Δεν ξεχνώ

να πάρω μαζί μου πριν φύγω απο το σπίτι:

Καπέλλο. Τώρα βέβαια που το βλέπω, αυτή η προσομoίωση φύσης δυνητικά μπορεί να είναι επικίνδυνη, αλλά από την άλλη ή το έχεις το ρημάδι το στυλ μέσα σου ή δεν το έχεις.
Επίσης εγώ θα πάρω και τα πουλιά μαζί μου, γιατί σαλτάρει ο Μαντού.

Νερό. Εάν το μπουκάλι δεν έχει τα Swarovski του, απλά δεν έχει τα Swarovski του.

και τέλος Πυροσβεστήρας, όσο πιο vintage τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να λειτουργήσει.

Εάν παρόλα αυτά τα πράγματα δυσκολέψουν τότε:

οι χορτοφάγοι ας φροντίσουν να έχουν λαχανικά μαζί τους............

Υ.Γ. Για ευνόητους λόγους να αποφεύγονται άσματα του στυλ:

λόγω του εμπρηστικού τoυς περιεχομένου.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

Το ότι στα οικογενειακά συμβούλια, όπου αναλύουμε, συζητάμε και αποφασίζουμε την πολιτική της οικογένειας για όλα τα καυτά θέμα εσωτερικού (στενά οικογενειακά, δεν επεκτείνομαι διότι άπτονται των προσωπικών δεδομένων) και εξωτερικού ενδιαφέροντος (οικονομική πολιτική της χώρας, εκπαιδευτική κατεύθυνση, αμυντικές δαπάνες, απορρόφηση κονδυλίων Γ' Κ.Π.Σ., βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, διεθνής πολιτική, κ.λ.π.) ο γάτος είναι μονίμως έτσι, λέει κάτι για εμάς ως οικογένεια ή για την επιλεγόμενη θεματολογία;

I got you

Babe, I got you babe, I got you, babe.

I got flowers in the spring

I got you, to wear my ring

And when i`m sad, you`re a clown

And when I get scared you`re always around

So let them say your hair`s too long

I don`t care, with you I can`t do wrong

And put your little hand in mine

There ain`t no hill or mountain we can`t climb

Στάχτη στο μπαλκόνι μου

Βγήκα στο μπαλκόνι μου με το πορτοκαλομανταρινό χυμό μου στο χέρι και απόλαυσα το αεράκι που δρόσιζε το χώρο. Σωριάστηκα αποκαμωμένη στη πολυθρόνα μου –αισίως συμπληρώνω τα 17 πλυντήρια και υπολείπονται άλλα πέντε, μια από τις παρενέργειες των οικογενειακών διακοπών- ήπια λίγο από το χυμό μου και ακούμπησα το ποτήρι στο τραπέζι. Και τότε τις είδα –όχι δεν θα ξαναρχίσουμε τα κουίζ- τις στάχτες είδα, από τη φωτιά που έχει χωρίσει τον ουρανό πάνω από το σπίτι μου στα δύο. Βόρεια να μοιάζει ότι έρχεται βροχή, τέτοια που να νοιώθεις ότι θα χρειαστείς ομπρέλα ακόμα και μέσα στο σπίτι και νότια ο παράδεισος των τροπικών ένα πράγμα, τόσο που να λες «έπρεπε να την βάλω την αιώρα». Όλο το μπαλκόνι έχει γεμίσει στάχτες. «Αυτό ήταν σκέφτηκα, ήρθε και η σειρά μας» και προχώρησα σε μια σειρά ενεργειών που θα εξασφαλίσουν την ομαλή προσαρμογή μου στην νέα πραγματικότητα, που την περιέγραψε εξαίρετα η Ιφιμέδεια σε ένα ποστ της, επισημαίνοντας ότι τώρα πια πρέπει να μάθουμε να ζούμε και με τις φωτιές. Έτσι και με βάση τους ρόλους που έχω κληθεί να παίζω στη ζωή μου προχώρησα στις παρακάτω ενέργειες:

Ως μάνα: Ξαναμίλησα στα παιδιά για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, χάλια καρδιά, χάλια πνευμονία, χάλια κατασκήνωση

Ως γυναίκα: Υπενθύμισα στο καλό μου, για μια ακόμα φορά, ότι στο σπίτι του τεχνοφρικ όλα είναι φρικ, διότι όταν βάλαμε τον συναγερμό παρέλειψε να εγκαταστήσει και το αντίστοιχο σύστημα πυρασφάλειας, ξέρετε αυτό που ανάβεις τσιγάρο και γίνεσαι μούσκεμα, το οποίο εκτός της πρωταρχικής του ιδιότητας θα βοηθούσε και στο νοικοκυριό και συγκεκριμένα στο σφουγγάρισμα. Έχω σκεφτεί και το άσμα που θα συνόδευε αυτή μου την οικοκυρική δραστηριότητα: «Εγώ είμαι η νέα γυναίκα που θα καπνίζω και θα σφυρίζω», εάν και εδώ που τα λέμε, άμα έβαζα και τον συναγερμό να χτυπάει δεν θα χρειαζόταν ούτε το σφύριγμα

Ως μαγείρισσα: Φώναξα στον καλό μου «έλα ετοίμασε το μπάρμπεκιου, τώρα που μυρίζει καμένο δεν θα μας την πέσει η γειτόνισσα ότι της βρωμίζουμε το σπίτι. Είναι μια καλή ευκαιρία να ψήσουμε εκείνα τα ψαράκια που κοντεύουν να μεταμορφωθούν σε δείγματα του είδους τους τόσο καιρό που τα έχουμε στο ψυγείο». «Τη φωτιά μου μέσα» είπε ο καλός μου, κλαίγοντας τα 30 ευρώ που δίνει το μήνα στη γειτόνισσα για να σκούζει όποτε βάζω να ψήσω ψάρια. Γιατί ο καλός μου είναι χορτοφάγος ως προς τα ψάρια. Και με την ψαρόσουπα κάτι γίνεται του ρίχνω ρυζάκι και την τρώει, αλλά με οποιοδήποτε άλλο τρόπο μαγειρέματος τους έχει σοβαρά προβλήματα. Έτσι, εκμεταλλευόμενος και το γεγονός ότι εγώ το ψαράκι μου το τρώω ψητό, έχει βρει αυτό τον τρόπο να την γλυτώνει κάθε φορά.

Ως κόρη: Πήρα τον μπαμπά τηλέφωνο που γυρίζει από το καθιερωμένο ετήσιο προσκύνημα στο Άγιο Όρος –αυτό με το μπαμπά μου που το θρησκευτικό του συναίσθημα εξαντλείται στην επίσκεψη του στις μονές του Αγίου Όρους δεν θα το συζητήσω τώρα, αλλά επιφυλάσσομαι εν ευθέτω χρόνω να ασχοληθώ με την ερμηνεία αυτής της επιλεκτικής ενασχόλησης με τα θεία σε στενή σχέση με την μονή Βατοπεδίου και όχι μόνο- πήρα λοιπόν τηλέφωνο τον πατέρα μου να μην επιστρέψει από την Παλιά Εθνική Οδό, την οποία για κάποιο δικό του λόγο την θεωρεί πιο σύντομη και πιο εύκολη σαν διαδρομή από αυτήν της Νέας Εθνικής Οδού –και αυτό θα το αναλύσω μελλοντικά- και γνωρίζοντας ότι έχει και μια έφεση στο σπάσιμο των μπλοκ, των τροχομπλόκ εννοώ μην παρεξηγιόμαστε, η μαμά σερφάρει, ο μπαμπάς απλά της βγάζει το πολύμπριζο για να ξεκολλήσει από τον υπολογιστή, άλλη πονεμένη ιστορία στην οικογένεια, η σχέση του μπαμπά μου με τα «ηλεκτρικά» εννοώ, μικρή γεύση: ανοίγεις το φως για να πας στη ταράτσα και ταυτόχρονα ανοίγει και η τηλεόραση που έχει στη ταράτσα για να βλέπει ματς το καλοκαίρι-. Ο μπαμπάς μου άτομο φύσει και θέσει αισιόδοξο μου είπε «εντάξει παιδί μου θα κάνω όπως λες, αλλά εσύ μην ανησυχείς εγώ θα είμαι σε αυτό το σημείο μεσάνυχτα» Θα μου πεις τι σχέση έχουν τα μεσάνυχτα με τη φωτιά που μαίνεται, αυτό είναι κάτι που μόνο ο μπαμπάς μου μπορεί να εξηγήσει. Παραιτήθηκα και του ζήτησα να ζητήσει από κάποιον από τους μοναχούς να κάνει μια επιπλέον προσευχή για την ομαλή επάνοδο του, αλλά και για την γρήγορη και ταχεία ανάρρωση των οργάνων της τάξης από το σοκ που θα υποστούν όταν θα προσπαθήσουν να τον πείσουν για την αναγκαιότητα να πάει από άλλο δρόμο.

Ως γυναίκα που ακολουθεί τη μόδα: Υποκλίθηκα για άλλη μια φορά στην μεγαλοφυΐα των απανταχού μόδιστρων που επέλεξαν για φέτος τα έντονα χρώματα, που όπως και να το δεις κάνουν εξαίρετο κοντράστ με το μαύρο. Με μια αποφασιστική κίνηση έβγαλα το χρώματος κίτρινου κροκί συνολάκι για το βράδυ, αλλά με μπλόκαρε ο καλός μου όταν μου είπε «με τόσο μαύρο γύρω, θα είσαι σαν μελισσούλα». Μ’ αγαπάει το μωρό μου «δίκιο έχεις» του είπα, άλλωστε η επιλογή του να επικροτήσει την επιλογή μου να τον παντρευτώ είναι η καλύτερη απόδειξη περί του καλού του γούστου. Εντάξει παλιό αλλά αληθινό. Αυτό που δεν ισχύει είναι ότι η θάλασσα «ψήνει» τις πληγές. Το δοκίμασα η άφρων μάνα στις διακοπές και ακόμα παιδεύομαι με ένα χτύπημα της Νερίνας στο πόδι. Άσχετο αλλά τι θα ήταν ένα ποστ χωρίς χρήσιμες πληροφορίες μέσα. Τελικά διάλεξα να φορέσω κάτι κλασσικό, λευκό σύνολο, που μετά από λίγη ώρα στο μπαλκόνι έχει ήδη γίνει πουά και μέχρι τα μεσάνυχτα θα έχει μεταλλαχθεί σε μαύρο που αναδεικνύει και το μαύρισμα πολύ πιο σικάτα από το άσπρο.

