Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης - Το Ποίημά μου

* Είσαι η ζωή μου

δια χειρός Νάσιας

Σαν τα μάτια σου κοιτώ
τόσο πιο πολύ σε αγαπώ
Είσαι η σκέψει στο μυαλό μου
η φαντασία στο όνειρό μου
Είσαι ότι πιο σημαντικό έχω στη ζωή μου
είσαι η καρδιά και η ψυχή μου
Θα σε αγαπώ για πάντα
δεν θα σε αφήσω
Γιατί είσαι αυτή που με έφεραι στο κόσμο
αυτή που μου έδειξε τι σημένει αγάπη
Είσαι η ζωή μου
η σκέψη στο μυαλό και η ανάμνηση μου
Είσαι η ζωή μου που με το τρυφερό σου χάδι
με κάνεις να κιμάμαι κάθε βράδυ
Μαζί σου τα αστέρια θέλω να κοιτώ
και δίπλα σου στον όμο σου να αποκιμιθώ
Θέλω όταν μου λες σ' αγαπώ
όλοι να είναι εκεί να μοιάζουν σαν χαρούμενη γιορτή
Μακάρι να γυρίσω πίσω
όταν είμουν μωρό
ώστε να με έχεις αγκαλιά για να κυμιθώ
Είσαι η ζωή μου
η σκέψη το μυαλό κι η ανάμνησή μου
με κάνεις και κιμάμαι κάθε βράδυ
Αχ να είχα ένα μολίβι και μια γόμα
για να σβήσω τις κακές στιγμές και να γράψω
καινούργιες καλές
Κάθε πρωί ένα λουλούδι να σου φέρω
σαν προτομαγιά και χωρίς δουλιά
Πάντα να είμαστε αγκαλιά
και να λέμε πράγματα τριφερά

Υ.Γ. και να ξέρεις εάν ερωτευτώ εσένα θα έρθω να συμβουλευτώ
(τι θα πει ποίημα με υστερόγραφο, στα δικά μου παιδιά το υστερόγραφο είναι γεννετική πληροφορία)

* Σημείωση: Το ποίημα γράφτηκε πριν αρκετά χρόνια από τη Νάσια μετά από ένα καυγά μας για να με "ρίξει" ψυλλιάζομαι. Το βρήκα πριν λίγο έτσι από το πουθενά στο πάτωμα του καθιστικού και ενώ έβλεπα ένα αφιέρωμα στην ποίηση.
Όπως σε όλα τα κείμενα της όταν δημοσιεύονται εδώ δεν "αγγίζεται" η ορθογραφία του κειμένου, με πόνο ψυχής ομολογώ...

Και τώρα η ΕΥΧΗ

"Αγαπιτό χαρτή θέλο μια χάρι.

Να σου πο θέλο αυριο τα πραγματα να γίνουν οπος θελο."

Δια χειρός Νάσιας, η ευχή όλων μας για όλους σας !

(Για την ιστορία: Η ίδια από αρχής μας εις ιντερνετική σφαίρα... Και διατηρεί την άψογα ανορθόγραφη καθαρότητά της....)

"Stay hungry, stay foolish."

Το τέλος της αθωότητας

Photograph: Fabrizio Bensch/Reuters

είπαν.......

Αδελφική αγάπη

Χρόνος: Τώρα
Τόπος: το καθιστικό και συγκεκριμένα το τραπέζι του καθιστικού.
Πρόσωπα: Η Νερίνα η Νάσια, ένα πάζλ Mordillo (της Νερίνας 2000 κομμάτια υπερπαραγωγή) και εγώ ,σε βουβό ρόλο και οι δυο μας (εγώ και το παζλ εννοώ), αλλά βασικό .

