω επ΄ αυτής της επιστημονικής άποψης, πλήρως τεκμηριωμένης αφού το έλεγε η γιαγιά μου), αύριο πάλι τρώμε φακές και άμα ενδιαφέρεστε να σας τη στείλω, τη "διατροφή" όχι τη χύτρα, γιατί εγώ δένομαι με τις χύτρες μου και με τα μαχαίρια επίσης. Δε ξέρω εάν το έχετε προσέξει αλλά άμα ψιλοασχολήστε με τη κουζίνα, όχι ως μπογιατζής, ή τεχνικός ηλεκτρικών κουζινών, ως μαγείρισσα εννοώ ανεξαρτήτως σταδίου, αποκτάς εμμονές με κάποια από τα συμπράγκαλά της και το μαχαίρι είναι ένα από αυτά, ένα άλλο π.χ. είναι ένας καλός σύντροφος με εμμονή στους καθαρούς πάγκους κουζίνας, τόσο ώστε να βάζει αυτός πλυντήριο πιάτων και να μαζεύει και ότι κυκλοφορεί περιττό πάνω τους, εάν και ποτέ δεν κατάλαβα την εμμονή του δικού μου να θεωρεί ότι τα μόνο χαρτικά που επιτρέπονται να βρίσκονται πάνω σε ένα πάγκο κουζίνας είναι το χαρτί κουζίνας και αυτό όχι πάνω στο πάγκο, αλλά στην ειδική για αυτό θέση του, αλλά και αυτά αποτελούν θέμα ενός άλλου ποστ, σα να βλέπω το τίτλο "την καντεμιά μέσα που σε άφησα να βάλεις καράρα στον πάγκο» και μην το προσπερνάτε αυτό το «καράρα» έτσι καθότι είναι μια πονεμένη ιστορία για το σπίτι μας αυτό, αλλά επειδή αφορά την περίοδο που το φτιάχναμε και που ακόμα δε λέμε να την ξεπεράσουμε ώστε να μπορέσουμε και να μιλήσουμε για αυτήν, αυτό το συγκεκριμένο ποστ θα αργήσει πολύ να σκάσει μύτη στο blog...
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έλα 'μ ντε ;;;;;

Και το καλύτερο:
Συνεχίζεται με τους «άντρες μου»

(Στίχοι: Φτάσαμε στα ανείπωτα, μη πετάξεις τίποτα...)

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Τι όμορφη μέρα, λέω !!!!!

Αυτή είναι μια υπέροχη πόρτα, ίσως η πιο ωραία πόρτα που έχω δει μέχρι σήμερα στη ζωή μου:





και εδώ ο λόγος που αυτή η μέρα ξημέρωσε όμορφη....

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Είμαστε καλά

μετά δε από αυτό ακόμα καλύτερα




Καλό σας Σαββατοκύριακο.

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

Επίκληση

Για τις επόμενες μέρες και για όσες μέρες χρειαστεί, εμείς (η οικογένεια μου εννοώ) θα είμαστε στο πλευρό της Λυδίας, του Ναυτίλου, της Ζωής, του Γιωργή και της Λένιας, διεκδικώντας μαζί μ' αυτούς το αναφαίρετο δικαίωμα τους να είναι και να παραμείνουν μαζί ....

