Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Ένα ποίημα, το άλογό μου για ένα ποίημα

Η stardustia με προσκάλεσε σε μπλογκοπαίγνιο - αντίστασης ενάντια σε όλα αυτά που ευτελίζουν τελευταία τη ζωή μας, ή που τουλάχιστον έχουν αυτόν τον σκοπό. Και άργησα λιγάκι, επειδή ακριβώς είναι τόσα αυτά που θα μπορούσα να ξεδιαλέξω και ενώ είχα πια σχεδόν καταλήξει σε δύο και απλά περίμενα την έγκριση για να δημοσιεύσω το ένα από τα δύο ποιήματα, σήμερα πριν λίγο ,συμμαζεύοντας τη βιβλιοθήκη των σκασμένων, βρήκα το τετράδιο ποιημάτων της Νάσιας και ξαφνικά θυμήθηκα το πρώτο ποίημα της Νάσιας που αποτελεί και το μανιφέστο της, εάν μπορεί να το γράψει κάποιος αυτό για ένα ποίημα παιδιού. Και ακόμα θυμήθηκα πόσο ηλίθια είχα αισθανθεί όταν το πρωτοδιάβασα...

Η ΖΩΗ ΜΟΥ

1. Έχω μια ζωούλα τόσο καλή
όπως κάθε παιδί

2. Την αγαπώ και τη φροντίζω
κάθε μέρα καλιμέρα της λέω
και την αγάπώ
κι όταν κλαίει κλαίω

3. Θέλω να την έχω
και να χαμογελώ και να τρέχω.

4. Να μου είναι καλά
και τη θέλω να γελά

5. ΠΡΕΠΕΙ να την έχω
και να με έχει
και να είμε ευτιχυσμένη..

Υ.Γ. Όπως πάντα, όταν δημοσιεύω κείμενα της Νάσιας, έτσι και σε αυτό δεν διόρθωσα τα ορθογραφικά λάθη της. Σε αυτή δε τη φάση είμαι και ιδιαιτέρως περήφανη για αυτήν. Το μωρό μου είναι σχεδόν άψογο. Βέβαια συνεχίζει να με εκπλήσσει το γεγονός ότι συνεχίζει να παραμένει ανορθόγραφη στις συνηθισμένες, να το πω, λέξεις, σαν το "καλημέρα".


Έτσι λοιπόν

Καλιμέρα σε όλους μας

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Λέξεις από "εφ"


Το γεγονός συνέβη νομίζω το Σεπτέμβρη και τότε το είχα γράψει σε ένα φόρουμ. Το ξαναθυμήθηκα σήμερα που πήρε τηλέφωνο η λογίστρια μας για να μου πει να πω στον καλό μου να αρχίσει σιγά σιγά να προετοιμάζεται για τη φορολογική του δήλωση και είπα να το μοιραστώ και μαζί σας. Έγραψα λοιπόν τότε:
"Ισμήνη (φίλη συνομιλήτρια) μη λες τη λέξη εφορία και περιμένει ο καλός μου το εκκαθαριστικό, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να ακούει ή να διαβάζει λέξεις από "εφ". Προχθές εκεί που κουβεντιάζαμε σε κάποια στιγμή λέω "..... εφόσον η Νερίνα...." και τρομαγμένος μου λέει "που είναι;", εγώ νομίζοντας ότι εννοεί τη Νερίνα, του απαντάω "στο δωμάτιο", "ποιο δωμάτιο;" ρωτάει τρομαγμένος, "τη Ν.Δ." του λέω (το μπλε δωμάτιο ντε, πονεμένη ιστορία, αλλά στο σπίτι μας έχουμε ένα δωμάτιο σαν περίπτερο της Ν.Δ., καθότι άλλο μπλε ζητήσαμε, άλλο μας δώσανε, για την ακρίβεια και με δεδομένο ότι βάφτηκε μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, μας δώσανε κατά λάθος τις αποχρώσεις του μπλε που είχανε για το βάψιμο περιπτέορυ της Ν.Δ.), "κάνουμε και χιούμορ, μου λέει, με το πόνο του άλλου;" "ποιό πόνο του λέω;" "του εκκαθαριστικού" μου απαντάει. Εγώ ακούω του καθαριστικού και από εκεί και πέρα τύφλα να έχει ο Ιονέσκο συνεχίζω λοιπόν και του λέω "που τα κάνει αόρατα". "Καλά μου λέει κορόιδευε εσύ, αλλά τόσο που θα είναι θα γίνουμε εμείς αόρατοι". Εγώ πια δεν έχω επαφή και του απαντάω "εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Εκεί μπαίνει η Νάσια και λέει "Ναι μπαμπά αίγα λέγανε στα παλιά τη γίδα" (τότε βλέπετε μαθαίναμε τα σχετικά με το κέρατο της συμπαθέστατης αίγας που άκουγε στο όνομα Αμάλθεια και να ανοίγουμε και κανένα βιβλιαράκι Ιστορίας της Γ' Δημοτικού να μην αναγκάζομαι να ανοίγω συνέχεια παρενθέσεις). Η Νερίνα θεωρεί υποχρέωση της να συνεισφέρει και αυτή στο διάλογο και λέει "όχι τη γίδα τη κατσίκα". "Η μαμά είπε για γίδα" λέει η Νάσια. "Δεν είπε γίδα, είδα είπε" λέει η Νερίνα (προσέξατε την ανορθογραφία στο οίδα, αλλά είμαι σίγουρη ότι έτσι το σκέφθηκε η Νερίνα). "Είδα τη γίδα εννοούσε" απαντάει θριαμβευτικά η μικρή....

