Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα, γιατί κάποιες φορές και αυτό αρκεί!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Μια εικόνα χίλιες λέξεις!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα.



Έτσι γιατί και Νοέμβρη έχουμε και βροχή έχουμε και αντίστοιχη διάθεση έχουμε και αρέσει και στο Μαντού.

Money

Για φίλη που πήρε τη πρώτη της αύξηση. Με περίσκεψη τη διαχείριση.

Ο πλούτος αλλοτριώνει!

Πρωϊνό ξύπνημα ή "Νερίνα κλαίει, Νερίνα γελάει"

Για τη Νερίνα μου, που στη θάλασσα πάντα γελάει.
Για τη Νερίνα μου, που είναι η θάλασσα μου.



Μόνο να σε μάθουμε να ονειρεύεσαι μπορούμε. Έτσι ακριβώς όπως μας έμαθες εσύ να ονειρευόμαστε.

Πρωϊνό (;) ξύπνημα

Η μέρα σήμερα δε ξεκίνησε ιντερνετικώς καλά. Και εξηγούμαι.

Πρώτα απενεργοποιημένο ιντερνέτ. Δοκίμασα με τις ταπεινές μου γνώσεις να το ενεργοποιήσω, σιγά μη τα κατάφερνα. Πήρα τηλέφωνο σε κολλητό που έχει σχέση με τη Hol και μου απάντησε αυτό που περίμενα ¨μια χαρά είναι η hol, κάτι θα έχει κάνει ο άλλος». Όπου «άλλος» ο χορηγός, άντρας της ζωής μου και πατέρας των παιδιών μου. Λες και δεν το ήξερα. Εδώ απλά το κυττάει το φορητό μου και γίνονται όλα μαύρα, στην οθόνη του φορητού εννοώ. Παλιά, πριν πατήσω πόδι και όχι μόνο, για να αποκτήσω φορητό, δούλευα σε υπολογιστή να τον πω επιτραπέζιο, ο οποίος κάθε πρωί αρνιόταν να ανοίξει. Έλεγα «γιατί γαμότι μου βάζεις χέρι στον υπολογιστή μου; Πόση κακοποίηση να αντέξει μια γυναίκα πια;» μου απαντούσε «όχι αγάπη μου εγώ δεν πείραξα τον υπολογιστή σου» και ταυτόχρονα έπαιρνε το κατσαβίδι, που εγώ προνοητικά κρατούσα, έπεφτε στα τέσσερα (όχι μπροστά μου ως όφειλε, αλλά κάτω από τον υπολογιστή), άνοιγε το κουτί κάτι έβαζε κάτι έβγαζε και «εγένετω Windows», ούτε ο Γκέιτς να ήτανε. Άσχετο εμένα μου αρέσει ο φαλακρός της Apple, εδώ που τα λέμε και οι υπολογιστές της μου αρέσουν (ειδικά σε χρώμα πράσινο μήλο, γιατί μου αρέσουν και τα πράσινα μήλα), αλλά ο καλός μου λέει κάτι περί λειτουργικού συστήματος που δεν είναι συμβατό με κάτι που δεν θυμάμαι τι, κ.λ.π. και που δεν καταλαβαίνω, αλλά κάτι τέτοιες ώρες καμαρώνω όσο να 'ναι για το μεταπτυχιακό το δικό του και επίσης κάνω την αυτοκριτική μου που δε πήρα το πτυχίο μου, για να μπορώ να πέφτω μόνη μου στα τέσσερα με το κατσαβίδι στο χέρι και να μην τον έχω ανάγκη. Γιατί από αυτά και από αυτά δομείται το πατριαρχικό μοντέλο, αλλά τέλος πάντως βάζει αυτός πλυντήριο πιάτων και ισοφαρίζουμε. Συνεχίζω από εκεί που είχα σταματήσει πριν ανοίξω αυτή τη μικρή παρένθεση. Ιντερνέτ νεκρό. «Δεν έχω σου λέει κυρία μου ασύρματα δίκτυα, τι να κάνω;». «Δεν ψάχνετε λίγο καλύτερα» του απαντώ «κάπου εδώ γύρω θα είναι». Γιατί εγώ το έχω αυτό. Συνομιλώ με το φορητό μου, όπως επίσης και με όλες τις συσκευές ηλεκτρικές, ηλεκτρονικές, χειροκίνητες κ.λ.π. Ενίοτε πιάνω τη κουβέντα και με τη βρύση, αλλά μου τη σπάει, νεράκι πάει η γλώσσα της και χρεώνομαι και εγώ. Έλα να συγκεντρωνόμαστε. Αφού άκρη δε βγήκε από τον εποικοδομητικό διάλογο με το φορητό μου, είπα ας πάρω τηλέφωνο τον καλό μου. Ήξερα τι θα μου απαντήσει και έτσι πήρα τη κατάλληλη θέση. Μπροστά σε ένα κουτί που μου έβαλε στο τοίχο, μετά από μελέτη ώστε να φαίνεται όμορφο και λειτουργικό (αυτός ανέλαβε και τη μελέτη για την ηλεκτρική εγκατάσταση του σπιτιού, 280 πρίζες και άντε μην πω που τις έβαλε, αλλά το αντιπαρέρχομαι), το οποίο δε χωράει ότι τέλος πάντων έπρεπε να χωράει και έτσι τα μισά κρέμονται απέξω και όχι τίποτα άλλο μου σαλτάρει και το γάτο που θέλει να παίξει μαζί τους δεν τα φτάνει και όλο στουκάρει στο τοίχο. Ακολούθησε το κλασσικό, «βγάλε το μαύρο καλώδιο και ξαναβάλτο, κάποια ψιλοδιακοπή ρεύματος θα έγινε», το επίσης κλασσικό κλείσιμο του τηλεφώνου, διότι και μη με ρωτήσετε γιατί, κάθε φορά που γίνεται αυτό κλείνει και το ασύρματο και νάτο το Ιντερνέτ διαθέσιμο ξανά. «Ωραία» λέω, «ας βάλω τη καλημέρα μη με πουν και γαϊδούρι», έχω τρόπους εγώ, όποιος τους βρει να τους κρατήσει και να φέρει πίσω το περιτύλιγμα, το φιόγκο σε χρώμα πράσινου μήλου εννοώ και ξεκινάω ότι πρέπει να ξεκινήσω. Αμ, δε! Δεν συνδεότανε, δεν συνδεότανε. Ιντερνέτ είχαμε. Να συνδεθούμε δεν μπορούσαμε. Και επιτέλους ήρθε. Όχι που θα τη γλυτώνατε. Και έτσι σας λέω "καλημέρα", σήμερα Πέμπτη 9 του Νοέμβρη του 2006, μεσημέρι πια, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις η πρόθεση είναι που μετράει.