Η Νερίνα βοηθάει τη Νάσια να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις του πιάνου της, επί πληρωμή εννοείται. Μόνο τα 118 κομμάτια του σολφέζ θα μας στοιχίσουν 118 ευρώ. 1 ευρώ το κομμάτι δε το λες και φτηνό. Για τη θεωρία δε μας έχει ακόμα δώσει τιμή. Το παζλ καθ' όλη της διάρκεια της σκηνής παραμένει ακίνητο στο τραπέζι και εγώ ακίνητη στον καναπέ.

Νερίνα: Ποιες υφέσεις έχει η φα και η σι ύφεση;
Νάσια: Τη σι!
Νερίνα: Όχι τη μι έχει!
Νάσια: Και γιατί έχει τη μι;
Νερίνα: Δε το πιστεύω τώρα πρέπει να λύσω και τα υπαρξιακά των υφέσεων!!!!


Υ.Γ. Μεταξύ μας εγώ ούτε για 1118 ευρώ δε θα έκανα αυτό που κάνει η Νερίνα...

Γιατί εμείς μιλάμε όταν τρώμε....

"Summer Days", Julia M. Cameron

Τόπος: Σπίτι μας τρώγοντας το γνωστό κοτόπουλο της απόψυξης που παρήγγειλε η Νάσια για σήμερα ως εορτάζουσα.

Πρόσωπα: Εγώ η Νερίνα και η Νάσια. Ο πατέρας λείπει σε δουλειές και ο γάτος κοιμάται για να αντέξει άλλη μια ακοίμητη νύχτα...

..............................................................................

Νερίνα: Προχτές είπα κάτι καλό στη γιαγιά. Μου διηγιόταν το όνειρο μιας γνωστής της που είδε στον ύπνο της τη Παναγία να φυλάει το σπίτι της, όταν αυτή έλειπε για διακοπές. Η φίλη της γιαγιάς έλειπε για διακοπές, όχι η γιαγιά, ή η Παναγία. Και τότε εγώ σκέφτηκα "Παναγίαguard". Eννοείται ότι δε το είπα δυνατά να το ακούσει η γιαγιά, για την ακρίβεια το είπα από μέσα μου, πολύ μέσα μου όμως....

Εγώ: Η γιαγιά σου είναι η απόδειξη του των παρενεργειών της ενασχόλησης με τη θρησκεία ακόμα και σε ένα τόσο έξυπνο άνθρωπο όσο η γιαγιά σου...

Νερίνα: Μπα στην περίπτωση της γιαγιάς διαπιστώνουμε ότι ακόμα και η θρησκεία έχει χέρια..... Και τα σηκώνει ψηλά μπρος στη γιαγιά....

...................

Καλό σας μεσημέρι.

Μου λείψατε, καλά να μου περνάτε....

Συνέβη πριν 3 λεπτά

Η Νάσια σε μία από τις κρίσεις αναζήτησης επαγγελματικού προσανατολισμού προσπαθεί να αποφασίσει εάν τη συμφέρει ή όχι να γίνει σκιτσογράφος. Καταλήγει ότι τη συμφέρει γιατί δε θα την πληρώνει το κράτος και έτσι δε θα της κόβουν τα επιδόματα. Εγώ τα νεύρα τσατάλια γιατί αυτές οι διαδρομές της Νάσιας είναι πραγματικά για γερά νεύρα και σίγουρα όχι για αυτή τη φάση της ζωής μου, όπου εκτός των άλλων έχω σταματήσει και το κάπνισμα εδώ και ενάμισυ μήνα. Έτσι :
Νάσια: Μαμά εσύ τι ήθελες να γίνεις μικρή;
Εγώ: Γιατρός !!!!
Νάσια: Α μπα, εγώ δε θέλω να γίνω γιατρός. Όλα αυτά για τα φακελλάκια και τα ρέστα. Έγώ άμα είναι να γίνω γιατρός θα γίνω χωρίς σύνορα !!!!!

Άκρη δεν έχει ο ουρανός ένα πράγμα....