Τότε μια χαρά το σκαπούλαρε το εγκεφαλικό ο καλός μου, καμιά καλή ιδέα για το πως θα του το πω σήμερα ψάχνω. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά η Νάσια είναι στον Οδυσσέα στην ιστορία και δε θέλω να βάζω ιδέες στον καλό μου, άσε που εγώ και ο αργαλειός καμία σχέση...

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Θα σε πάω εγώ


γιατί κάποιες φορές ξεχνιέμαι, αλλά μου κόβεται η ανάσα και επανέρχομαι...

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Οι γνωστοί Συνειρμοί μου


ή οι παρενέργειες του να βλέπει κανείς πρωϊνάδικα


Με μεγάλωσε η γιαγιά μου –τις παρενέργειες αυτού του γεγονότος ως αναγνώστες τις έχετε διαπιστώσει πολλάκις σε αυτό το blog- και πάντα έχω στη πίσω πλευρά του μυαλού μου να μιλήσω για αυτήν, αλλά δε μου βγαίνει και το αναβάλλω συνεχώς.

Η γιαγιά μου ήταν μια περίεργη γυναίκα, μάλλον για να είμαι ακριβής η γιαγιά μου ήταν ο ορισμός της γυναίκας, όχι με την συμβατική έννοια βέβαια του όρου.

Η γιαγιά λοιπόν υπήρξε στερνοπούλι μια οικογένειας αρκετά εύπορης για τα δεδομένα της εποχής, η οποία παράτησε το πατρικό και τις όποιες διεκδικήσεις στην οικογενειακή περιουσία αφού επέλεξε να κλεφτεί με το γυρολόγο και μαζί του να φύγει για αλλού. Παντρεύτηκε, έκανε δύο παιδιά μαζί του, έχασε το ένα παιδί της και στα είκοσι κάτι της έχασε και τον άντρα της.. Φόρεσε τα μαύρα, πήρε μαζί τη πεθερά της και έστησε από την αρχή τη ζωή της. Μετά από πίεση της πεθεράς της και ενώ υπήρξε μια περιζήτητη νύφη –λόγω ομορφιάς και ταμπεραμέντου ψυλλιάζομαι- από διάφορους συνομίληκους της, διάλεξε για δεύτερο άντρα της ΄-μετά από προξενιό που της έκανε η πρώτη της πεθερά- ένα άντρα πολύ μεγαλύτερό της με 7 παιδιά, του οποίου μάλιστα η πρώτη του κόρη είχε την ηλικία της. Όταν τη ρωτούσαν γιατί το έκανε απαντούσε ότι «είχε ζήσει ότι ήταν να ζήσει με έναν άντρα συνομίληκο της και αυτό της έφτασε». Ο δεύτερος άντρας της και παππούς μου –αφού μαζί του η γιαγιά απέκτησε τη μαμά μου- ήταν αρκετά εύπορος, μάλιστα για τα δεδομένα της εποχής ήταν ένας πλούσιος άντρας. Γρήγορα φάνηκαν οι ρωγμές στο γάμο και η γιαγιά μου πήρε τα δύο παιδιά της και τον εγκατέλειψε, μην έχοντας στην κυριολεξία ψωμί να φάει. Ξαναφόρεσε μαύρα, πήρε ξανά το όνομα του πρώτου της άντρα και συμπεριφέρονταν σαν αυτός της ο γάμος να μην είχε γίνει ποτέ, μεγαλώνοντας τα δύο της παιδιά χωρίς ποτέ να δεχτεί από τον παππού μου ούτε μια δεκάρα, όπως λέει και η μαμά μου "ούτε καν φρούτα από τον κήπο του". Εγώ ας πούμε ποτέ δεν την άκουσα να τον αναφέρει και το μόνο παππού που γνώρισα ήταν αυτόν που κάθε Κυριακή επισκεπτόμασταν στο νεκροταφείο και ήταν ο πρώτος της άντρας. Οι μόνες γνώσεις που έχω για αυτό το κομμάτι της ζωής της γιαγιάς μου είναι από την ψυχοκόρη της οικογένειας της, γιατί η γιαγιά μου μεγάλωσε μαζί της και όταν εγκατέλειψε το πατρικό της η Στυλιανή την ακολούθησε και μέχρι το τέλος της ζωής τους, παρόλο που η Στυλιανή έφτιαξε τη ζωή της, βρισκόταν πάντα εκεί γύρω από τη γιαγιά μου.

