Χώρος: Το σπίτι μας και συγκεκριμένα καθιστικό -κουζίνα.
Χρόνος: Σήμερα το πρωί.
Πρόσωπα: Εγώ που πλένω πιάτα, ο χορηγός -καλός - πατέρας που σερφάρει, η Νερίνα που παίζει με το pad της στον καναπέ και η Νάσια που περιφέρεται στο χώρο.
Συνθήκες: Η Νάσια παραπονιέται ότι νοιώθει την κοιλιά της να κουνιέται (;) περίεργα και έχει και τάση για εμετό.
(Για την ιστορία τα καμάρια μου έχουν ένα μήνα περίπου που αρρωσταίνουν εναλλάξ, εξ' ου και η θάλασσα έχει να μας δει από την Πρωτομαγιά. Άσχετο με την ιστορία αλλά θέλω να είναι καταγραμμένο το ότι είμαστε στη μέση του καλοκαιριού και αυτές ακόμα παίρνουν αντιβίωση)
Νάσια: Μαμά η κοιλιά μου κουνιέται περίεργα, δε μπορώ να σου περιγράψω πως και θέλω να κάνω εμετό, μάλλον.
Εγώ: Μωρό μου σε πονάει η κοιλίτσα; Τι εννοείς περίεργα. Έλα να σε τσεκάρω για πυρετό.
Νάσια (μέσα στο δράμα και στη γκρίνια): Εγώ τη Τετάρτη θα πάω στη θάλασσα
(άσχετο θα ξαναπείτε αλλά τη Τετάρτη τελειώνει την αντιβίωσή της και τότε είπε ό γιατρός ότι μάλλον θα μπορούμε να δούμε θάλασσα) και όχι δε με πονάει η κοιλίτσα, είναι περίεργη σου είπα.
Εγώ: Μωρό μου δε με βοηθάς με το περίεργη.
Νάσια (μέσα στο δράμα, στη γκρίνια, αλλά και με υποψία θριάμβου στο μάτι): Εγώ τη Τετάρτη θα πάω για μπάνιο τελείωσε. Και μη με κάνεις να μιλάω, όταν μιλάω μου ξαναέρχεται να κάνω εμετό.
Εγώ (ξεκινώντας πια τις σοβαρές μου διαγνωστικές τεχνικές): Εντάξει μωρό μου, σε πρώτη φάση δε θα φας το ψητό σου κοτοπουλάκι, αλλά θα σου φτιάξω ριζάκι για σήμερα και θα δούμε πως θα πας.
Νάσια (με πανικό στο βλέμμα): Όχι μαμά, δε θέλω ριζάκι, θέλω το κοτοπουλάκι μου, άμα φάω θα δεις θα γίνω καλύτερα και να ξέρεις εγώ τη Τετάρτη θα πάω για μπάνιο.
Νερίνα (συνεχίζοντας να παίζει, με τη γνωστή πια, σε μας, επίπεδη φωνή που έχει ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις): Χιούστον είμαι σίγουρη ότι αυτή την παρενέργεια δε την είχες προβλέψει !!!!
Το έχω ξαναπεί σίγουρα, αλλά λατρεύω αυτές τις στιγμές μας.