Ηθικό δίδαγμα (προς γυναίκες): Μην αφήσετε τον καλό σας να αναλάβει την ηλεκτρική εγκατάσταση του σπιτιού. Στην ανάγκη κάντε το μόνες σας. Στη χειρότερη περίπτωση το μπιστολάκι θα έχει τη σωστή πρίζα. (Άσχετο με το θέμα, αλλά χρήσιμο γενικά).

*

* Η λίγο προβληματική ποιότητα εγγραφής του κομματιού απλά αντικατοπτρίζει τις δυσκολίες της σημερινής μέρας (ιντερνετικά πάντα, γιατί κατά τα άλλα ο ήλιος είναι υπέροχος).

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Έτσι στο χαλαρό, μπας και ξεγελαστώ και αποφασίσω να δουλέψω.

Ηθικό δίδαγμα

Άμα θυμώνω αυτά ακούω και όλα και όλοι εξαϋλώνονται. Καληνύχτα και σε εσένα μικρέ Αλέξανδρε, ελπίζω να είσαι φτιαγμένος απο χαρτί εφημερίδας.

Σχολιασμός της επικαιρότητας (;)

Σαν σήμερα το 1917 ξεσπά στη Pωσία η επανάσταση των μπολσεβίκων,

το 1879 γεννιέται ο Λέον Tρότσκι (Λεβ Nταβίντοβιτς Mπρονστάιν) και

το 1992 πεθαίνει από τραύματα που προκλήθηκαν σε τροχαίο, ο Aλεξάντερ Nτούμπτσεκ. :

Η ζωή μας κύκλους κάνει και συνήθως καταλήγει για άλλους νωρίτερα για άλλους αργότερα και για κάποιους απο τη μέρα που γεννήθηκαν, αλλά αρνούνται να το καταλάβουν. (Πηγή: Έθνος της 7.11.2006)