Όταν λοιπόν πέθανε ο παππούς μου η γιαγιά, μιας και δεν είχε ποτέ επίσημα χωρίσει το παππού, κληρονομούσε κατά το ποσοστό της νόμιμης μοίρας που της αναλογούσε ως συζύγου, καθότι ο παππούς πέθανε χωρίς να αφήσει διαθήκη. Η γιαγιά πήγε λοιπόν στον συμβολαιογράφο και ζήτησε να κάνει αποποίηση της κληρονομιάς, όχι βέβαια με αυτά τα λόγια. Ζήτησε από τον συμβολαιογράφο να γράψει σε ένα χαρτί «δε θέλω τίποτα απ’ αυτόν» και να της το δώσει να το υπογράψει. Ο συμβολαιογράφος συνέταξε το έγγραφο και επειδή η γιαγιά μου δεν ήξερε να γράφει, της ζήτησε κάτω από το σταυρό που είχε σαν υπογραφή να βάλει και το αποτύπωμα της. Η γιαγιά μου βούτηξε και τα πέντε δάχτυλά της στο μελάνι και υπέγραψε δίκην μούντζας, λέγοντας στον έκπληκτο συμβολαιογράφο –που ακόμα δεν είχε συνέλθει από το σοκ αυτής καθαυτής της πράξης αποποίησης, γιατί μιλάμε για μια πραγματικά τεράστια περιουσία όχι μόνο για εκείνα τα χρόνια- «για να μη γίνει λάθος και κληρονομήσω έστω και μια δεκάρα απ’ αυτόν»......

Υ.Γ. Ακούγοντας μια κυρία να λέει "εάν τα ζητάω όλα αυτά τα χρήματα τα ζητάω από έναν άνθρωπο που έχει πάρα πολλά χρήματα"......

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Έτσι χωρίς θέμα, για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή