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2008

Εάν νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα για τους σεισμούς


είστε μακριά νυχτωμένοι

Εμείς στολίσαμε δέντρο. Τι θα πει σιγά το νέο; Για ελάτε εσείς να στολίσετε το δέντρο στο σπίτι μας και θα σας πω. Τέλος πάντων το θέμα δεν είναι ο στολισμός του δέντρου μας, εάν και το ξεστόλισμα του είναι ένα πονεμένο θέμα, αλλά μόνο για μένα, άρα ούτε αυτό είναι το θέμα για σήμερα. Πριν λοιπόν στολίσουμε το δέντρο η Νάσια είχε αντιρρήσεις για τη θέση του δέντρου. Δεν το ήθελε δίπλα από το διθέσιο καναπέ, γιατί θα έκανε σεισμό και θα μας ερχότανε στο κεφάλι, όπως παραλίγο είχε κοντέψει να γίνει άλλη μια χρονιά, που το δέντρο είχε τοποθετηθεί δίπλα από το διθέσιο -προσοχή όχι το τριθέσιο καναπέ, θέση που η Νάσια πρότεινε- καναπέ. Η πρόταση απορρίφθηκε ως καναρινοφαγική, καθότι στο τοίχο που θα έμπαινε το δέντρο είχαμε βάλει τον Ποκοπίκο το καναρίνι μας. Τι θα πει από που και ως που καναρίνι στο καθιστικό; 130 τετραγωνικά σπίτι με τους αντίστοιχους τοίχους 5 δωματίων, δύο μπάνιων και δύο χωλ, αυτός ο συγκεκριμένος τοίχος ήταν ο μόνος που μπορούσε να κρεμαστεί το κλουβί του. Όλοι οι υπόλοιποι ή πρίζες και καλώδια θα είχαν ή το κάτι τις τους επάνω τους ή κάτω τους που θα μπορούσε εν δυνάμει να χρησιμεύσει ως σκαλοπάτι μη πω σκαλωσιά ολόκληρη για τον Μαντού με τραγικές συνέπειες για τη ζωή του καναρινιού, το οποίο αποδείχτηκε ιδιαιτέρως καλλιτεχνική φύση να το πω τσογλάνι του κερατά να το πω, διαλέγετε και παίρνετε και γλώσσα δε βάζει μέσα του, αλλά και αυτό δεν είναι το θέμα μας. Έτσι το δέντρο με συνοπτικές διαδικασίες λέμε τώρα, τοποθετήθηκε δίπλα από το διθέσιο. Γεγονός που εμένα μου βγήκε σε καλό, καθότι ο διθέσιος καναπές και όχι ο άλλος ο τριθέσιος ντε, είναι ο δικός μου και τουλάχιστον η Νάσια δεν την ξαναδιεκδίκησε, από το φόβο μην της έρθει ο ουρανός στο κεφάλι, ή μάλλον το δέντρο στο κεφάλι, καθότι δεν την έπεισα ότι εμείς που έχουμε γαλατική καταγωγή δεν κινδυνεύουμε από χριστουγεννιάτικα δέντρα, αλλά από την απότομη βουτιά του ουρανού, αφού δήλωσε «για μένα είναι το ίδιο», δημιουργώντας έτσι μάλλον την δική της εκδοχή περί της ακριβούς καταγωγής της, παντρεύοντας τις δύο θεωρίες συμπεριλαμβάνοντας και τον καναπέ και τον ουρανό.

Για να μην μακρηγορούμε, μιας και όλοι ξέρουμε ότι η σαφήνεια και η με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις καταγραφή μιας θεωρίας βοηθάει τα μάλα στην καλύτερη κατανόησή της από τους αμύητους σε αυτήν.

Κάνει λοιπόν η γη το φυσικό της φαινόμενο, το σεισμό εννοώ, κάνουμε και εμείς ότι προλάβαμε να κάνουμε στην κυριολεξία όμως, λυπάμαι που η άποψη μου περί του πως μια θεωρία μπορεί να γίνει κατανοητή, ναι για αυτήν που περιέγραψα στην πιο πάνω παράγραφο εννοώ, δεν μου επιτρέπει να σας περιγράψω το δικό μας οικογενειακό φαινόμενο σε συνθήκες σεισμού, πως λέμε βρασμού, ίδιο πράγμα και από τότε μέχρι χθες βράδυ ζούμε ένα δράμα: Η Νάσια προσπαθεί να βρει την εξήγηση για το φαινόμενο, το φυσικό όχι το οικογενειακό. Εμείς τα δοκιμάσαμε όλα και όλοι μας. Τι εγκυκλοπαίδειες ανοίξαμε, τι παιδικά βιβλία, τι ότι θυμόμαστε από τα εντατικά με τον Παπαζάχο ανασύραμε από τα βάθη του υποσυνείδητου μη σας πω και του ασυνείδητου, μέχρι και ηλεκτροσόκ δοκιμάσαμε, όχι το απλό το άλλο, της βάλαμε τρεις μέρες να βλέπει στη ΝΕΤ την Τσαπανίδου, αλλά παρόλα αυτά δεν καταφέραμε να την ξεκολλήσουμε από την προσπάθεια να ανακαλύψει το γιατί γίνονται σεισμοί από μόνη της όπως μας δήλωσε άλλωστε και η ίδια ότι θέλει να κάνει.