Απο το άρθρο της Ελευθεροτυπίας σχετικά με την επιστολή του 13χρονου Αλέξανδρου Ανδρικόπουλου. "Τα ερεθίσματα για όσα γράφει στο γράμμα που έστειλε στην «Ε» τα έλαβε από τη μητέρα του. «Δεν βλέπω τηλεόραση. Πολλά απ' όσα μεταδίδονται, η μητέρα μου λέει ότι είναι απαγορευμένα για την ηλικία μου. Οσα έμαθα για τον Αλεξ στη Βέροια ή όσα έγιναν πρόσφατα στην Εύβοια τα πληροφορήθηκα μέσω της μητέρας μου», εξηγεί ο ίδιος. Από όσα μας περιέγραψε δεν γνωρίζει λεπτομέρειες. Εμαθε πολλά όμως για τον περίγυρο. Αναρωτήθηκε γιατί όλα όσα κουβεντιάζει με τους φίλους του δεν συμβαίνουν στο σπίτι του".:

Και εγώ το ίδιο αναρωτιέμαι. Κατά τα άλλα πολύ θα ήθελα να γνωρίσω τη μαμά του μικρού Αλέξανδρου και να της μιλήσω για αυτά που συνέβαιναν σπίτι μου και δεν συνέβαιναν στα άλλα σπίτια. Μια ακόμα "μάνα πολεμιστής" on air. Κατά τα άλλα γιαπωνέζος μαθητής απειλεί να αυτοκτονήσει μην αντέχοντας το βάναυσο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Τάση που τείνει να γίνει επιδημική στην Ιαπωνία. Μην με ρωτήσετε ποιος απο τους δύο με πείθει, δεν θα σας αρέσει η απάντηση!

Και τέλος η ελπίδα: Πρωτοποριακή θεραπεία με βλαστοκύτταρα δίνει ελπίδα στους τετραπληγικούς. Κάτι τέτοια είναι που με κάνουν και αναθεωρώ την άποψη μου για το είδος των "επιστημόνων".

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Να ξυπνήσω ή να μην ξυπνήσω;

ΠρωΙνό ξύπνημα (καλά δουλευόμαστε τώρα)

Ας του πει κάποιος να σταματήσει. Νυστάζω.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Για το Μαντού μου.

Πρωϊνό ξύπνημα

Για να μην ξεχνιόμαστε και εφυσηχάζουμε μιας και έχει ξημερώσει εδώ και ώρες:

Ή με άλλα λόγια, η αυτοκριτική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, ή έτσι τουλάχιστον λένε!

Συνέχεια του post. Γιατί όχι δικό μου είναι ότι θέλω το κάνω. Πάντα μ’ αρέσει όταν μπορώ και το λέω αυτό. Ναι και κτητικό άτομο είμαι και παρορμητικό είμαι και επιτομή της λέξης «κακομαθημένο μοναχοπαίδι» είμαι ενίοτε και τη κρίση ταυτότητας περί των παραπάνω στοιχείων του χαρακτήρα μου την πέρασα στα 25, δεν μου άρεσε και την πέταξα στην επόμενη μετακόμιση. Στο θέμα τώρα. Από όταν έγραφα το κείμενο κάτι με ενοχλούσε. Και όταν το διάβαζα πάλι κάτι συνέχιζε να με ενοχλεί. Υπέθεσα ότι είναι επηρεασμός από το προηγούμενο post που μου έφαγε δύο μέρες για να γραφτεί κάτι που για μένα είναι παγκόσμια πρώτη. Όποιο κείμενο ανεξαρτήτως μεγέθους μου έδινε την αίσθηση ότι πρέπει να το ξαναδώ το κατέστρεφα και το καταστρέφω. Το συγκεκριμένο όμως ένιωθα ότι πρέπει να βρω τρόπο να το τελειώσω. Και έτσι έκανα. Άλλωστε πάντα αφήνομαι στις παρορμήσεις μου. Στο θέμα που λέγαμε. Σήμερα βρήκα τι έφταιγε. Ήταν η λέξη «εφυσηχάζουμε». Για ένα άτομο ευλογημένο με το χάρισμα να αναγνωρίζει αυτόματα την ορθογραφία μιας λέξης αυτό ήταν ένα πρωτοφανές λάθος. Όχι γιατί το έκανα, αλλά γιατί δεν το αναγνώρισα αμέσως. Αντιπαρέρχομαι τα σχόλια περί Αλτσχάιμερ. Ξέρετε τι σταυρόλεξα και sudoku έχω λύσει και λύνω εγώ; Και όπως όλοι θα έχετε διαβάσει, αυτή μου η επιλογή έχει δικαιωθεί πλήρως. Αφού για μένα είναι ληγμένο το πρόβλημα δεν αφορά την υγεία μου, τι αφορά τότε; Γιατί τόσες μέρες επέμενα να εφησυχάζω με υ,η και όχι με η,υ όπως είναι το σωστό;

Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις

Κατηγορία μάνας: Η μάνα πολεμιστής

Ο καλός μου είπε «γιατί δε γράφεις πια;». Η Νερίνα είπε «μαμά γιατί βάζεις μόνο τραγούδια;». Η Νάσια είναι ακόμα εκστασιασμένη από τη δημοσίευση του ονόματος της, τη παγκόσμια πρώτη της και έτσι με αυτήν δεν έχω πρόβλημα, ειδικά όταν της έδειξα και το post με το παπάκι, βασισμένο άλλωστε σε μια δική της ιδέα.
Μέρες τώρα γράφω και αποθηκεύω post. Θέμα πάντα το ίδιο: «Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις». Είναι μια φράση που με κυνηγάει από μικρή. Την έλεγε η μάνα μου σε εμένα και σε αυτήν η μάνα της, μου την έλεγαν όλες οι φίλες και γνωστές όταν απόκτησαν παιδιά και εγώ ακόμα δεν είχα. Άσχετο με ενοχλεί η λέξη αποκτώ, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που θα τη κάνουμε εν καιρώ καλά να 'μαστε. Την ξαναθυμήθηκα επ΄ ευκαιρία της ιστορίας στην Εύβοια. Και αυτό αδόκιμο μου φαίνεται. Τι φταίει η Εύβοια; Της ιστορίας της μικρής στην Εύβοια; Δε ξέρω και δε λέει να το ψάξω, αφού δεν το βρήκα από την αρχή με ξέρω δεν θα το βρω στη συνέχεια. Όταν έγινε η ιστορία στην Εύβοια (τοπωνυμικός προσδιορισμός πάλι (αδόκιμος και αυτός ο όρος, ελπίζω τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν και με διαβάσουν να μου τον συγχωρήσουν), όταν έμαθα την ιστορία στην Εύβοια (ναι αποφάσισα να χρησιμοποιώ αυτό το στυλ) θυμήθηκα το ζόρι που πέρασα όταν έμαθα την ιστορία του Άλεξ. Όχι δεν είναι ένα άλλο κείμενο για την «ουσία» του θέματος. Δεν ήταν οι κοινωνικές προεκτάσεις και επιδράσεις και καταβολές των δύο θεμάτων που με σοκάρισαν, η αριστερή μου παιδεία ευτυχώς μου άφησε κουσούρι αντανακλαστικά, ώστε να μη χρειάζεται να τις αναμασώ ή να νοιώθω ότι ανακάλυψα την Αμερική. Εκείνο που με ξάφνιασε είναι ότι μου ανέσυρε μνήμες και βιώματα που δεν ήξερα ότι τα είχα. Και εξηγούμαι και στις δύο περιπτώσεις όταν άκουσα τα γεγονότα «θύμωσα» (και όταν βάζω εισαγωγικά, βάζω εισαγωγικά) με τις μάνες. Και «ξαναθύμωσα» για μια ακόμα φορά με τη μαμά μου, την οποία ειρήσθω εν παρόδω την αγαπώ, αλλά πολλές φορές δε τη συμπαθώ (επιεικής χαρακτηρισμός, αλλά η μαμά ξεκίνησε στα 70της να ασχολείται με το άθλημα της περιήγησης στο θαυμαστό κόσμο των υπολογιστών και φυλάγομαι). Τρείς μάνες μια κοινή πορεία, έστω και από διαφορετικές αφετηρίες. Έκαναν παιδιά και επέλεξαν για αυτά το καλύτερο. Μόνο που αυτό το καλύτερο επί της ουσίας ήταν τα παιδιά αυτά που καλούνταν να το στηρίξουν και να το επαληθεύσουν. Τρία παιδιά, με τόσα κοινά χαρακτηριστικά. Σε μια κοινωνία διαφορετικά και η διαφορετικότητα συγγενής. Με ένα προορισμό, όχι μόνο αυτό της επιβίωσης αλλά και της δικαίωσης. Ντρεσαρισμένα για να είναι «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα», σε ένα κόσμο που αυτού του είδους ο προορισμός αυτά ειδικά τα παιδιά αντί να τα ενσωματώσει ή έστω να τους επιτρέψει να ηγεμονεύσουν τα περιθωριοποιούσε κάθε μέρα και περισσότερο. Τα πράγματα ήταν απλά. Άμα τα κατάφερναν και επιβίωναν όλα θα ήταν απλά. Στο ενδιάμεσο διάστημα που αυτά πάλευαν σε ένα κόσμο, που μέρα με τη μέρα τους απομόνωνε, η μητέρα «κέρδιζε» το στοίχημα της. Ναι τα είχε καταφέρει και όχι μόνο αυτό είχε επιλέξει σωστά για το παιδί της. Έφτιαχνε ένα καλό άνθρωπο, ένα καλό παιδί, ένα πρώτο μαθητή, ένα πρώτο αθλητή, ένα πρώτο……πάντα. Και λοιπόν; Τη μοναξιά και την αγωνία αυτών των παιδιών που ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί αυτά ειδικά θα έπρεπε να λειτουργούν έτσι, τη κατάλαβε κανείς; Το αν η πρωτιά είχε να κάνει με τη δυνατότητα που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος αλλά πολύ παραπάνω ένα παιδί, σε όλα αυτά που του ικανοποιούν κορμί και μυαλό και όχι της εκτόνωσης μέσα σε δραστηριότητες που ταυτόχρονα είναι και χρηστικές, ως αποδείξεις, γεμίζοντας το δωμάτιο του με μετάλλια αλλά με καμία φωτογραφία φίλων, ή χαρούμενων σχολικών εκδρομών, αυτή τη πλευρά της πρωτιάς τη σκέφτηκε κανένας; Η μια μητέρα μιλούσε για ένα καλό παιδί που με ότι καταπιανόταν τα κατάφερνε, η άλλη μητέρα της κοπελιάς για ένα κορίτσι του 19,8. Και τις δύο περιπτώσεις στην αρχή τουλάχιστον κανένα από τα δύο παιδιά δεν έμοιαζε να είναι απολύτως αποδεκτό από τον μικρόκοσμο του. Θα μου πείτε και που ήταν το λάθος τους; Ως μάνα μιλώντας πια δεν έκαναν κανένα λάθος. Κανόνες της φύσης ακολούθησαν. Και στη φύση ο κανόνας είναι «ο ισχυρότερος επιβιώνει». Προσπάθησαν να κάνουν τα παιδιά τους «ισχυρότερα» από τα άλλα παιδιά, να τα θωρακίσουν απέναντι στην ίδια τους τη διαφορετικότητα, αγνοώντας υποσυνείδητα ότι αυτό το παιχνίδι με τους όρους που καλούσαν τα παιδιά να το παίξουν αφορά τον κόσμο των ενηλίκων και όχι των παιδιών. Το Α’ και οι έπαινοι στο χώρο των παιδιών και ειδικά όταν αφορά «διαφορετικά» παιδιά πολλές φορές είναι το χειρότερο εισιτήριο που μπορείς να τους δώσεις για να μπουν στο κόσμο των άλλων. Άρα μήπως υποσυνείδητα είναι και το εισιτήριο το δικό σου για μπεις στο κόσμο των ενηλίκων γύρω σου; Η μια μοιάζει να τα κατάφερε, η άλλη όχι. Η μαμά μου πάλι δε ξέρω οι απόψεις διίστανται.