Συνέβη το πρωί

Πρωί Κυριακής στο σπίτι...
Νάσια: Μπαμπά θα μου φτιάξεις σοκολάτα;
Νερίνα: Εμένα γάλα με δημητριακά.
Πατέρας (με εσωτερικό σιχτίρισμα): Νερίνα, ξέχασα να πάρω τα δημητριακά σου, θέλεις σοκολάτα σα τη Νάσια;
Νερίνα -χωρίς να σηκώσει τα μάτια της από τον υπολογιστή της και με το γνωστό κοφτό της στυλ-: Εντάξει, θα θυσιαστώ.
Απολύεσαι!!!

Καλό μας φθινόπωρο

Συνέβη Τώρα

Νάσια: Μπαμπά όταν σου φέρω την πρώτη μου σχέση τι θα πεις;;;
Πατέρας: ..............
Νερίνα: Άει σχέσου!!!!!



Καλό μας Καλοκαίρι

Καλοκαίριιιιιιιιιιι !!!!!!!!!!!

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009

Θέμα: Σχέδια κι επιθυμίες για το καλοκαίρι

δια χειρός Νάσιας

Τον Ιούνιο θα κάνω: Καταρχάς θα τελειώσω το σχολείο και ύστερα θα πηγαίνω συνέχεια για μπάνιο, θα τρόω παγωτό κάθε μέρα, θα παίζω στο 1ο Γυμνάσιο κάθε βράδυ στης 7.00 ακριβώς και θα περνάω τέλια όλλο τον Ιούνιο. Και θα αποχτήσω ουρά γοργόνας.

Τον Ιούλιο θα κάνω: Μπορεί να πάω διακοπές στην Κάντια και να μήνουν σπίτι μου οι ξαδέλφες μου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσεις πάλι θα πηγαίνουμε για μπάνιο, θα τρόμε κάθε μέρα παγωτό και θα πηγένουμε να παίζουμε στο 1ο Γυμνάσιο κάθε βράδυ στις 7:00 ακριβώς.

Τον Αύγουστο θα κάνω: Καταρχάς θα γειρίσω από τις διακοπές. Ύστερα εγώ η αδελφή μου και τα ξαδέλφια μου θα μείνουμε όλοι μαζί στο σπίτι μου και πάλι θα τρόω κάθε μέρα παγωτό, θα πηγένουμε για μπάνιο και θα πηγαίνω να παίζω στο 1ο Γυμνάσιο στις 7:00 ακριβώς.

Το Σεπτέμβριο: Καταρχάς θα γιορτάσω τα γενέθλια μου στο Αμαριλής που έχει και πισίνα. Θα κάτσω εκεί 5 μέρες και θα επιστρέψω σπίτι μου έτιμη για να πάω σχολείο *...

*όχι στις 7:00 ακριβώς...

Καλό καλοκαίρι σε όλους μας από όλους μας

Ισορροπώντας

λέμε τώρα.....

Η γιορτή της μητέρας

Έχω μια μαμά που την αγαπώ πολύ

με όλη μου τη ψυχή

Μου λέει σ' αγαπώ πολύ ντολμαδάκι μου

το φαγάκι μου εσύ

Θέλω να της πω ένα ευχαριστώ

σα παιδί κι εγώ

Χρόνια πολλά μαμά

σ' αγαπάω μ' όλη μου την καρδιά

έγραψε η Νάσια σε μια καρτούλα κι έκλεισε με μια καρδιά με τα ονόματά μας σε παράλληλη στοίχιση.

Με τη Νερίνα πάλι καυγαδίσαμε ως ακριβώς οφείλαμε, εγώ ως μάνα κόρης εισερχόμενης στην εφηβεία κι εκείνη ως κόρη μάνας εισερχόμενης στην κλιμακτήριο. Η στοίχιση παραμένει παράλληλη και σ' αυτή την περίπτωση λοιπόν.

......χωρίς πρόθεση διαφυγής........

Copyright © 2008 Universal Press Syndicate

Χώρος: καθιστικό, με τη τηλεόραση να αναμεταδίδει την ορκωμοσία Ομπάμα

Πρόσωπα: Εγώ και η Νάσια....