Ως πρώην ενεργή αριστερή και τώρα μόνο πρώην: Όταν εμείς μιλάγαμε για κινήματα οι άλλοι ανακάλυπταν την μέθοδο εξοικείωσης με την πραγματικότητα, μαθαίνοντας να ζουν με τις καταστροφές παντός είδους και μεγέθους. Βέβαια αυτή πρακτική έχει επιμορφωτική αξία, διότι να ακούσεις βοσκό να σου αναλύει τα σχετικά με την στατικότητα, ασφάλεια και συμπεριφορά υπό σεισμό της στάνης και τι στο κόσμο. Το τι συγκλονίζομαι με όλους μας όταν θρηνούμε επιστημονικά τις καταστροφές δε λέγεται

Ως blogger: Εδώ τα πράγματα ήταν εύκολα. Βγήκα στο μπαλκόνι, φόρεσα τον παναμά του καλού μου, τα αγορασμένα από το ειδικό κατάστημα οικολογικά ρούχα (δεν γράφω όνομα να μην θεωρηθεί έμμεση διαφήμιση), καβάλησα και το ποδηλατάκι γουρουνάκι των παιδιών που έχει απομείνει από τα παιδικά χρόνια των σκασμένων, «για λόγους αισθηματικούς» λέμε στο κόσμο, αλλά η αλήθεια είναι ότι το «μην πετάξεις τίποτα στο σπίτι μας» έχει βρει την απόλυτη εφαρμογή του και σχόλια δε θέλω για την νοικοκυροσύνη μου, έχοντας λοιπόν όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό πάνω μου και με εμένα επάνω του -λέμε τώρα- και αφού έφαγα και το απαραίτητο για την καθαρότητα της φωνής αυγό -ναι το έφαγα και μάλιστα τηγανητό- σιγά μην φάω ωμό αυγό, 7 μέρες στο Παίδων πλήρωσα εγώ το αυγό της σπιτικής κοτούλας της αγαθής χωρικής κατοίκου μάλιστα του Σπαθοβουνίου που καίγεται σήμερα, γιατί εμείς, μέχρι να πάθουμε, για να αγοράσουμε αυγό παίρναμε τα βουνά και τα λαγκάδια, σαν αυτούς που γκρεμοτσακίζονται για να βρουν μανιτάρια, εμείς ψάχναμε για το τέλειο αυγό από κότα με υγιεινή και βάλε διατροφή- αφού λοιπόν ολοκλήρωσα τις προετοιμασίες, ύψωσα και τα δύο μου χέρια όσο πιο ψηλά μπορούσα και μούντζωσα φωνάζοντας με όλη τη δύναμη μου «όρσε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε». Να πω ότι ανακουφίστηκα θα λέω ψέματα, αλλά πριν προλάβω να επεξεργαστώ τα δεδομένα, ακούστηκε κραυγή από το απέναντι μπαλκόνι «τι μουντζώνετε καλέ με ξέρατε και από χτες. Βαγγέλη για βγες έξω η απέναντι με μουντζώνει». «Ουπς την πατήσαμε σκέφθηκα και άντε να εξηγώ στην απέναντι τώρα ότι εγώ είμαι μπλόγκερ, εδώ και το ότι είμαι μάνα την έχει κάνει να με κοιτάει με τρόμο». «Αχ συγνώμη, λέω, δεν μουντζώνω εσάς, τη Βουλή μουντζώνω». «Ποιά είναι αυτή η μουρλή, μου λέει, πότε ήρθε στη γειτονιά;» «Όχι δεν καταλάβατε την Βουλή των Ελλήνων εννοώ». «Από τη Φιλελλήνων ήρθε; Και ποιον έχει πάρει; «Των Ελλήνων της λέω, αυτήν με τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου». «Τον γιο του Ανδρέου, μου λέει, ποιανού, αυτού με την πιτσαρία ή του άλλου με τα γυναικεία εσώρουχα; Αλλά αυτοί είναι παντρεμένοι, ο ένας με την κόρη του Θανάση που δουλεύει στη Εφορία στο Ταμείο και ζει στην Αθήνα και ο άλλος με μια από την Κομοτηνή που γνώρισε όταν ήταν φαντάρος και επειδή είναι μουσουλμάνα τον έδιωξε ο πατέρας του και αυτός έριξε μαύρη πέτρα πίσω του και δεν ξαναφάνηκε». «Άκρη δεν θα βρούμε σκέφτομαι και είναι ο Βαγγέλης μπρατσαράς θα μου τον κατσιάσει τον καλό μου». Φωνάζω στη Νερίνα «Φέρε μου χαρά μου τα στρατσόχαρτο, που έχουμε στο άλλο μπαλκόνι για να εκτονώνετε τις καλλιτεχνικές σας ανησυχίες, πάρε και μπογιά και γράψε επάνω: Τη Βουλή των Ελλήνων εννοώ, αυτή στο Σύνταγμα». Το μωρό μου, παιδί υπάκουο έτρεξε και άρχισε να γράφει το πανό, συγνώμη ότι του είπα. «Να φτιάξω και ένα πουλάκι μαμά;» με ρώτησε γιατί έχει και καλλιτεχνικές ανησυχίες. «Όχι χαρά μου, Βουλή και πουλί κακός συνδυασμός». «Μα έχει περιστέρια μαμά, μου είπε, στο Σύνταγμα». «Και καφετέριες έχει στο Σύνταγμα, της απαντώ, θέλεις να τις ζωγραφίσεις και αυτές; Τελείωνε Και το «υ» στο Σύνταγμα με ύψιλον την εκπαίδευση μου μέσα», φώναξα. «Βρίζουμε κιόλας» φώναξε ο Βαγγέλης; «Όχι κύριε Βαγγέλη μου» και γρήγορα σηκώσαμε εγώ και τα σκασμένα το πανό επικοινωνίας. «Α, αυτήν εννοείτε;» Ήμουνα σίγουρη, ότι η επόμενη ερώτηση θα ήτανε ποιανού κόρη είναι και ποιον έχει πάρει, αλλά με έσωσε ο γνωστός Μιχαλάκης που της είπε «αυτή με τους βουλευτές εννοεί ρε μαμά στην Αθήνα». «Α, μου είπε τώρα κατάλαβα, τότε μουντζώνετε σε λάθος πλευρά, εδώ είναι νότια, η Αθήνα είναι βόρεια κατά της κυρίας Δήμητρας που έχει πάρει τον Σπύρο τον πυροσβέστη και έχουν μια…….» Μάζεψα το πανό μου και την έκανα πριν μάθω το γενεαλογικό δέντρο όλων των κατοίκων της βόρειας πλευράς της πόλης και αποφάσισα να βγω κατά τις 2:00 το βράδυ να επιτελέσω το έργο μου, γιατί ο Σπύρος δεν είναι σαν τον Βαγγέλη, είναι πυροσβέστης και σίγουρα σε κάποια φωτιά βρίσκεται και είμαι σίγουρη ότι ελάχιστα θα εκτιμήσει τη μούντζα ακόμα και προς τη Βουλή.

Μουσική επένδυση: Οι ειδήσεις στη τηλεόραση μια μίξη δημοσιογράφων, ειδικών, οικολόγων, κατοίκων, καλλιτεχνών και άλλων σε -ων……

Και τώρα εσείς θα πείτε ότι υπάρχουν πράγματα με τα οποία δεν πρέπει να κάνει πλάκα κανείς. Και θα συμφωνήσω μαζί σας, μόνο που εγώ δικαιούμαι να έχω τα δικά μου πράγματα με τα οποία δεν αστειεύομαι και εδώ και χρόνια τα βλέπω να διακωμωδούνται με τον πιο –άντε μην πω- τρόπο. Γιατί για μένα υπάρχουν καταστροφές που υπερβαίνουν κατά πολύ τις λέξεις και ειδικά αυτές που απελπίζουν την απελπισιά –που το έχω διαβάσει άραγε αυτό;-. Θεωρώ ότι σε τέτοιες οριακές καταστάσεις καλύτερα είναι να το βουλώνω και να αντί να χάνω και το τελευταίο κομμάτι αξιοπρέπειας που μου έχει απομείνει σαν κάτοικος αυτού του πλανήτη, να βρω τις προσωπικές μου διεξόδους που ακόμα και εάν δεν αποδώσουν τα μέγιστα θα μου επιτρέψουν να πω στα παιδιά μου «ήμουν εκεί όταν καιγόντουσαν και φταίω, αλλά ήμουνα πάλι εκεί για να βοηθήσω να ξαναγεννηθούν» και όχι στη Βουλή να μουντζώνω ένα σύστημα προς το οποίο την εμπιστοσύνη μου την ανανεώνω με συνέπεια ανά τετραετία, πιστή στις αρχές μια δημοκρατίας που με την βοήθεια μου έχει μετατραπεί σε δημοφαγία- δικό μου το μπλογκ, δικιά μου και η λέξη-.

Και επίσης έχω θυμώσει πολύ, άσε που πρέπει να ξαναπλύνω το μπαλκόνι……

Υ.Γ. Η ένσταση μου δεν αφορά την οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση της ευαισθητοποίησης και δράσης και προφανώς ούτε και την συγκεκριμένη, την οποία απλά την χρησιμοποίησα εξαιτίας της ευφάνταστης επιλογής της -τη μούντζα εννοώ-. Αλλά με εξοργίζει η ευκολία καταλογισμού ευθυνών, σε έναν αόρατο μηχανισμό που καταστρέφει τα πάντα ντεμέκ ερήμην μας. Καταστρέφουμε τον πλανήτη λέμε, αλλά όταν φτάνουμε στο κομμάτι της ευθύνης μας κάνουμε τέχνη. Ε είναι ορισμένα πράγματα που υπερβαίνουν τη τέχνη. Το έδειξε με υποδειγματικό τρόπο ο Πικάσο στην Γκουέρνικα, ή τουλάχιστον έτσι το κατάλαβα εγώ. Και να σκεφθείς ότι ποτέ πριν δεν τον κατάλαβα……

Στιγμές

Διάλογος Νερίνας Νάσιας στις διακοπές

Η Νάσια αρνείται να κοιμηθεί στο κρεββάτι της και επιμένει να κοιμηθεί μαζί μας, επικαλούμενη διάφορες τραγικές εμπειρίες πεσίματος της από το κρεββάτι.

Νερίνα: Γιατί να κοιμηθείς στο κρεββάτι της μαμάς και του μπαμπά;

Νάσια: Γιατί εγώ όταν ήμουν τρία μια φορά είχα πέσει από το κρεββάτι

Νερίνα: Τι λες καλέ; Και εγώ είχα πέσει από το κρεββάτι μου μικρή.

Νάσια: Πότε; Πόσων χρονών ήσουν;

Νερίνα: Μικρή, δεν θυμάμαι πόσο.