Η Μαριλένα –αυτή του Ανάργυρου και του Ρίκου, μπλογκοεδρεύουσα εδώ- συχνά πυκνά τελευταία με όλη την ευγένεια που της έχει κληρονομηθεί εκ της οικογενείας της και της παιδείας της, ρωτά –θα το γράψω συνοπτικά, αλλά με σεβασμό στις παραπάνω αναφερθείσες αρετές της - «πότε θα στρώσεις τον κώλο σου να δημοσιεύσεις καινούργιο post;». Εμένα με ξέρετε είμαι και φιλόξενο και δεκτικό και δοτικό άτομο, καθώς επίσης είμαι και αριστερή και ξανθιά με καμπύλες και θεωρητικιά του κράτους, που όσο να το κάνεις και αυτά βαρύνουν και έτσι το παρήγγειλε και θα το έχει και αμαρτίαν ουκ έχω και ας είχε μυαλό να πρόσεχε που λύσσαξε. Αυτά και άλλα επί του ιστορικού δεν έχω.
Συμπλήρωσα ένα χρόνο στο χώρο και η γνώμη μου παραμένει η ίδια. Αυτό που άλλαξε και το έχω ακροθιγώς οφείλω να πω θίξει, αλλά το έχω θίξει, είναι ότι άλλαξε τη ζωή μου σε ένα σημείο: στην άποψη μου για τις γυναίκες. Θεωρούσα ότι εγώ με γυναίκες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δε μπορούσα να συνδιαλλαγώ. Τώρα εγώ δε μπορούσα, ο υπόλοιπος γυναικείος πληθυσμός πλην εμού και κανά δύο σαν εμού δε μπορούσε, θα σας γελάσω και δεν είναι μέσα στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο. Απλά δε μπορούσα.
Και ξαφνικά χωρίς να το καταλάβω και σχεδόν από την αρχή Ραλλούς προεξέχουσας μία, μία σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους, συμπληρώνοντας θαρρείς ένα παζλ , από εκείνα τα λειψά της ζωής μου, απαραίτητα όμως για να αποκτήσει μια ακόμα πλευρά- έτσι φαινομενικά από το πουθενά φάνηκαν όλες τους. Για πρώτη φορά απόκτησα μια εικόνα ενός χώρου που να «ζω» σε αυτόν και με τους άντρες σχεδόν απόντες από την εικόνα. Ή μάλλον για να είμαι σαφής και δίκαιη με απούσα εκείνη την πλειοψηφία αντρών που είχα μάθει μέχρι τώρα να συνδιαλέγομαι. Στην αρχή με παραξένεψε για να είμαι ειλικρινής αυτό. Γρήγορα όμως και περιδιαβαίνοντας τα αντρικά blog έζησα ένα άλλο ψιλοπροσωπικό σοκ. Μοιάζαν οι περισσότεροι τόσο με τους άντρες μου. Γράφαν όπως μιλούσαν οι άντρες μου όλα αυτά τα χρόνια, απαντούσαν όπως ακριβώς απαντούσαν οι άντρες μου όλα αυτά τα χρόνια, αντιμετώπιζαν τα πράγματα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχα μάθει να αναγνωρίζω και να χρησιμοποιώ και εγώ όλα αυτά τα χρόνια και βέβαια ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις εντός και εκτός εισαγωγικών στο χώρο τους ήταν όχι τόσο η υιοθέτηση των απόψεων τους, όσο η πλήρης υιοθέτηση και των κανόνων που αφορούν στο ύφος γραφής, αλλιώς απλά δε χωρούσες εκεί μέσα. Και για πρώτη φορά, ίσως επειδή πια το έβλεπα γραμμένο με τα πρόσωπα απόντα, δεν ήταν καθόλου γοητευτικό ή απελευθερωτικό σαν επιλογή έκφρασης και τόσο μα τόσο προβλέψιμο και επαναλαμβανόμενο. Μη παρεξηγηθούμε δεν κατηγορώ κάποιον, πως θα μπορούσα άλλωστε, θα ήταν σα να στρεφόμουν εναντίον μου, άσε που με την κλιμακτήριο στη πόρτα μου το τελευταίο που χρειάζομαι είναι μια ακόμα κρίση ταυτότητας (ορίστε το λέω πρώτη ότι είμαι στην κλιμακτήριο, έτσι για να σας στερήσω τη χαρά να το καταλάβετε μόνοι σας, μη γελάτε το έχω διαβάσει και αυτό περί γραφής και κλιμακτηρίου στα blog). Να το πω απλουστευτικά απλά δεν είχε πλάκα πια όπως παλιά.