Υ.Γ. Ξεκαθαρίζοντας επειδή μια ασάφεια την έχω:
α/ Δεν χρεώνω λάθη ή πρόθεση σε καμία μάνα από τις τρείς, πως θα μπορούσα άλλωστε είμαι μάνα πια,
β/ Κάτι αντίστοιχο με αυτές κάνω και εγώ μεγαλώνοντας τα παιδιά μου και από τη πλευρά μου τους είμαι ευγνώμων, γιατί μπορώ πια να καταλάβω τα όρια μεταξύ επιβίωσης σε ένα εχθρικό κόσμο και ανθρώπινης ανάγκης επιβεβαίωσης υποσυνείδητης ή ενσυνείδητης,
γ/ Το κείμενο γράφτηκε με μένα να τελώ σε σύγχυση (μόνιμη άλλωστε) και μετά από μια συνέντευξη της μητέρας της κοπέλας, η οποία είπε ότι δεν έμαθε και δε θέλει να μάθει και δε θέλει να κουβεντιάσει με τη κόρη της τίποτα σχετικά με το βιασμό της γιατί δεν θα το άντεχε, δ/ Το κείμενο γράφτηκε και σαν ευχαριστώ στη μαμά μου και στη γιαγιά μου, όσο και αν φαίνεται περίεργο. Ναι μαμά, τελικά τα κατάφερες πάλι να έχεις δίκιο, και ε/ Σαν ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους που στη δική μου περίπτωση στάθηκαν δίπλα μου, σε καιρούς και χρόνους που και το καλημέρα σε παιδιά της κατηγορίας μου (το είδος μου: παιδί ανύπαντρης μητέρας) αποτελούσε επαναστατική πράξη. Χωρίς αυτούς ίσως να μην τα είχαμε καταφέρει ούτε εγώ, ούτε η μαμά μου.