Νάσια: Άμα δεν θυμάσαι δεν ισχύει. Εγώ θυμάμαι.

Νερίνα: Γιατί δεν ισχύει; Και γιατί είναι υποχρεωτικό να θυμάμαι; Έχει το πέσιμο γενέθλια;

-Το μωρό μου μεγαλώνει-

Υ.Γ. Πιστοί στο χρέος μας, εγώ και ο καλός μου, απλά γίναμε στην κυριολεξία "σάρκαν μίαν" για να χωρέσουν και οι δύο, αλλά και το σκυλί.....

Catch the ball Ραλλού!

Εις δόξα του Πλάτωνα

Το βρήκα το μπαλάκι!!!!

Catch the ball είπα! (Τελικό)

Συνέχεια εκ του προηγουμένου

όχι εγώ η Ραλλού μου.

ΠΟΙΗΜΑ

Γέλως ηκούσθη ηχηρός πολύ προσιδιάζων

σε γέλωτα ειρωνικό και ολίγον αλαλάζων

Όπως αυτός που ακούς συχνά και εις τα ταβερνεία

όταν βοηθούντος του ποτού τις λέει μια ιστορία

Ότι δεν εξαφνιάστηκα τρανό θα ήταν ψέμα

να τα κοιτώ συνέχισα μ’ απορημένο βλέμμα

(Το ξέρω ότι περισσεύουν συλλαβές, αλλά τι θέλετε να κάνω. Πρέπει να ξεκολλήσω. Χθες έφτιαξα μπισκότα στα παιδιά με τραγικές συνέπειες. Όλα τα υλικά διαιρούνταν με το 15 και το χειρότερο είναι ότι τα έψησα και στους 15 βαθμούς για 15 λεπτά. 15 ώρες πέρασαν και ακόμα να συνέλθει η οικογένεια από το διατροφικό σοκ.)

«Άλλο δεν πάει, σκέφθηκα, ε πρέπει να συνέλθω,

και στης ζωής τη ρότα μου πρέπει να επανέλθω

Άστα κριάρια να μιλούν, άστα σκυλιά να άδουν

τη μπάλα βρες την αυθωρεί γιατί θα σε συλλάβουν»

Με μέθοδο αφαιρετική επέλεξα να αρχίσω

και περιττά στοιχεία της ευθύς να αποκλείσω

Η κυκλαδίτικη εκκλησία πρώτη εγκαταλείφθη

καθώς βοήθεια εκ του θεού αλί δεν μου ερίχθη

Και οι ελαίες ακολούθησαν την ίδια τη πορεία

αφού η σημασία τους είχε διατροφική αξία

Βοσκοί κριάρια και σκυλί και ζώα ίσως άλλα

απλά μου αποκλείσανε τη γνώμη για τη σκάλα

Μονάχη πρέπει να το βρω το βρωμερό μπαλάκι

και έπρεπε και να βιαστώ πλησίαζε βραδάκι

Αφού φιδάκι άναψα που πάντα έχω μαζί μου

ξεκίνησα το ψάξιμο η τάλαινα αλί μου

Μα όπου κι αν εκοίταξα και όσο κι αν χτυπήθη

λύση δε βρήκα ικανή το αίνιγμα να λύσει

Και τότε αποφάσισα, απόφαση σπουδαία

και αφού αποχαιρέτησα την στοργική παρέα

και εκαβάντζωσα κι ελιές να πάω στη μητέρα

να τις προσφέρει τσακιστές σ’ επόμενη βεγγέρα

ευθύς εκατηφόρισα εις τη μεγάλη ευθεία (;)

που οδηγούσε ευτυχώς στην κεντρική πλατεία

Εκεί υπήρχανε πολλά, θαρρώ τα λεν’ Greekartια

και σε ένα βρήκα πάμπολλα χρωματιστά μπαλάκια

Αφού προβληματίστηκα τι χρώμα να διαλέξω

μην παραλείποντας ευγενικά τον πωλητή να ψέξω

που χρώματα συμβατικά είχε μόν’ επιλέξει

και που δεν αναγνώριζε το μπουρμπουλί ως λέξη,

μπαλάκι αγόρασα ευθύς σε χρώμα πράσινου μήλου

με βούλες χρώματος καφέ ίδιο με της ερήμου

Επάνω έγραψα γραφή με χρώματα ωραία

και στην Ραλλού την έστειλα με ένα μεταφορέα

(δεν λέω ποιον, να μην θεωρηθεί έμμεση διαφήμιση)

«Ραλλού – το γράμμα έλεγε- προσπάθησα τα μάλα

αλλά γραφτό δεν ήτανε για να τη βρω τη μπάλα

Σου στέλνω υποκατάστατο κι ο άνεμος το παίρνει

μα όταν θα φυσά νοτιάς πίσω θα μου το στέλνει

Και με τα χρόνια τα πολλά ίσως αποδεχθούμε

πως εσύ και εγώ ήταν γραφτό για να συναντηθούμε

Μπάλα να παίζουμε τρελή με εξαίρετας φιγούρας

χωρίς κοινό και θεατές και άλλας φιοριτούρας

Μονάχα σε παρακαλώ για λόγους ευνοήτους

να δείξεις κατανόηση στου μπαλακιού τους χτύπους

Και όταν μπαλάκι απρόσμενα θα τρως εις το κεφάλι

να με θυμάσαι πάντοτε, σαν σου περνά η ζάλη».

ΤΕΛΟΣ

Υ.Γ. Και υπόσχομαι το επόμενο σε "15" που θα εμφανιστεί σε αυτό το blog να είναι η ημερομηνία.

Και ο τυχερός/η της ημέρας. Όχι που θα γλυτώνατε, just me χαρά μου......

Για τα αυτονόητα

Ο N.Ago έστειλε σε όλους μας μια δικιά του φωτογραφία και την ιστορία της. Εμείς το μόνο που καλούμαστε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε να κρατηθούν τα χρώματά της ζωντανά, ελάχιστη προσφορά, μιας και το ξεθώριασμα σε αυτό το είδος φωτογραφιών είναι αποκλειστικά "δικό" μας και δικό μας έργο.

Το Καλιβάτσι (Kalivaci), είναι ένα ορεινό χωριό στο νομό Τεπελενίου στη νότια Αλβανία. Χωρισμένο σε πέντε μαχαλάδες, σε μια πολύ μεγάλη γεωγραφική έκταση, κάποτε, στις αρχές του '90, απαριθμούσε περίπου 2000 κατοίκους και 350 οικογένειες! Μετά το άνοιγμα των συνόρων, όπως συνέβη παντού στην Αλβανία, κι από το χωριό αυτό, μετανάστευσε ο περισσότερος πληθυσμός. Σήμερα, έχουν μείνει κοντά 100 οικογένειες από τις οποίες, ενεργές είναι το 50% περίπου! Από αυτές προέρχονται και τα παιδιά του σχολείου του χωριού(Δημοτικό-Γυμνάσιο) που απαριθμεί 110 μαθητές. Αυτό, όμως, που πρέπει εδώ να σημειωθεί είναι ότι, η οικονομική κατάσταση των ανθρώπων που έχουν απομείνει εκεί, αν και υπάρχουν οι εξαιρέσεις, είναι αρκετά δύσκολη, για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη. Μαζί με τους δασκάλους και καθηγητές, έχουμε αναλάβει μια πρωτοβουλία που θα βοηθήσει έστω στο ελάχιστο, τους μαθητές του χωριού, και θα ελαφρύνει έστω λίγο τον οικογενειακό προϋπολογισμό των γονιών τους, για το επερχόμενο σχολικό έτος. Ξεκινώντας από εσάς τους επισκέπτες αυτού του ταπεινού blog, που η γνωριμία μεταξύ μας είναι εντελώς ανιδιοτελής και χωρίς κανένα συμφέρον, κάνω έκκληση σε όλους, όποιος μπορεί να βοηθήσει, ας το κάνει .

Αυτό που σκεφτήκαμε είναι να προσφέρουμε σε κάθε παιδί-μαθητή, στις 12 Αυγούστου που γιορτάζονται και τα 70 χρόνια της λειτουργίας του σχολείο, μια σχολική τσάντα για κάθε μαθητή μαζί με τη γραφική ύλη (τετράδια, μολύβια, κασετίνα, γεωμετρικά σχήματα, πλαστελίνες). Θα είναι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Πριν απευθυνθώ σε «έχοντες και κατέχοντες», ξεκινώ από εμάς που δεν μας περισσεύουν.
Όποιος πραγματικά θέλει να προσφέρει, ανώνυμα ή και επώνυμα, έχει την ευκαιρία να το κάνει.

Ο αριθμός λογαριασμού στην EUROBANK είναι το 0026-0062-10-0101127021 , και ανήκει στη ΜΚΟ «Βαλκανική Αμφικτυονία- Σύνδεσμος Νέων Βαλκανικών Χωρών». Μέσω της οργάνωσης αυτής θα γίνει η συγκέντρωση του υλικού, μια και ως ιδιώτης, βάσει της ελληνικής νομοθεσίας, δεν δικαιούμαι να το κάνω με άλλο τρόπο.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Catch the ball είπα! (Nο 2)

όχι εγώ η Ραλλού μου.