Σκηνή

Εγώ: Δες μωρό μου, τώρα θα ορκιστεί ο Ομπάμα, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία της Αμερικής. Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι ένας καλύτερος πρόεδρος από τους άλλους, αλλά είναι σημαντικό ότι ένας μαύρος γίνεται πρόεδρος αυτής της χώρας στα 150 χρόνια της ιστορίας της...

Στην οθόνη είναι ακόμα η τελετάρχης του Λευκού Οίκου..

Νάσια: Χάλια αυτός ο Ομπάμα.

Εγώ: Μωρό μου αυτή δεν είναι ο Ομπάμα. Αυτή είναι γυναίκα.

Νάσια: Ε και;

Εγώ: Και δεν είναι και μαύρη......

Νάσια: Και τι έγινε; Δεν είμαι ρατσίστρια εγώ!!!!!!!!!

Στιγμή 1η

Χώρος: το κρεββάτι μου.

Χρόνος: Πρωί παραμονής Χριστουγέννων.

Πρόσωπα: Νερίνα και Έλενα σε μια ακόμα κατάληψη του χώρου μου.

Κατάσταση: "Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, δε φρόντιζες να τα βάλεις και στο κρεββάτι τους;"

Ο διάλογος

Εγώ: Ξυπνήστε, κάλαντα.

Αυτές: ................

Τους τραβάω τα σκεπάσματα. Ένα στυλό ανάμεσά τους...

Εγώ: Έλεος. Έχετε ένα στυλό ανάμεσά σας. Τι το θέλατε;

Νερίνα: Το πήρα εγώ για να γράφω τα όνειρά μου....

Φεύγω για να ξυπνήσω τις άλλες δύο, χαμογελώντας. Ενώ προσπαθώ μάταια, ακούω τη Νερίνα να λέει δυνατά από το διπλανό δωμάτιο: "Μα τι είπα πάλι η θεά !!!!"

Ξεκαρδίζομαι στα γέλια. Χαλάλι τους το αυχενικό αφού πάλι στο διθέσιο έβγαλα τη νύχτα....

Υ.Γ. Ναι αυτό που διακρίνετε είναι μια σιδερώστρα που σέβεται τον εαυτό της και το σπίτι που ζει

Και τώρα η EYXH

"Αγαπιτό χαρτή θέλο μια χάρι.

Να σου πο θέλο αυριο τα πραγματα να γίνουν οπος θελο."

Δια χειρός Νάσιας, η ευχή όλων μας για όλους σας !

(Για την ιστορία: Εζητήθη από την υπεύθυνο ευχών (ναι για τη Νάσια μιλάω, αφού αυτή έχει αναλάβει το έργο με απευθείας μάλιστα ανάθεση) για μια ακόμη φορά να συγγράψει τη φετινή μας ευχή. Ζήτησε να της διαβάσω τη περσινή της ευχή και απάντησε ότι αυτή της αρέσει και δε θέλει να διορθώσει ούτε τα ορθογραφικά λάθη, αφού όπως είπε "τι σημασία έχει μαμά που μια ευχή είναι γραμμένη λάθος; Δεν είναι σχολείο, ευχή είναι!". Εκ των υστέρων εκτιμώ ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτή είναι η ευχή μας και ακόμα συνεχίζει να εκφράζει απόλυτα την οικογένεια.)

Είχα και εγώ αποκλίνουσα συμπεριφορά

και τώρα θα προσπαθήσω να μεγαλώσω τα παιδιά μου ευχόμενη κάποτε να έχουν αποκλίνουσα συμπεριφορά .........