Χτες βράδυ πάνω που συμφιλιωνόμουνα με το Μαντού, με τον οποίο είχα τσακωθεί το απόγευμα, γιατί τα πήρε που ασχολήθηκα με μια υπέροχη ταρταρούγα γάτα και μου έκανε τα χέρια ριγέ σε καρώ φόντο με πουα λεπτομέρειες, να το ράψετε να μου το θυμηθείτε το απόλυτο μαστ θα είναι για το καλοκαίρι, με πλησίασε και με το γνωστό θριαμβευτικό ύφος που έχει όταν της πετυχαίνει το βάψιμο των νυχιών μου είπε:

«Μαμά βρήκα γιατί γίνονται σεισμοί !!!»

Να πω ότι δε συγκινήθηκα, συγκινήθηκα. Όσο να 'ναι μια μάνα δε μπορεί να ξεφορτωθεί εύκολα το σύνδρομο της κουκουβάγιας, άσε που εάν συνεχίσω να τρώω και μετά τις γιορτές με βλέπω να φορτώνομαι και με το σύνδρομο της φώκιας και να με συγχωρήσουν οι φώκιες, τίποτα το ρατσιστικό στην τοποθέτηση, απλή περιγραφή του φαινόμενου μου κάνω.

Της λέω με τη φωνή βραχνή, είπαμε συγκινηθήκαμε, δε τρελλαθήκαμε κιόλας, απλά ψιλοκρύωσα των Φώτων, ευχαριστώ για τις ευχές σας τώρα που σας βρήκα, που βγήκα για φαγητό με τους γονείς μου, "τι εννοείς μωρό μου;"

«Πρόσεξε μαμά: οι σεισμοί γίνονται πάντα χειμώνα»

«Όχι χαρά μου οι σεισμοί δεν έχουν εποχή» της λέω.

«Όχι γίνονται χειμώνα, αυτοί που γνώρισα εγώ χειμώνα τους γνώρισα.»

Τι να πρωτοδιορθώσω η μάνα; Είναι που σου λένε και οι εκπαιδευτικοί, ένα λάθος διορθώνουμε τη φορά. Αποφασίζω να μείνω πιστή στις συμβουλές των ειδικών και της ξαναλέω.

«Σεισμοί χαρά μου μπορούν να γίνουν και την άνοιξη και το καλοκαίρι, α και το Φθινόπωρο.»

«Οι δικοί μου, μου λέει, γίνονται μόνο χειμώνα.»

Η κατάσταση δυσκολεύει, τα λάθη σωρός, ο γάτος δε μου μιλάει, ξεκινάνε και τα σχολεία την επομένη, αποφασίζω να εμπιστευτώ τη δικιά μου πια πείρα και με παραιτημένο ύφος της λέω: «πες μου ζουζούνα μου τη θεωρία σου»

«Οι σεισμοί γίνονται χειμώνα -επαναλαμβάνει- και για αυτό γίνονται επειδή είναι χειμώνας»

Αυτό για όσες και όσους θεωρούν ότι η μητρότητα σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο. Ως άνθρωπο δε ξέρω αν σε ολοκληρώνει, τα χρόνια που έφαγες στα θρανία πάντως στα ακυρώνει έτσι με ένα τσαφ. «Τι σχέση έχει η ρημάδα η εποχή με τους σεισμούς χαρά μου;», αυτή η επιμονή θα με φάει εμένα.