εκ του προηγουμένου

ΠΟΙΗΜΑ

Εστάθη ώρα σκεπτική κάτω από την ελαία

διότι όπως το εννοήσατε δεν ήμην πλέον νέα

Ανάσες έπαιρνα βαθιές και αρκούντως πονεμένες

ρίχνοντας στα τριγύρω μου ματιές απελπισμένες

Ώρα επέρασε πολύ και λύσιν δεν εβρέθη

και από το πολύ νταλάκιασμα μου ήρθε μια μέθη

μια λιγούρα ένα κακό ένα δεν πάει άλλο

και με μια κίνηση γοργή θα 'λεγα αστραπιαία

έκοψα μια χουφτιά ελιές* από την καλή ελαία

*(τι θα πει το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ελιές, είναι ποίημα το ξεχάσατε κιόλας;)

Εστάθην εθαυμάζουσα το θαύμα αυτό της φύσης

που για όλα προνοεί ώστε να ευημερήσεις

Μετά το γεύμα το λιτό μα νόστιμα μεγάλον

επήρα την απόφαση να μην το αναβάλλω

Και ευθύς ανασηκώθηκα εστάθη στα ποδάρια

αφού αποχαιρέτησα τα τρία τα κριάρια

Που όλη την ώρα σιωπηλά δίπλα εις την ελαία

μου εκρατούσαν σπλαχνικά και ήσυχα παρέα

Και μια που και συνείδηση την έχω οικολόγου

έβαλα τα κουκούτσια μου εις κάδον αναλόγου

που ευκρινώς το έγραφε με γράμματα μεγάλα

«κουκούτσια ελιάς πετάτε εδώ και όχι όλα τ’ άλλα»

Για μια στιγμή απ' το μυαλό πέρασε μια ιδέα

"λες η μικρή Ραλλού όταν ζητούσε μπάλα

αυτό που ήθελε να βρω να ήταν μια σκάλα;"

Η ιδέα εξετάστηκε και όλα τα στοιχεία

και γνώμη απέκτησα ισχυρή χωρίς αμφιβολία

Γνώμη που ενστερνίσθησαν αλί και τα κριάρια:

«Ότι και εάν σου ζήτησε αυτή η τρελή η νέα

ήτανε άσπλαχνόν πολύ να το ζητά από γραία»

είπε κριάρι εκ δεξιών κοιτώντας ευωνύμων

και εσυμφώνησε θαρρώ και ένας μαύρος κύων

που ώρα εστέκοντο ορθός πίσω απ’ τα κριάρια

και τον εκρύβανε καλά τα τέσσερα μαστάρια*

*(ναι το ξέρω τα κριάρια δεν έχουν μαστάρια, ναι ξέρω τι άλλο κάνει ομοιοκαταληξία με το –αρια και ανήκει στα κριάρια, αλλά αφενός το ύφος και το ήθος μου δεν μου επιτρέπει να αναφέρομαι σε τέτοια -αρια και αφετέρου η αναφορά αγγίζει και αυτή οικολογικάς προεκτάσεις, αφού έτσι που την κάναμε τη φύση ε και αυτή μας εκδικείται και έτσι. Και σε τελική ανάλυση δικό μου είναι το ποίημα ότι θέλω γράφω, αρκεί οι συλλαβές να είναι πάνω κάτω δεκαπέντε. Άντε μην ζητήσω τα σχόλια σε 15 σύλλαβο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως τελικά ξεκινήσω δικό μου παιχνίδι στην μπλογκόσφαιρα με τίτλο «γράψε το δικό σου δεκαπεντασύλλαβο αν μπορείς» και τότε τα ξαναλέμε)

«Αλλά ας επανέλθουμε στο δράμα το μεγάλο»,

είπα με σθεναρή φωνή στα κριάρια και στο άλλο

Το σκύλο φίλοι μου εννοώ που με υγρά τα μάτια

με εκοίταζε στοχαστικός και με έκανε κομμάτια.

Εκείνη μόλις τη στιγμή εννόησα η γραία

πως με κριάρια και σκυλιά συνομιλούσα ωραία

και στρέφοντας το βλέμμα μου σε εκείνο κριαρίου

εζήτησα η τάλαινα λύση του μυστηρίου

«Πως γίνεται ζώα εσείς με κέρατα ορθωμένα

να ομιλείτε ελληνικά έτσι ορθογραφημένα;»

Η λύση του μυστηρίου στο επόμενο post (λέμε τώρα)

Για τη συνέχεια κάποια που με εκπλήσσει συχνά πυκνά. Catch τη φωτογραφία λοιπόν MenieK

Catch the ball είπα! (No 1)

όχι εγώ η Ραλλού.

Έχετε δοκιμάσει να πείτε όχι στη Ραλλού; Εδώ που τα λέμε, έχετε δοκιμάσει να πείτε ναι στη Ραλλού; Δεν σας συστήνω καμιά από τις δύο επιλογές. Απλά catch τη βρωμομπάλλα (λόγω της επαφής της με τον χλοοτάπητα το «βρωμο») και ............. ότι σας φωτίσει ο θεός σας, η ΔΕΗ, το κερί σιτρονέλλας που ανάβετε για τα κουνούπια κάντε. Εγώ ως άτομο με τάσεις μοιρολατρικάς χρησιμοποιώ συνήθως και τα τρία, ενίοτε και ειδικά εάν ευρίσκομαι εις εξοχάς νοικιάζω πυγολαμπίδας (ο Μποστ που λέγαμε μικρή).

Τα δεδομένα

Μια κυκλαδίτικη εκκλησία με τη θάλασσα σκανδαλωδώς απούσα. Και ερωτώ: Χάθηκαν τα κλασσικά κυκλαδίτικα εκκλησάκια που σέβονται τον εαυτό τους; Λευκά και αγέρωχα με μπλε πόρτα σε μια γκρεμίλα επάνω, που η πρόσβαση σου σε αυτά ανάλογα να ενισχύει ή να εξαφανίζει δια παντός το όποιο θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά παρόλα αυτά η επωδός μόλις φτάνεις στη μπλε πόρτα να είναι η ίδια "θα το κόψω το ρημάδι τελείωσε".

Και όμως χάθηκαν και αντί για αυτά έσκασε μύτη, ένα αρχιτεκτονικά άψογο δεν λέω δείγμα, στη μέση του πουθενά, με μια ελιά στην άκρη και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια συμφωνία ξεραμένου σταχιού -στάχια δεν τα λένε αυτά τα κιτρινωπά τριγύρω του;- και ισάδας αντάξιας ενός μικρού γηπέδου. Αυτό ήταν "εύρηκα εύρηκα" και δεν χρειάζεται να το κόψω το ρημάδι, όχι «Catch the ball» , «find the ball» εννοεί η μικρά, άτομο άλλωστε εξόχως διεστραμμένο και με ροπάς και εμμονάς εξίσου διεστραμμένους (πλεονασμός) και για όσους δεν κατάλαβαν τη Ραλλού εννοώ. Σε πρώτη φάση σκέφτηκα "τώρα δέσαμε" και σε δεύτερη φάση το ίδιο ξανασκέφθηκα και είμαι σίγουρα ότι όποιο αριθμό φάσης και να δοκίμαζα το ίδιο θα σκεφτόμουνα.

Έχουμε λοιπόν μια κυκλαδίτικη κατά Ραλλού εκκλησία και μια χαμένη μπάλα, το «catch» όπως θα έχετε ήδη καταλάβει την έκατσε και εξαφανίστηκε από την εικόνα. Αυτό βέβαια δεν μοιάζει για την ώρα να λύνει το πρόβλημα της χαμένης, στο προαύλιο χώρο μιας εκκλησίας, μπάλας.

ΠΟΙΗΜΑ

'Ώρα απέμεινα αρκετή με προσοχή περίσσια

το χώρο γύρω να θωρώ που όλα ήταν ίσια.

Τη μπάλα ψάχνοντας να βρω μια λύση τότε βρήκα

την κυκλαδίτικη εκκλησιά και σε αυτήν εμπήκα

κερί ανάβω όχι απλό αλλά κερί μεγάλο

και τάμα δένω ευλαβικά στον πολυέλαιο πάνω

μια μπάλα έχει σκαλιστή στην όψη την καλή του

και ένα μάτι αλλήθωρο εις την ανάποδη του,

ελπίζοντας η τάλαινα και σχεδόν -ηντα κόρη

άγιος ευθύς να ενδιαφερθεί να έβρω το μπαλάκι

και στης Ραλλού το μπλόγκιον να είναι σε λιγάκι

O κύριος όμως ως γνωστό έχει δουλειάς μεγάλας

δεν ασχολείται δυστυχώς με απωλεσθείσας μπάλας

Ευθύς μόλις το σκέφθηκα και το μυαλό επανήλθε

μην με ρωτήσετε το που αρκεί και μόνο που ήλθε

συγνώμη ζήτησα ειλικρινή βαθεία εκ της καρδίας

και με βηματισμό αργό βγήκα της εκκλησίας

Ρίχνω μια ματιά δεξιά όπου το μάτι φτάνει

ρίχνω και μια αριστερά ώσπου είδα μια στάνη

Βοήθεια σκέφθηκα ίσως βρω από έναν αγρότη

αλλά ευθύς αναίρεσα να μην με πουν και πότη

ούτε ο βοσκός ο θαλερός με το παχύ μουστάκι

εφάνηκε κατάλληλος στο να έβρω το μπαλάκι

και τότε εκατάλαβα και αμέσως εκλονίσθη

ούτε θεός ούτε θνητός μπορεί να με βοηθήσει

μονάχη πρέπει δυστυχώς η τάλαινα η κόρη

τη μπάλα γρήγορα να βρω μη χάσω το παπόρι

και καταβάλω εξ’ υπαρχής τα κόμιστρα αλί μου

αφήνοντας έτσι άβαφτο το άσπρο το μαλλί μου

Συνεχίζεται

Μερικές διευκρινίσεις

1/ Όχι δε σάλταρα. Τώρα αυτό δεν ξέρω εάν πείθει, αλλά κάπως έπρεπε να οριοθετήσω την πνευματική μου κατάσταση. Η Ραλλού με κάλεσε σε ένα παιχνίδι με μια φωτογραφία. Όχι να παίξουμε εγώ αυτή και η φωτογραφία, γιατί ακόμα και για τον "παπά' απαιτούνται τρεις κάρτες. Κάποιος/α δίνει σε κάποιον/α μια φωτογραφία και αυτός καλείται, όχι ο πρώτος κάποιος/α ο δεύτερος κάποιος/α να γράψει "κάτι", λες και είχε άλλη επιλογή λέμε απο το να γράψει, αφού μιλάμε για το χώρο των blog, τώρα εάν κάποιος/α μπορεί να το κάνει και με σήματα καπνού δεν αναφέρεται πουθενά ότι απαγορεύεται, αλλά επειδή καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει και ζούμε σε καιρούς περίεργους καλό είναι να αποφεύγεται αυτή η λύση (έμμεση διαφήμιση πληρώνομαι εκ της πυροσβεστικής). Επίσης επειδή μια φιλοζωϊκή κατεύθυνση την έχει το blog, το δικό μου εννοώ, αποκλείεται και η λύση των ταχυδρομικών περιστεριών, για τους γνωστούς λόγους (περί μαύρης εργασίας, κοινωνίας της εκμετάλλευσης κ.λ.π.). Αυτά τα γράφω προς γνώση και συμμόρφωση των αποδεκτών της δικής μου πια πρόσκλησης στο προαναφερόμενο παίγνιο.

2/ Η απόπειρα εφαρμογής δεκαπεντασύλλαβου οφείλεται στο ότι χθες η οικογένεια πήγε θέατρο και είδε Μποστ. Εγώ θυμήθηκα το Μποστ, σήμερα όλη τη μέρα διάβαζα Μποστ στα σκασμένα, στον καλό μου, στο γάτο, στο σκυλί και στις χελώνες, με αποτέλεσμα να μην μπορώ ούτε να σκεφτώ εάν η σκέψη δεν είναι σε δεκαπεντασύλλαβο. Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω και εάν κάπου περισσεύει και καμιά συλλαβούλα δείξτε κατανόηση απο 15νθήμερες διακοπές με τα σκασμένα γύρισα, μαζί με τα σκασμένα.