Μόνο σου τώρα

Νάσια: Γιατί μ’ αφήσατε μόνη μου;
Εγώ: Πότε μωρό μου σ’ αφήσαμε μόνη σου;
Νάσια: Το βράδυ μ’ αφήσατε μόνη μου και κοιμήθηκα.
Εγώ: Και εγώ κοιμήθηκα μόνη μου με το μπαμπά. Και εσύ τι έκανες;
Νάσια: Ήρθα και κοιμήθηκα με τη Νερίνα στον καναπέ.
Εγώ: Ναι σας βρήκα το πρωί. Βρήκα τη Νερίνα να κοιμάται με το μισό της κεφάλι στο πάτωμα. Της είπα «κοίτα ποια είναι στα πόδια σου;». Και αυτή είπε «ωχ, πάλι αυτή;» και κουκουλώθηκε.
Πρέπει να μάθεις μωρό μου να μένεις μόνη σου. Έτσι θα μεγαλώσεις και θα πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Γιατί μωρό μου μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να επιβιώσεις. Μόνη σου και όσο πιο μπορείς μακριά από εμένα. Γιατί εγώ μωρό μου δε μπορώ να σε προστατεύσω. Δε μπορώ να σου εγγυηθώ για τίποτα. Ο θεωρητικά προστατευμένος χώρος του σπιτιού μου, μια μόνωση μονάχα από τις κραυγές των θηρίων μπορεί να σου προσφέρει καρδιά μου και αυτό για λίγο, για πολύ λίγο. Να δες χιλιάδες παιδιά χτες το πρωί βγήκαν μόνα τους σε όλους τους δρόμους της Αθήνας, κουβαλώντας στους ώμους τις τσάντες τους, την οργή τους, μα και την οργή μας για τη ζωή μας που πάει κατά διαόλου, την αδυναμία μας να τους κατοχυρώσουμε το δικαίωμα όχι στο όνειρο πια, αλλά στα στοιχειώδη, εκείνα τα παλιά «ψωμί παιδεία ελευθερία» και ακόμα χειρότερα το δικαίωμα τους στη ζωή. Τα αφήσαμε μόνα τους στους δρόμους μπας και μπορούσαν εκείνα για μια ακόμα φορά να καθαρίσουν για πάρτη μας. Αφού ξορκίσαμε την εικόνα δυο γονιών μόνων τους σε ένα σπίτι να περιμένουν πότε θα τελειώσει το πετσόκομμα του κορμιού του παιδιού τους για να το παραλάβουν και να το γυρίσουν στη γη, αφού φροντίσαμε να βρει ο καθένας μας ξέχωρα και για πάρτη του εκείνη τη δικαιολογία που χτες θα του έδινε το απαραίτητο άλλοθι για να ξεκινήσει τη μέρα του, αφού σιγουρευτήκαμε ότι το κινητό του παιδιού μας έχει μπαταρία για να μπορούμε να το βρούμε και όχι να μας βρούνε –όχι σε εμάς δε συμβαίνουν αυτά, ένα μεμονωμένο περιστατικό ήταν και προς θεού σε εμάς δε πρόκειται να συμβεί- για να μας πούνε που θα το βρούμε, φύγαμε για τις δουλειές μας και τα στείλαμε στο δρόμο να φωνάξουν για το δικαίωμα τους τουλάχιστον στη φυσική τους παρουσία στο μάταιο τούτο κόσμο. Χιλιάδες γονείς γυρίσαμε τη πλάτη μας στον εφιάλτη και μαζί στα ίδια τα παιδιά μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας. Στη τελική πόσα πια να κάνει ένας γονιός μωρό μου για σένα; Εκείνη τη μέρα τη πρώτη στο μαιευτήριο ολοκληρώσαμε την υποχρέωση μας στη διαιώνιση του είδους. Εσύ τώρα φρόντισε να επιβιώσεις. Και εάν δε τα καταφέρεις καρδιά μου δεν είσαι παρά ένα από εκείνα τα κομμάτια της αλυσίδας που αποδεικνύονται αδύναμα και άρα άχρηστα για το είδος μας. Φυσική επιλογή το λένε νομίζω και στη τελική το κάθε είδος βρίσκει τις δικές του μεθόδους για να διατηρήσει την ισορροπία του.
Χτες έτσι που σε «έβλεπα» στο δρόμο απέναντι σε εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες, τόσο μικρό αλλά ίδιο με φωτιά, έψαξα να βρω τη μορφή μου και μωρό μου ανακάλυψα ότι τελικά ήμουν και εγώ εκεί, όχι γύρω σου, όχι δίπλα σου, αλλά πίσω από εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες να σπρώχνω το χρόνο με τις ιδρωμένες μου παλάμες. Ίσως αυτό να «είδες» και εσύ μωρό μου εχτές βράδυ και για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια δεν ήρθες να κοιμηθείς μαζί μας, όπως συνήθως κάνεις όταν ανακαλύπτεις ότι κοιμάσαι μόνη σου, αλλά προτίμησες να στριμωχτείς στον καναπέ με την αδελφή σου. Εκεί να μείνεις καρδιά μου…….