«Μα μαμά είναι απλό»

Εκεί είχα τη πρώτη μου κατάρρευση, όχι του εικοσιτετραώρου, της συγκεκριμένης ώρας, εάν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν η κατάρρευση των 10:00μ.μ., διότι καλά να το ακούω αυτό από τη Νερίνα αλλά και από το ζαβό μου;

«Τι είναι απλό;» ψέλισσα η απλά βαρεμένη μάνα, κάτι σε εσάρπα είχα αρχίσει να φέρνω στα ίδια σχέδια αλλά σε ψιλομπλαβί φόντο, να μου το θυμηθείτε και το μπλαβί θα φορεθεί φέτος το νοιώθω.

«Πρόσεξε μαμά, μου λέει, τι καιρό κάνει το χειμώνα;»

«Ποιο χειμώνα;» ρώτησα η γνωστή σχεδόν μεσήλιξ μάνα.

«Συγκεντρώσου μαμά, μιλάμε σοβαρά. Το χειμώνα κάνει κρύο»

Ξέρω ότι αυτό που έκανα ήταν αντιπαιδαγωγικό και βαθιά συντηρητικό, άσχετο τώρα που είπα συντηρητικό: «αλήθεια τη συνέντευξη του Τσίπρα την είδατε;» Αποφάσισα να μη της μιλήσω για την αλλαγή στο σκηνικό του καιρού σε συνάρτηση με το φαινόμενου του θερμοκηπίου και να την αφήσω να με αποτελειώσει, να τελειώσει εννοώ, έστω και με λάθος πλατφόρμα.

«Το χειμώνα κάνει κρύο. Τι παθαίνουμε από το κρύο;» συνέχισε αυτή απτόητη, γιατί εμένα τα παιδιά μου αυτό του απτοήτου το έχουν κληρονομήσει από εμένα.

«Γινόμαστε φώκιες;» είπα, έτσι για να βρω και εγώ μια ιδεολογική πλατφόρμα για την αλλαγή στο σωματότυπό μου, ξέρετε πενήντα κουραμπιέδες στο δεξί γοφό και πενήντα στον αριστερό και άλλα συναφή.

«Μαμά σταμάτα να λες χαζά!!!! Όταν κάνει κρύο κρυώνουμε»

«Α και για αυτό λες ότι γίνονται σεισμοί;»,
είπα, διατεθειμένη πια να δέχομαι χωρίς αντιρρήσεις ότι ακούω.

«Μαμά κόφτο. Δεν κρυώνουμε μόνο εμείς το χειμώνα. Κρυώνει και ο θεός. Και όταν κρυώνει τον πιάνει βήχας. Έτσι βήχει και επειδή είναι τεράστιος βήχει τεράστια και έτσι γίνονται οι σεισμοί και μας πέφτει και το δέντρο στο κεφάλι άμα το έχουμε δίπλα στο διθέσιο καναπέ μας»

Για μια στιγμή σάστισα, μετά μου ήρθε στο νου η συνέντευξη του Τσίπρα και γύρισα και την αγκάλιασα λέγοντας της «εσύ καρδούλα μου όταν μεγαλώσεις μέχρι και αρχηγός κράτους θα γίνεις, μόλις άρθρωσες την καλύτερη θεωρία που έχω ακούσει και που στην προέκταση της μπορεί να αποτελέσει και τη μοναδική εξήγηση για τη πορεία προς την καταστροφή της γης. Για όλα φταίει η γαστρεντερίτιδα που χρόνια τώρα μοιάζει να ταλαιπωρεί το θεό» και της έσκασα ένα μεγάλο φιλί.
Μπαίνοντας στην κρεββατοκάμαρα είπα στον καλό μου «του χρόνου το δέντρο θα μπει δίπλα από τον τριθέσιο καναπέ, μέχρι τότε έχεις ένα χρόνο διορία μπροστά σου να χτίσεις ένα τοίχο για να κρεμάσουμε το κλουβί με το καναρίνι».......

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2008

Ψιτττ!.....


Ευχαριστώ.....
Υ.Γ. Για την ιστορία η κάρτα φτιάχτηκε από μια "ιντερνετική" φίλη, από αυτές που με κάνουν να νοιώθω ευγνώμων για τη τεχνολογία από τη μια και πολύ τυχερή από την άλλη.....