Ευχαριστώ

Α, ξέχασα. Για αυτή τη φάση ζητάω απο τον mhxeirotera να συνομιλήσει με μια φωτογραφία ή για μια φωτογραφία, εάν θέλει και είναι αυτή:

(κάνε ψυχή μου μια και ρίχτη)

Διακοπές κανείς;

Εμείς πάντως θα συνοδεύσουμε τα σκασμένα

Εγώ, ο καλός μου και τα τέσσερα σκασμένα πάμε διακοπές. Για την ακρίβεια τα τέσσερα σκασμένα πάνε διακοπές, εμείς απλά αποτελούμε μέρος της οικοσκευής που κουβαλάνε μαζί τους. "Όχι Νερίνα δεν θα πάρουμε το τηλεσκόπιο"!!!! Και συνεχίζω και ζητώ συγνώμη για την διακοπή, "Νάσια ο μπαμπάς δεν θα πάρει μαζί του τη μηχανή, δεν χωράει στο φορτηγό, για αυτό άσε το κράνος κάτω, σου έχω πάρει ωραιότατο ροζ καπελάκι για τη παραλία". Και συνεχίζω και συγνώμη για τη διακοπή. "Όχι Χριστίνα μου δεν θα πάρουμε κρεβάτια μαζί μας έχουνε εκεί που θα πάμε, ναι και στρώματα έχουνε". Τελικά μόνο η Έλενα με καταλαβαίνει, μόνο το διπλό καθρέπτη ζήτησε να πάρουμε μαζί, αλλά με το που κοιταχτήκαμε το ξέχασε.

Βαλίτσες τέσσερες δικές τους και μια δική μας, σάκοι τέσσερεις κανένας δικός μας, νεσεσέρ τέσσερα κανένα δικό μας, τσάντες διαφόρων σχεδίων και χρωμάτων με διάφορα μέσα, μην με ρωτάτε τι είναι τα διάφορα μου τα φυλάνε για έκπληξη, τα σε προηγούμενο ποστ περιγραφέντα σύνεργα για να πάει μια οικογένεια, που σέβεται τον εαυτό της και σαφέστατα δε σέβεται την ησυχία των άλλων, στη παραλία, ά και μια βαλίτσα παπούτσια, δικά τους όχι δικά μας, τελικά τους αγοράζω πολλά παπούτσια και το κλου, τα πράγματα του καλού μου, φορητός, βιντεοκάμερα, ψηφιακή, dvd για το αυτοκίνητο, τα εργαλεία του καλού τεχνοφρικ-ξέρετε κατσαβιδάκια, μυτοτσίμπιδα κ.λ.π.-, μην με ρωτήσετε τι τα θέλει δεν ξέρω, φορτιστές τηλεφώνων, σωστά διαβάσατε τηλεφώνων, διότι ποτέ δε ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί ένα φορτιστής για Nokia και ας έχεις Erricson κινητό- απροσδιόριστος αριθμός cdιων, "όχι χαρά μου όσο και να χτυπηθείς δεν παίρνουμε το πολυμηχάνημα μαζί- και βέβαια το Sudoku μου και η γνωστή βιογραφία, έτσι για να συμπληρωθεί η λίστα με τα απαραίτητα.

Ο γάτος και οι χελώνες πάνε στον μπαμπά μου, κουβαλώντας και αυτά τις δικές του αποσκευές.....

Καλά να περάσετε και εάν νομίζετε ότι δεν περνάτε καλά, τυπώστε το ποστ και κολλήστε το σε εμφανές μέρος στο σπίτι σας. Μετά τις πρώτες αναγνώσεις, που κρίνονται απαραίτητες για να συνειδητοποιήσετε τι διαβάζετε, θα νοιώσετε όχι απλώς τυχεροί, αλλά ευλογημένοι.....

"όχι κορίτσια και πάρτε το απόφαση δεν θα πάρουμε μαζί μας το Μιχαλάκη, είναι αλληνής παιδί και δεν με νοιάζει που παίζει καλό μπάσκετ, για αυτό βγάλτε τον αμέσως απο το μπαούλο της γιαγιάς"....

Σας αφήνω γιατί ήρθαν οι μεταφορείς να φορτώσουν τα πράγματα...

Για την Κερασιά μου

Get this widget Share Track details

Πρωινό ξύπνημα

Καλημέρα. Άχρηστη πληροφορία: Κάνει ζέστη !!!!!!!!!!

Σήμερα ξέχωρη καλημέρα στους καινούργιους αυτού του blog.

Στο natassaki και στον Άκη με την "πράσινη ζώνη" και την υπέροχη σχέση με τα χρώματα,

Στο Μάνο , πατέρα ενός γιού και εν δυνάμει πατέρα μιας κόρης,

Στην Ειρήνη, ή Ρήνα όπως λέγαν τη γιαγιά της

Στη Βασιλική που και μόνο ο "λόγος" της μου αρκεί (από ευγένεια το λέω αυτό, θα πάρω όλο το πακέτο που οικειοθελώς προσέφερε)

και αυτό γιατί από την μια η, γνωστή στους παλιούς αυτού του blog, αμηχανία μου να το πω, αδυναμία μου να το πω, έλλειψη καλών τρόπων να το πω, όπως και να το πω παραμένει το ίδιο πάντως, η γνωστή λοιπόν στους παλιούς και όπως θέλετε πείτε το τακτική μου, να μην απαντάω με συνέπεια στα σχόλια που γράφονται εδώ δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από κάτι που με πιάνει και όταν στέκομαι μπροστά σε αυτό το τετραγωνάκι με την απειλητική -για μένα φράση- "Αφήστε το σχόλιο σας" μπλοκάρω τελείως και τότε μπαίνω σε μια διαδικασία να σκεφθώ και όταν εγώ αρχίζω να σκέφτομαι τι θα να γράψω, τότε μπλοκάρω ακόμα περισσότερο και με συνοπτικές διαδικασίες το βάζω στα πόδια.

Έτσι μέσα στο ασφαλές πλαίσιο μιας ανάρτησης -καλά η μετάφραση- κρεμάω και εγώ την ¨καλημέρα¨ μου και ελπίζω να καταλάβατε τι ήθελα να πω.

Υ.Γ. Ρόζα χαρά μου, φρονώ ότι πλέον πρόστιμα πρέπει να πέφτουν μόνο στα κεφάλια των παρόχων μας.

That's All Folks

Μέρος έκτο και τελευταίο

Μία για όλες και όλες για πάρτη τους

(μαντέψτε ποιά είναι η μία)

Η παράσταση

Μετά από τις απαραίτητες εξηγήσεις και αφού ξεσκόνισαν τον καλό μου και φρόντισαν τις πληγές που του είχαν δημιουργηθεί από τον υπερβάλλοντα ζήλο του οργάνου της τάξεως και αφού με φωτογράφισε σχεδόν το σύνολο του θεάτρου ως την ασώματο κόρη με ξεσφήνωσαν και με απιθώσανε να δω την παράσταση. Πολλά για την παράσταση δεν έχω να πω, γιατί αφού δωροδόκησα τη Νάσια , η οποία σε κάτι τελικά μου έμοιασε και δεν συμπαθεί το θέατρο –παγωτό και μάλιστα διπλό πύραυλο εξ’ ου και σήμερα συμπληρώνει τρίτη μέρα με αμυγδαλίτιδα- και βόλεψα την Παρασκευούλα, μια εκ των ανιψιών μου, σε μια κατάλληλη στάση –διότι ένα του αβολεύτου το έχει το καμάρι μου και κλωτσάει ότι βρει μπρος και πίσω- έγειρα όλο εγκατάλειψη στον ώμο του καλού μου και κοιμήθηκα. Από τα λίγα που άκουσα στον ύπνο μου μέσα, ανεπιφύλακτα θα σύσταινα στην κ. Ρουγγέρη να σκηνοθετεί και να ανεβάζει έργα ήδη γραμμένα για θέατρο, διότι δεν μπορεί κάτι περισσότερο θα ξέρανε αυτοί που τα γράψανε και επίσης τι θα κάνουν οι κληρονόμοι τους για να ζήσουν θα γίνουν κλέφτες; Αυτά και άλλα δεν έχω να πω. Τα παιδιά μου με τη στενή και την ευρεία έννοια υπήρξαν άψογα, η Νάσια μόνο είχε ένα πρόβλημα με την κακιά του έργου γιατί όλο την ίδια τουαλέτα φορούσε.

Μετά το τέλος της παράστασης και ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία αλλά στην κατηφόρα της, αλλά πάντα πιστοί στην ίδια διαδικασία με του ανεβάσματος και αφού πήραμε το αυτόγραφό μας, έστειλα τον καλό μου στο σπίτι να φέρει το αυτοκίνητο, γιατί εγώ να περπατήσω άλλο δεν μπορούσα, καθότι εκτός από το ατυχές ατύχημα με το σφήνωμα μου, είχαν πιαστεί και οι προσαγωγοί μου.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο με το γνωστό τρόπο, ένα παιδί και ανάμεσα στα πόδια του ένα άλλο παιδί, τα μέτρησα για σιγουριά τα βρήκα έξη, βάλανε το γνωστό CD, «τι ποιό γνωστό CD;» αυτό με τα τραγούδια της Γιουροβίζιον και σαν σχολική εκδρομή ξεκινήσαμε για το σπίτι, τρεις στροφές πράγμα όλο και όλο. Στη τρίτη στροφή μια κραυγή έσκισε την οροφή του αυτοκινήτου και έκανε τους κατοίκους της περιοχής να βγουν στα μπαλκόνια τρομοκρατημένοι. «Παγωτό δε πήραμε» φώναξε η Νάσια με μουσική υπόκρουση τις άλλες να τραγουδάνε το «γεια σου Μαρία». Θαυμάζοντας για μια ακόμα φορά την οδική συμπεριφορά του αυτοκινήτου μας και το πόσο είχε προσαρμοστεί στις οικογενειακές μας συνήθειες καθώς και τα άψογα αντανακλαστικά του καλού μου, στο παραπέντε γλυτώσαμε τη σύγκρουση με παρακείμενη μάντρα και με ένα ταρατατζουμ βγήκαν και οι έξη και πήρανε τα παγωτά τους. Ξαναμπήκανε και επιτέλους φτάσαμε στο σπίτι.