Σε παγκόσμια πρώτη

(η συγγραφέας και μελλοντική χημικός σε στιγμές χαλάρωσης)

Τα παιδικά χρόνια του μικρού Νικόλα κι όταν μεγαλοσε

Όλα άρχισαν από τη μέρα που γενιθηκαι ο μικρός Νικόλας.
Όταν προτοπήγε ο Νικόλας στο σπίτι του έννιοσε πολύ δύναμη. Και αυτό έκανε πολύ καλό στη ζωή του.
Με τα χρώνια άρχηζε να περπατάει και να πηγαίνει σχολείο.
Πρώτη τάξη του διμοτικού σχολείου: Ο Νικόλας πήρε τη πιο καλή δασκάλα του κόσμου. Όταν η δασκάλα μοίραζε τα βιβλία της πέταξε το φαγητό του. Τον πήγε στο ποιο αυστιρό διεφτιντή του κόσμου. Τον έπιασε από το τσουλούφι μέχρι να ζιτήσει συγνόμη από τη δασκάλα του.
Διάλογος
Νικόλας: Άντε συγνόμι. Τώρα αφίστε μου το τσουλούφι μου.
Διευφηντής: Στο άφισα και τρέχα στη τάξη σου!

Κάθε μέρα τα ίδια.

Δευτέρα διμοτικού: (Λίγο αυστιρή η κυρία που πήρε και ο ίδιος διαφιντής). Όταν η κυρία μίραζε τα βιβλία της έβαλε τρικλοποδιά, στο διαφιντή τώρα ο Νικόλας.
Διάλογος
Διαφιντής: Μικρενικόλα τι έκανες πάλι;
Νικόλας: Έβαλα τρικλοποδιά στην κυρία μου.
Διαφιντής: Πώς, τι, γιατί;;; Έξω από το σχολείο τώρα.
Νικόλας: Μάλιστα.
Κάθε μέρα τα ίδια

Αλλαγή σελίδας: συνέχια του μ. Νικόλα

Τρίτη διμοτικού: (πιο κακιά η δασκάλα και τον ίδιο διαφιντή). Όταν μήραζε η δασκάλα τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε εκατό βρισιές και Στο διαφιντή

Διάλογος
Νικόλας: Καλησπέρα, χα,χα,χα,χα!!!!!
Δ.: Γιατί γελάς παιδί μου;
Ν.: Έτσι
Δ: Τι έκανε;
Δα.: Με έβρισε.
Δ. Τι πώς, που, γιατί;;; Θα γράψεις 1.000.000.000 φορές «δε θα το ξανακάνω ποτέ στη ζωή μου»
Κάθε μέρα τα ίδια