Από την άλλη η «είσοδος» αυτών των γυναικών στο χώρο μου με βρήκε αμήχανη και ελαφρά ανίκανη να την εξηγήσω. Εγώ και αυτές. Με τις περισσότερες έμοιαζα να μην ταιριάζουμε έτσι απλά σα γραφές στην αρχή. Έβρισκα όλα όσα έγραφα πολύ απλουστευτικά για το είδος γραφής που αντιπροσώπευε η κάθε μια από αυτές. Όχι μόνο σε επίπεδο ύφους γραφής αλλά και περιεχομένου. Μη με παρεξηγήσετε δεν ταλανίζομαι από υπαρξιακές ανησυχίες σχετικά με τις συγγραφικές μου και όχι μόνο ικανότητες και η τελευταία φορά που αντιμετώπισα μια κρίση μεγαλείου ήταν όταν η Νάσια μπόρεσε και έμαθε τη προπαίδεια του 8, απλά έμοιαζε εγώ και αυτές και σαν γραφή και σαν επιλογές ζωής να ερχόμασταν από αλλού και σαφέστατα αλλού να πηγαίνουμε. Και όμως οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν και αυτό είναι ένα από τα καλά μου συνέβη και σα τέτοιο το αφήνω να ίπταται και εύχομαι ποτέ να μη πέσει κάτω.
Και επειδή αφενός παράγινα μελό, αφετέρου ξέρετε πόσο με ενοχλεί το να πλατειάζω συνοψίζω (να σας πω ότι ξέρω τι συνοψίζω ψέμματα θα είναι) και αφού χαμήλωσα το κοτόπουλο στη χύτρα, διότι εμείς κάνουμε οικογενειακώς "διατροφή" και σήμερα Πέμπτη τρώμε κοτόπουλο (βασικά έπρεπε να τρώμε ψαρόσουπα, αλλά πιστοί στα ήθη και στις παραδόσεις που με αυτές γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές, αντιβίωση με ψαρόσουπα δε πίνουμε και σχόλια δε θέλω επ΄ αυτής της επιστημονικής άποψης, πλήρως τεκμηριωμένης αφού το έλεγε η γιαγιά μου), αύριο πάλι τρώμε φακές και άμα ενδιαφέρεστε να σας τη στείλω, τη "διατροφή" όχι τη χύτρα, γιατί εγώ δένομαι με τις χύτρες μου και με τα μαχαίρια επίσης. Δε ξέρω εάν το έχετε προσέξει αλλά άμα ψιλοασχολήστε με τη κουζίνα, όχι ως μπογιατζής, ή τεχνικός ηλεκτρικών κουζινών, ως μαγείρισσα εννοώ ανεξαρτήτως σταδίου, αποκτάς εμμονές με κάποια από τα συμπράγκαλά της και το μαχαίρι είναι ένα από αυτά, ένα άλλο π.χ. είναι ένας καλός σύντροφος με εμμονή στους καθαρούς πάγκους κουζίνας, τόσο ώστε να βάζει αυτός πλυντήριο πιάτων και να μαζεύει και ότι κυκλοφορεί περιττό πάνω τους, εάν και ποτέ δεν κατάλαβα την εμμονή του δικού μου να θεωρεί ότι τα μόνο χαρτικά που επιτρέπονται να βρίσκονται πάνω σε ένα πάγκο κουζίνας είναι το χαρτί κουζίνας και αυτό όχι πάνω στο πάγκο, αλλά στην ειδική για αυτό θέση του, αλλά και αυτά αποτελούν θέμα ενός άλλου ποστ, σα να βλέπω το τίτλο "την καντεμιά μέσα που σε άφησα να βάλεις καράρα στον πάγκο» και μην το προσπερνάτε αυτό το «καράρα» έτσι καθότι είναι μια πονεμένη ιστορία για το σπίτι μας αυτό, αλλά επειδή αφορά την περίοδο που το φτιάχναμε και που ακόμα δε λέμε να την ξεπεράσουμε ώστε να μπορέσουμε και να μιλήσουμε για αυτήν, αυτό το συγκεκριμένο ποστ θα αργήσει πολύ να σκάσει μύτη στο blog...
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έλα 'μ ντε ;;;;;

Και το καλύτερο:
Συνεχίζεται με τους «άντρες μου»

(Στίχοι: Φτάσαμε στα ανείπωτα, μη πετάξεις τίποτα...)

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Τι όμορφη μέρα, λέω !!!!!

Αυτή είναι μια υπέροχη πόρτα, ίσως η πιο ωραία πόρτα που έχω δει μέχρι σήμερα στη ζωή μου:





και εδώ ο λόγος που αυτή η μέρα ξημέρωσε όμορφη....

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Είμαστε καλά

μετά δε από αυτό ακόμα καλύτερα




Καλό σας Σαββατοκύριακο.