Μέχρι να παρκάρει ο καλός μου το αυτοκίνητο, μας βγήκε λίγο μεγάλο είναι η αλήθεια, εγώ έκανα λίστα με τα αιτήματα των έξη. Η μια ήθελε παγωτό και γεμιστά, η άλλη ήθελε ένα κρύο τοστ με γαλοπούλα και τυρί και παγωτό, η άλλη ήθελε δύο ψημένα τοστ με γαλοπούλα και τυρί και παγωτό, η άλλη ήθελε σκέτο ψωμί του τοστ με βούτυρο και γάλα με δημητριακά και παγωτό, η άλλη ήθελε και γεμιστά και ψωμί του τοστ και μια φέτα γαλοπούλα και παγωτό και η τελευταία ήθελε παστίτσιο και παγωτό. Επίσης όλες θέλανε νερό, τουαλέτα και επεισόδιο του «παραπέντε». Εγώ πια δεν είχα τη δύναμη να αρνηθώ τίποτα και τους ζήτησα να κάνουν και γραπτά τα αιτήματα τους και να μου τα στείλουν με μια τριμελή επιτροπή να τα εξετάσω, διότι ότι και να γίνει δεν ξεχνάω τον εκπαιδευτικό ρόλο που πρέπει να έχει μια μάνα και θεία. Επίσης τους τόνισα, ότι πρέπει να έχουν αποφασίσει πριν μπούμε στο σπίτι, τη σειρά που θα πάνε στη τουαλέτα και ότι η διπλανή κολλητή λείπει και έτσι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τις δικές της. «Γιατί να μην βαρέσουμε στον κ. Σοφοκλή;» είπε η Νερίνα, αλλά κάτι στα μάτια μου την εμπόδισε να συνεχίσει και αποδέχθηκε τη σειρά που κληρώθηκε, πριν την Μαριαλένα και μετά την Χριστίνα. Πάνω στην ώρα ήρθε και ο καλός μου με θριαμβευτικό ύφος, αφού είχε επιτέλους κατορθώσει να παρκάρει και αφού του είπα «άμα θες τουαλέτα βάρα στο Σοφοκλή» μπήκαμε στο ασανσέρ και ανεβήκαμε στο σπίτι.

Στο σπίτι

Αντί για άλλης περιγραφής σας προτείνω να ξαναδείτε τη ταινία του Τσάπλιν «Modern Times», η σκηνή με τα ρολόγια περιγράφει ακριβώς την κατάσταση που επικράτησε στο σπίτι μέχρι να έρθουν να ξαπλώσουν όλα τους στο πάτωμα και να βλέπουν «παραπέντε». Επ' ευκαιρία θέλω και από εδώ να ευχαριστήσω τον κ. Καπουτζίδη, δεν ξέρω τι γνώμη έχετε για αυτόν ως δημιουργό, αλλά εγώ του οφείλω πολλά και πάνω από όλα το ότι μόνο αυτός έχει κατορθώσει να τις κρατάει ήσυχες και πάνω από όλα αμίλητες.

Το τέλος εκείνης της μέρας

Ένοιωσα τον καλό μου να με σκουντάει «έλα πάμε στο κρεβάτι μας, οι μικρές κοιμήθηκαν, σου έχω ανοίξει και δρόμο να περάσεις». Σηκώθηκα κοιμισμένη και με προσεκτικά βήματα σαν τυφλός που ακολουθεί κυνηγετικό σκύλο και με τον καλό μου στο ρόλο του μπαστουνιού, διέσχισα το καθιστικό και στάθηκα για λίγο στο δωμάτιο τους. Τα μωρά μου εκεί τελείως παραδομένα με μισάνοιχτα στόματα, δυο δυο στο κρεβάτι δυο δυο και ο γάτος στο κατώφλι του δωματίου τους να τις φυλάει. «Είναι όλες εκεί -μου είπε ο καλός μου- μέτρησα τέσσερα βρακάκια», γέλασα για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα και αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα……….

Τέλος

(να φιλάω σταυρό άμα δεν με πιστεύετε!!!!!!)

Υ.Γ. Απο την αναφερομένη στο προηγούμενο ποστ λίστα έχω ξεχάσει τις ρακέττες. Για λόγους τάξης τις αναφέρω εδώ.

Μπρος γκρεμός και πίσω γκρεμός, συγνώμη θέατρο ήθελα να πω

Μέρος πέμπτο

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται,

το βράδυ απλά επαληθεύονται όλες οι προβλέψεις

Θα το πω έστω και με κίνδυνο να μου κόψει σχεδόν στο σύνολο της την καλημέρα η μπλογκόσφαιρα, αλλά εγώ τη Μελίνα δεν την αποδέχτηκα ποτέ. Από την άλλη το «Ποτέ την Κυριακή» υπήρξε μια από τις αγαπημένες μου ταινίες και η ατάκα περί του όλοι στο τέλος πήγαν μαζί στη θάλασσα αποτέλεσε και αποτελεί εδώ και χρόνια κομμάτι της φιλοσοφίας μου σχετικά με το ποια είμαι εγώ και που πάω. Εν καιρώ θα αναφερθώ στο σύνολο της κοσμοθεωρίας μου για να ακούνε οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι.

Η μέρα λοιπόν έφτανε στο τέλος της. Τα γεμιστά είχαν φαγωθεί, το κείμενο είχε γραφτεί, εγώ είχα εκτονώσει σε μεγάλο σημείο την οργή μου να πω, το θυμό μου να πω, το αλλούτελα μου να πω, ότι και να πω λίγο είναι, στον τεχνοφρικ καλό μου, έστω και εάν αρνήθηκε να φορέσει το παπιγιόν για να μπορέσω να εκτονώσω και αισθητικά το ότι τέλος πάντων ένοιωθα και μετά από τέτοια ταραχή και στην υποθετική περίπτωση που θα είχα επιτρέψει να μου συμβεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν η φυσιολογική κατάληξη θα ήταν η θάλασσα, όποια εποχή του χρόνου να ήταν και ότι καιρό και να είχε.

Αλλά όπως είπα στο παρελθόν και π.σ. & α.(προ σκασμένων και ανιψιών), γιατί το σήμερα έχει τη δικιά του διάσταση και τη δικιά του φιλοσοφία διαμορφώσει με μένα παντελώς απούσα από την διαδικασία διαμόρφωσης της. Τώρα πια είμαι μάνα και θεία. Στη θάλασσα πηγαίνω για να επιτελέσω το ρόλο μου ως τέτοια και όχι για να ξορκίσω τους δαίμονες μου. Και πως θα γινόταν αλλιώς άλλωστε αφού τους κουβαλάω μαζί μου και όχι μόνους αυτούς αλλά και τα δαιμονικά τους εξαρτήματα: κουβαδάκια, φτυαράκια, τσουγκρανίτσες, στρώματα, μπρατσάκια, σανίδες, μάσκες, βατραχοπέδιλα, ταπεράκια με φρούτα, μπισκότα, ψυγειάκι με γιαουρτάκια, σαντουιτσάκια, χυμούς, αμέτρητα μπουκάλια νερό, γυάλινα βαζάκια για τη συλλογή κοχυλιών, αμέτρητες πετσέτες, όλη τη συλλογή μαγιό και των τεσσάρων με όλα τα ανάλογα παρεό, ομπρέλες, ψάθες, καρεκλάκια, ξαπλώστρες, τσατσάρες, κοτσιδάκια, καπελάκια, μπαντάνες και όλο και κάτι θα έχω ξεχάσει ακόμα είμαι σίγουρη, α! ναι το Sudoku μου και τη γνωστή βιογραφία της Χάϊσμιθ, ναι, αυτή που έχω ενάμιση χρόνο και δεν την τελείωσα ακόμα. Εγώ που ξεκινούσα και τελείωνα τα μπάνια από εθνική επέτειο σε εθνική επέτειο (25η Μαρτίου σε 28η Οκτωβρίου), τώρα και μόνο που ακούω θάλασσα τελείως συνειρμικά αρχίζω να πακετάρω όλα τα παραπάνω και να σιχτιρίζω την ώρα και τη στιγμή που δε ζω σε ένα βουνό στη μέση της ερήμου (υπάρχει άραγε τέτοιο;).

Το πρωί της αποφράδας μέρας με πήρε τηλέφωνο η έτερη γυναίκα της οικογένειας –κόρες δύο και αυτή, ανιψιές μου επίσης , ναι σωστά μετρήσατε έξη τα κορίτσια στην οικογένεια- και μου ζήτησε να πάω θέατρο με όλες, γιατί αυτή είχε δουλειά και εάν οι δικές της δεν πήγαιναν θα την έτρωγε η γκρίνια τους. Αρχαίο θέατρο λοιπόν και Ρουγγέρη. Είπα «εντάξει θα το κάνω», με το ίδιο ύφος που είχε ο Λεωνίδας όταν αποφάσισε να μείνει στις Θερμοπύλες, ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι και οι σοβαροί συγγραφείς σεναρίων όταν μιλάμε για τον Καπουτζίδη με επαινετικά λόγια.

Ο χώρος

Εμείς έχουμε ένα υπέροχο θέατρο, που το ανακαινίσαμε κιόλας, 300.000.000 δώσαμε και του βάλαμε παντού φώτα, να συντηρήσουμε το χώρο δεν φτάσανε τα λεφτά, έτσι ο ρόλος του πια είναι διπλός και εκπολιτίζει και γυμνάζει με μια κίνηση, αρκεί να επιβιώσεις είτε από τον ένα είτε από τον άλλο ρόλο. Να δείτε παράσταση του Αγαμέμνονα από Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο με το κρανίο του Βασιλέως να περιφέρεται, με όψη που τύφλα να έχει η φάτσα εκείνου του παρανοϊκού στο Scream ανεξαρτήτως νούμερου και τότε ίσως μπορείτε να καταλάβετε τι ένοιωσε ο γέροντας Συμεών και τι έχουν δει τα ματάκια μας εκεί μέσα τα τελευταία χρόνια, που μαζικώς αποφάσισαν οι κατά καιρούς δημοτικές αρχές να μας εκπολιτίσουν. Από την άλλη να δείτε ταλαίπωρη να ανεβαίνει με τη γόβα και τι στο κόσμο. Στο τέλος κάθε παράστασης, οι ειδικά για αυτό το λόγο παρευρισκόμενες μονάδες διάσωσης, απεγκλωβίζουν ταλαίπωρες από όλες τις βαθμίδες του θεάτρου. Βέβαια το κάνουν πάντα αφού φύγει όλος ο κόσμος, διότι έτσι που έχουν σφηνώσει επιτελούν έργο, έτσι που έτσι που όταν οι υπόλοιποι κατρακυλάμε ή σκουντουφλάνε έχουμε αυτές να λειτουργούν σαν φυσικά εμπόδια και έτσι γλυτώνουμε από το χωρίς ελπίδα σωτηρίας κουτρουβάλιασμα.