Πέμπτη διμοτικού (πάρα πολύ αυστιρή δασκάλα, διαφιντή τον ίδιο): Όταν μύραζε τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε μπουγέλο. Στο διαφιντή…
Διάλογος
Δ.: Νικόλα τι κάνεις εσύ εδώ;;
Δα.: Μου έριξε μπουγέλο
Ν.: Ουφφφφ:
Ο διαφιντής τον κρέμασε ανάποδα για δύο ώρες
Κάθε μέρα τα ίδια
Έκτη δημοτικού
Ο διαφιντής μιράζει τα βιβλία
Ν.: Μπλα, μπλα, μπα
Δ.: Τώρα θα δεις Νικόλα. Μπουφφφφφ (τον πέταξε από το παράθυρο)
Ν.: Ααααααααααααααααααα!
Κάθε μέρα τα ίδια

Πρώτη Γυμνασίου και μετά το γνωστό: Κάθε μέρα τα ίδια

Αφιέροση σε όλους
Νάσια

(Έχει και λίγη ακόμι σηνέχεια)

Παρατήρησεις

Του αντιγραφέα: Εκ παραδρομής ή για λόγους σκοπιμότητας άραγε ξεχάστηκε από την συγγραφέα η Τετάρτη Δημοτικού στο κείμενο, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι είναι η τάξη που πάει φέτος η μικρά;

Της μάνας: Μεταξύ μας η επανάληψη της φράσης "κάθε μέρα τα ίδια" με απογείωσε...

και

Γενικές πληροφορίες: Η Νάσια μετά από μια πληροφορία που πήρε για τη συγγραφέα ενός βιβλίου που διάβαζε και συγκεκριμένα ότι πήρε την απόφαση να γίνει συγγραφέας στα εννιά της χρόνια, αποφάσισε ότι θα γίνει και αυτή συγγραφέας α και χημικός. Το δεύτερο είναι δικό της και δε το πολυαναλύσαμε ως οικογένεια, γιατί η πέννα της αντέχεται (παιδή μας ήνε τω αγαπάμαι ή παιδί μας είναι το αγαπάμε), η ενασχόληση της με τη χημεία πάλι ψυλλιαζόμαστε ότι μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη για την ασφάλεια του κυττάρου μας (της οικογένειας ντε). Το πρωτόλειο έργο της λοιπόν απόκτησε σάρκα και οστά σήμερα μια μέρα που μοιάζει να συνωμότησαν όλα για να γραφτεί. Πήγε σχολείο, έβρεχε και έλειπε και η δασκάλα της. Όπως και να το κάνεις όλα τα μεγάλα κάπως έτσι ξεκινάνε όταν δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει κανείς.

Δελτίο καιρού να το πω, διάθεσης να το πω

Πέρασαν οι μήνες οι μέρες μα ούτε μια μικρή σταγώνα. πολύ γρήγορα ξεράθηκε η γη. μετά από μια βδομάδα οι βροχοσταλήδες κάνανε πλουτσ σε όλη τη γή. Και έζησα πολύ ορέα δροσερή ζωή.

(δια χειρός Νάσιας)

Σχολιασμός: Το βασίλειο μου για ένα πλουτσ.........

Αφιερωμένο

στη holly που γύρισε και που μάλλον άπτεται της ειδικότητάς της
και στη Μαριλένα , έτσι για να καταλάβει ότι μια χαρά είναι το L ,

Τεστ στην Ιστορία

Θέμα: Σπάρτη

Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Οι Σπαρτιάτες γυμνάζονταν πολύ και ήταν γυμνοί.
Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτισσες;
Απάντηση: Οι γυναίκες στη Σπάρτη για να γίνουν καλές νοικοκυρές άρχισαν να γυμνάζονται και φορούσαν κοντή φουστίτσα και κοντό μπλουζάκι.
Ερώτηση: Τι έτρωγαν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Κοκτέιλ αμβροσίας.
Ερώτηση: Τι απεχθάνονταν περισσότερο οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Τους Δωριείς .

(δια χειρός, ποιάς άλλης; Της Νάσιας)

Καλό μας απόγευμα

Υ.Γ. Μεταξύ μας η τελευταία απάντηση δεν είναι κακή, το αντίθετο θα έλεγα....

Αφιερωμένο

Get this widget Share Track details