Στην ερώτηση εσύ στη θέση τους τι θα έκανες; Στη θέση τους κατά πάσα πιθανότητα θα έκανα το ίδιο. Ως παιδί όμως μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω το γιατί. Και μόνο όταν έγινα μάνα τις κατάλαβα κοιτώντας τα δικά μου παιδιά και αντιμετωπίζοντας μαζί τους τα δικά τους αδιέξοδα. Ακροβατώ όμως ακόμα ανάμεσα στα δικά μου όνειρα και στα δικά τους και είναι φορές που νοιώθω ότι είμαι στο κενό, αν με καταλαβαίνετε. Αλλά όπως λέω πάντα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα, λεω τώρα εγώ, έτσι γιατί λατρεύω τη Minelli:



Κατά τα άλλα οι μέρες συνεχίζουν να χρειάζονται μια δυνατή βροχή να τις ξεπλύνει.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα! Εδώ και μέρες θυμώνω όλο και πιο πολύ, για αυτό ένα τραγούδι απο τα δικά μου δεκάξι στα δικά μας δεκάξι και "συγνώμη" εμείς φταίμε.

Πρωϊνό ξύπνημα

Σήμερα διάλεξε η Νερίνα



Και καλό μας μήνα!

"Μαμά έλα να δεις το ηλιοβασίλεμα"

φώναξε η μικρή εκστασιασμένη. Ποιος ακούει το ζαβό, όταν από τη δικιά μου πλευρά ο ουρανός ήταν επιεικώς κατάμαυρος και ζοχαδιασμένος να το πω. Αρνήθηκε να κοιτάξω πίσω μου και συνέχισα να γράφω. «Μαμά θα το χάσεις το ηλιοβασίλεμα, θα φύγει, κοίτα το είναι όμορφο, όλα είναι πορτοκαλί». Παιδί είναι και λαλεί παιδί είναι και λέει, είπα εγώ που είμαι πια μεγάλη και έχω μάθει ότι ο ουρανός όταν είναι έτσι από τη μια πλευρά δεν μπορεί να είναι πορτοκαλής από την άλλη. Γκρι ανθρακί και πορτοκαλί δεν πάνε στη παλέτα της φύσης, σκέφτηκα και συνέχισα. Και μετά σήκωσα το κεφάλι μου και την είδα. Μικρή και μαργαριταρένια με τα μπροστινά της δοντάκια έτοιμα να βγουν, κάνοντας το πρόσωπο της να μοιάζει με, με μισοφαγωμένη φέτα μανταρινιού, έτσι που το πρόσωπο της είχε γίνει πορτοκαλί σαν ώριμο μανταρίνι. Και γύρισα το κεφάλι μου, πάνω που το πορτοκαλί ετοιμαζόταν να τη κάνει αξιοπρεπώς από τον ουρανό, έχοντας αφήσει πίσω του μια μικρή γλωσσίτσα πορτοκαλί, σαν να μου λέγε «εσύ έχασες». Και μετά όλα ξαναγίναν γκρί ανθρακί.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα.

Μαντού ακούει:





Εγώ ακούω:






Ε, δεν διαφέρουμε και πολύ!

Πρόταση: Δοκιμάστε να τα ακούσετε ταυτόχρονα .

Πρωϊνό ξύπνημα

Ξύπνησα και το θυμήθηκα! *


Καλημέρα.

* Τώρα που το άκουγα ανακάλυψα το γιατί το θυμήθηκα. Ο Μαντού το σφύριζε όλο το βράδυ στ' αυτί μου. Ναι τελικά αφορά τη Λόλα του (δες προηγούμενο post). Θέλει να το ακούει συνέχεια και κοιτάει με λαγνεία το laptop.

Το πράγμα χειροτερεύει, ακούστε τι μου ζήτησε να του βρώ πριν απο λίγο.







Και ακόμα δε βράδιασε. Κάτι μου λέει ότι θα το γυρίσουμε στο ελληνικό ρεπερτόριο!