Πήρα λοιπόν τον καλό μου, τα έξη σκασμένα, μια κούτα νερά Ζαγόρι, διότι επιτελούμε και το φιλανθρωπικό έργο μας, ευτυχώς τρόφιμα και άλλα συμπράγκαλα απαγορεύονται, τα εισιτήρια μας, τα προγράμματα μας, μπήκαμε στο αυτοκίνητο μας και φύγαμε για το θέατρο 9 παρά ένα ως κλασσικοί έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους, γιατί εγώ από τις 4:00 ξεκίνησα να τις ντύνω και μέχρι τις εννιά αυτές ντύνονταν, παρκάραμε το αυτοκίνητο στο σπίτι μας και με τα πόδια ξαναγυρίσαμε στο θέατρο, διότι και το ομολογώ, εγώ εκτός από τη γαλατική μου καταγωγή στα γονίδια μου έχω και εγγραφές εκ του Κολοκοτρωνέϊκου και καβάλα πάω στο θέατρο καβάλα προσκυνάω και αφού παρκάρουμε το αμάξι συνεχίζω με τα πόδια, αλλά αυτό που μετράει είναι το να είναι κανείς σταθερός στις αρχές του, εάν βέβαια θέλει να έχει αρχές.

Εμείς λοιπόν και μερικοί δεκάδες ακόμα αλλόφρονες γονείς με τα βλαστάρια μας αρχίσαμε την μακρινή πορεία μας προς το Γολγοθά, συγνώμη προς εξασφάλιση της πολυπόθητης θέσης. Εγώ να σκούζω «μην τρέχετε θα γκρεμοτσακιστείτε», αυτές να τρέχουν και να μην γκρεμοτσακίζονται και γιατί να γκρεμοτσακιστούν δηλαδή, αφού κάθε τρεις και λίγο με μπλοζόν που θα ζήλευε και ολυμπιακών προδιαγραφών άλτης μαζεύαμε πότε το ένα πότε το άλλο από την γκρεμίλα, επιτέλους φτάσαμε στις πολυπόθητες κενές θέσεις. «Ωραία -γύρισα και είπα βαριανασαίνοντας προς τα παιδιά- καθίστε και εσύ -γυρίζοντας προς τον καλό μου- δώσε μου τη σημαία». Διότι εγώ έτσι είμαι, άμα δω κορυφή θέλω να της καρφώσω τη σημαία μας. Μου είπε «ξέχασα τη σημαία στο αμάξι να βάλουμε ένα μπουφάν;» Σιχτιρίζοντας αυτή την έλλειψη εθνικής συνείδησης από μεριάς του και έχοντας ήδη μειωμένες αντιδράσεις και μια δύσπνοια εκ του συνδυασμού κραυγών, ανηφόρας και κουρνιαχτού από τόσα πόδια που έτρεχαν και κλωτσούσαν και έσπρωχναν προς εξασφάλιση της καλύτερης θέσης, σωριάστηκα στη θέση μου ή έτσι νόμιζα η αλλόφρων μάνα. Διότι εκεί που θεωρητικά έπρεπε να είναι η θέση μου υπήρχε μια μεγάλη τρύπα με ένα τσουνί στη μέση. Τόσους αιώνες θέατρο τέτοιο «Οϊμένα» δεν είχα ξανακούσει. Σχεδόν τον ένοιωσα τον Σοφοκλή να κλαίει από τη χαρά του στον ώμο μου. Ένας πανικός σηκώθηκε, οι άντρες την ομάδας διάσωσης βγάλανε κάτι σφυρίχτρες και αρχίσανε να τρέχουνε σαν τρελοί προς το μέρος μας, οι άλλες, οι σφηνωμένες ντε, άρχισαν να διαμαρτύρονται, γιατί αυτές τις έβγαζαν πάντα στο τέλος αλλά για μένα ξεκίνησε μια επιχείρηση που εκείνη της Κιβωτού να ωχριά μπροστά της και μέσα σε ένα τέταρτο φτάσανε στη κορυφή, συγνώμη εκεί που είχαμε κατασκηνώσει εμείς. «Που είναι το θύμα;» ρώτησαν, ενώ ένας αστυνομικός που ακολουθούσε την όλη ομάδα, έπεσε πάνω στον καλό μου και του περνούσε χειροπέδες. Στην αναμπουμπούλα είχα και τη Νάσια που άρχισε να με ποτίζει, δηλαδή να ποτίζει ένα φυτό που υπήρχε δίπλα μου, γαϊδουράγκαθο το λένε νομίζω και εγώ ξανασιχτίρισα την οικολογική κατεύθυνση που προσπάθησα να δώσω στην οικογένεια………

Η συνέχεια και το τέλος αύριο το υπόσχομαι, καθότι η ώρα είναι 1:22 και η θερμοκρασία είναι στους 32 βαθμούς με άπνοια μέσα στο σπίτι.

Μπρος γκρεμός και πίσω Vista

(τα γεμιστά τα έβαλα στο φούρνο, μακάρι να έκανα το ίδιο και με τα Vista)

Μέρος τέταρτο

Ι’m an ordinary χρήστρια

Αποφάσισα να σταματήσω να το παίζω, τέλεια μαγείρισσα και άψογη εργαζόμενη, με τι φόντα άλλωστε και επέλεξα να κάνω ένα πράγμα τη φορά. Έτσι αποτελείωσα τα γεμιστά και όταν λέμε αποτελείωσα δεν εννοούμε αυτό της γενοκτονίας αλλά το άλλο της κοσμογονίας και τα έβαλα στο φούρνο. «Ωραία –είπα- και τώρα ας τελειώνω και με το κείμενο». Κάτι τέτοιες στιγμές ανακαλύπτεις ότι ο φορητός δεν είναι μια απλή ανακάλυψη, αλλά «Η Ανακάλυψη», αφού έχουμε και λέμε: στην τραπεζαρία κοιμάται ο γάτος και εάν θέλετε το πιστεύετε πιάνει το μισό τραπέζι, στο τραπεζάκι του καθιστικού αναπαύονται τα γνωστά σερβίτσια, στο τραπέζι της κουζίνας, ποιο τραπέζι είπατε; Και ποια κουζίνα λέτε; Ένας χώρος 20 τετραγωνικών με ότι μπορεί να φανταστεί κανείς μέσα του και με ένα τραπέζι που υπονοείται και σαφέστατα δεν εννοείται πια. Καναπές και πάλι καναπές σκέφτομαι και παίρνω το δρόμο για το καθιστικό.

Ωραιότατος καναπές με ειδίκευση στις εγκύους. Διότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι αγοράζουν καναπέ με βάση το γούστο τους, το στυλ του σπιτιού, το τι λέει η πεθερά τους, το τι λέει η μάνα τους, το πώς είναι ο καναπές της Μαριλίτας κάτι…………όχι εγώ. Εγώ αγόρασα καναπέ κατάλληλο για εγκύους. Κατά καιρούς άκουγα τρομαχτικές περιγραφές για την οδύσσεια μιας εγκύου να σηκωθεί από ένα καναπέ, γνώρισα και μια που εάν δεν θυμόντουσαν να την σηκώσουν θα γεννούσε εκεί, έτσι όταν ήρθε η ώρα να αγοράσω έπιπλα και όντας στον πρώτο μήνα της εγκυμοσύνης, άρχισα να δοκιμάζω καναπέδες. Καθόμουνα και προσποιούμουνα ότι είμαι 100 κιλά και πρέπει να σηκωθώ. Έβαζα τη μαμά μου να κάτσει στα πόδια του μπαμπά μου και μετά του ζητούσα να σηκωθεί. «Πολύ βαθύς, πολύ κοντός, πολύ μαλακός, πολύ σκληρός, πολύ τεντωμένος, πολύ χαλαρός, αυτός σαν πτυσσόμενος είναι κάθομαι και φοβάμαι ότι θα διπλωθεί στα δύο με μένα μέσα του», ήταν μερικές από τις εποικοδομητικές παρατηρήσεις μου. Μήνες μετά και όταν πια η εγκυμοσύνη μου ήταν εμφανής, ο έμπορος μου εμπιστεύτηκε, ότι εάν δεν ήξερε τον μπαμπά μου δεν θα μου πουλούσε με τίποτα καναπέ, διότι δεν με έκοβα να κατοικώ σπίτι, αλλά τρελλάδικο. Ωραιότατος καναπές λοιπόν και συνεπέστατος στο ρόλο του. Δεν με κατάπιε ούτε μια φορά. Αφού πέταξα κάτι ψιλοπράγματα από πάνω σκέφτηκα «κοίτα τελικά που είχε δίκιο ο Τ., μπεζ της άμμου είναι το χρώμα του» και με ένα αναστεναγμό ανακούφισης ξάπλωσα πάνω του αγκαλιά με το φορητό με τα φορτωμένα Vista πάνω του. « Ωραία του είπα –διότι εγώ μιλάω στις συσκευές- δεν ξεκινήσαμε καλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να προσπαθήσει κανείς να βελτιώσει μια σχέση του και να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα».

Με μια αποφασιστική κίνηση, ίδια με αυτή που έβαλα τα γεμιστά στο φούρνο, άνοιξα τον υπολογιστή (με τόνο αυτή τη φορά, νόμιζα η αισιόδοξη σχεδόν μεσήλιξ και σχόλια δε θέλω, για το σχεδόν εννοώ). Η δεύτερη επαφή δεν μου άλλαξε άποψη για το γραφικό περιβάλλον, αλλά ένα άτομο, που αγοράζει καναπέ με βασικό κριτήριο την εγκυμοσύνη του, μια μετριοπάθεια στην κριτική της αισθητικής των ξένων χώρων πρέπει να την έχει, αλλά ακόμα και έτσι εάν εξαιρέσεις το ρολόι δεν τρελάθηκα.

Έναρξη, Word και εδώ αγαπητοί μου αναγνώστες ξεκινάει η εξερεύνηση στον άγνωστο κόσμο του, ή ότι του ‘ρθει του Λωλογκέιτς.

Για να εξηγούμαστε: Εγώ δεν είμαι παρά μια απλή χρήστρια. Από τους υπολογιστές και τα προγράμματα τους δε ζητάω τίποτα παραπάνω από ότι χρειάζομαι και από το Word το μόνο που χρειαζόμουνα και χρειάζομαι είναι την ιδιότητα του ως κειμενογράφου, να ανοίγω το αρχείο μου, να γράφω το κείμενο μου, να κάνω τον ορθογραφικό έλεγχο και να διαμορφώνω αξιοπρεπώς το κείμενο που έγραψα. Δεν κάνω πίνακες, δεν βάζω εικόνες, δεν χρησιμοποιώ πλαίσια, το μόνο που χρειάζομαι είναι να γράφω ένα κείμενο που ανεξάρτητα με το νόημα του να μπορεί να διαβαστεί από τον παραλήπτη του. That’s all και ευχαριστώ για τα ψάρια. Όχι δε θέλω ψάρια, όχι ότι θα έλεγα όχι και εάν μου πρόσφερε. Επίσης όλως περιέργως, ενώ σε όλα τα άλλα προγράμματα οι εικονίτσες μου είναι απαραίτητες, στο Word με βοηθάνε τα γραμματάκια. Ανοίγω λοιπόν το Word αποφασισμένη να δώσω μια ευκαιρία στον δημιουργό του να μου εξηγήσει τη λογική του, τη φιλοσοφία του βρε αδελφέ. Αυτό που λένε «θυμάσαι πως ήτανε; Ε! τώρα καμία σχέση». Νέα διάταξη, νέα λογική, λέμε και καμιά χαζομάρα να περνάει η ώρα, τέλος πάντων η αίσθηση που μου έμεινε για φιλοσοφία του προγράμματος είναι ότι σαφέστατα έχει επηρεασμούς από το Μάη του ‘68. Και εξηγούμαι, οι συνομήλικοι μου θα θυμάστε πως προτεινόταν να διαβαστεί το «Φράουλες και Αίμα». Σκίζεις τις σελίδες του βιβλίου, τις πετάς στον αέρα και μετά παίρνεις στη τύχη μια και αρχίζεις να διαβάζεις, χωρίς σειρά χωρίς αρχή και τέλος. Ε, αυτό ένοιωσα ότι χρησιμοποιήθηκε ως μέθοδος για να φτιαχτεί η νέα αναθεωρημένη έκδοση του Word. Δηλαδή παίρνετε τον καινούργιο προγραμματιστή και τον παλιό συγγραφέα του προγράμματος που τελεί υπό αναθεώρηση, τον βάζετε μέσα σε εκείνη τη συσκευή που κάνουν προσομοιώσεις πτήσεως και τους γυρνάτε γύρω γύρω μέχρι να αρχίσουν να φωνάζουν, «άμα μπορέσουν να βρουν που είναι ο ορθογραφικός έλεγχος ή η επιλογή όλων ή η αποκοπή κ.λ.π. να μην ξαναπιάσω υπολογιστή στα χέρια μου». Τους κατεβάζετε και τους κυλάτε, για να μην χάσουν τον σωστό προσανατολισμό που έχετε επιτύχει, μέχρι το γραφείο όπου και τους αφήνετε να βγάλουν ότι έχουν στο μυαλό τους με όποια σειρά και λογική έχουν. Για καλό και για κακό βάζετε και ένα τάπερ δίπλα γιατί με τόσο γύρω γύρω ή μαλλί της γριάς θα ζητήσουν ή να ξεράσουν.

Αποτέλεσμα: για να γράψω το κείμενο έφαγα περίπου μισή ώρα, για να το διαμορφώσω όσες έκανα να ψήσω και τα γεμιστά. Και όσο μεν αφορά τα γεμιστά από ένα σημείο και έπειτα ενηλικιώθηκαν και έφυγαν μακριά μου, εννοώ ψήθηκαν και για την ιστορία φαγώθηκαν, το Vista όμως ήρθαν στη ζωή μου και μέχρι να γυρίσει ο φορητός μου από τα ξένα θα αποτελούν κομμάτι της ζωής μου με συμπεριφορά αντίστοιχη με εκείνη των εφήβων, δεν έχεις δεδομένα και τα πάντα επαφίενται στο βαθμό της φαντασίας σου και στην ικανότητα σου να την χαλιναγωγείς. Τι μου τη δίνει; Όταν κάποιος αλλάζει τους κανόνες και θεωρεί δεδομένο ότι αυτή την επιλογή έχω και είτε μου αρέσει είτε όχι στο τέλος θα γίνει αυτό που θέλει. Και εντάξει ξέρω ότι έτσι θα γίνει στο τέλος, αλλά για την αισθητική των Vista δεν είπα τίποτα, για την πρακτική πλευρά τους όμως δικαιούμαι να πω και ειδικά αφού και αυτό το κείμενο γράφεται στο Word τους, τη τύχη μου μέσα...........

Η συνέχεια και τέλος στο επόμενο

Μπρος γεμιστά και πίσω Vista

Μέρος τρίτο

Συνταγή για τη σύνταξη γεμιστών

Περίληψη των προηγουμένων

Η ηρωίδα μας –εγώ λέμε- μετά από έναν ανήσυχο και βραχύ –όνειρο το είχα να γράψω αυτή τη λέξη κάπου- ύπνο βρίσκεται αντιμέτωπη με:

α/ Ένα σπίτι που έχει εδώ και καιρό εγκαταλείψει αυτήν του την ιδιότητα και θυμίζει το σπίτι στο «Πάρτι» έστω και χωρίς ελέφαντες

β/ Μια δουλειά που έπρεπε να είχε τελειώσει πριν μια βδομάδα

γ/ Ένα φορητό που με ένα ταρατατζούμ την έχει κάνει για άλλες πόλεις για άλλα μέρη –σχετικό: ξέρει κανείς τι καιρό κάνει στη Γαλλία; (όρα προηγούμενο ποστ και θα καταλάβεις)

δ/ Ένα άλλο υπολογιστη επιτραπέζιο που από το γονάτισμα έχει καταντήσει επιδαπέδιος μην πω υπόγειος (ελπίζω να προσέξατε το «υπολογιστη» χωρίς τόνο)

ε/ Έναν καινούργιο φορητό ευγενική προσφορά του κουμπάρου με τα Vista φορτωμένα πάνω του και τον Internet Explorer 7

στ/ Την παρασκευή (με μικρό «π») γεμιστών που με δημοκρατικές διαδικασίες αποφασίσθηκαν την προηγούμενη μέρα, για να φάνε τέσσερα σκασμένα και ένας άντρας, γάτος τρώει τα γνωστά και εάν ενδιαφέρεστε "ναι, αγοράσαμε τροφή για τον Τσο και τη Φλο, τις χελώνες μας"

ζ/ Το γράψιμο και μοντάρισμα ενός κειμένου, πως είναι αυτά που διαβάζετε εδώ; ε καμία σχέση, που έπρεπε να είχε γραφεί και παραδοθεί τουλάχιστον μια βδομάδα πριν.

η/ Έναν τεχνοφρικ χωρίς τόνο, που αφού δοκίμασε να μεταφέρει με 100 διαφορετικούς τρόπους τα αρχεία μου, την έκανε για δουλειά λέει και έμεινα εγώ τα γεμιστά, ο καινούργιος φορητός και κάτι ψήγματα των αρχείων μου να αναρωτιόμαστε εάν τελικά είμαστε άγρια ζώα και εάν έχουμε άγρια ένστικτα σαν την αρκούδα του Αρκά και επίσης εάν θα φτάσουν τα γεμιστά για το βράδυ.

Η συνέχεια

Όση ώρα ο καλός μου μετέφερε αρχεία εγώ ξεκοίλιαζα τις κατακόκκινες ντομάτες μου και τις καταπράσινες πιπεριές μου, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσα να ηρεμήσω τηλεφωνικά τον αποδέκτη της καθυστέρησης μου.

«Δεν βλέπω δίκτυο, γιατί δεν βλέπω δίκτυο;» αναφώνησε ο καλός μου. Εγώ πάλι καθάριζα κρεμμύδια τα οποία επειδή ήταν για στιφάδο –έτσι μου είπε ο πωλητή,ς εάν και έχω βάσιμες υποψίες ότι με δούλευε, γιατί εγώ το στιφάδο το κάνω με κοκκάρι, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ, άσε που δεν μου αρέσει να μπαίνω και στα χωράφια των ειδικών του κάθε χώρου- μάλλον είναι για κλάψιμο εννοούσε και εγώ κάνω πάντα ότι λένε οι οδηγίες χρήσης και πλάνταξα στο κλάμα, τόσο που με λυπήθηκε και ο παραπάνω αποδέκτης και μου έδωσε μια παράταση μέχρι το μεσημέρι, αλλά παρόλα αυτά συνέχισα να μην βλέπω και εγώ πουθενά το δίκτυο, αλλά από συντροφική αλληλεγγύη απάντησα «στη βιβλιοθήκη κοίταξες;», γιατί εμείς στη βιβλιοθήκη μας εκτός από βιβλία βάζουμε και ότι προλάβουμε, αλλά και αυτό είναι θέμα άλλου ποστ.

«Δεν προλαβαίνω να σου μεταφέρω όλα σου τα αρχεία, ποιο φάκελο θες να σου αντιγράψω για να δουλέψεις τώρα;» ξαναείπε ο καλός μου, την ώρα που με αποφασιστικές κινήσεις ψιλόκοβα το μαϊντανοδυόσμο, «άουτς» απάντησα, όχι δεν λέγανε άουτς το αρχείο, αλλά ο καλός μου σαν άντρας που σέβεται τον εαυτό μου έχει αγοράσει ένα σετ ακονίσματος με αποτέλεσμα εμείς να μην έχουμε μαχαίρια αλλά φονικά όργανα και τώρα «εγώ να ανησυχήσω γιατρέ μου;»

«Δεν βρίσκω κανένα «άουτς», δεν μπορείς να βάζεις ένα φυσιολογικό όνομα στους φακέλους σου;» συνέχισε την ώρα που εγώ έστυβα με αργές μα στιβαρές κινήσεις τη ψίχα από τις ντομάτες, «και τι σημαίνει δέκα τρόποι για να καθαρίσετε τον άντρα σας και να μην σας καταλάβουν;» « Έλα καλέ, φάκελος με τις συνταγές μου είναι» του είπα, ενώ με το άλλο χέρι έβγαζα το τηγάνι για να τσιγαρίσω τα κρεμμύδια. «Αυτό που ψάχνεις είναι ο Φ2007, όπως λέμε Φώντας.»

«Έτοιμο- αναφώνησε-, αλλά συνεχίζω να μην βλέπω δίκτυο, ίντερνετ έχεις όμως οπότε είσαι έτοιμη, τα άλλα θα τα φτιάξω το μεσημέρι» είπε την ώρα που εγώ είχα ξαναρχίσει να κλαίω, γιατί αυτά τα κρεμμύδια για στιφάδο με κάνανε να κλαίω ακόμα και όταν τσιγαριζόντουσαν. «Μην κλαις μωρό μου» είπε, έτσι με λέει εμένα μωρό, αλλά το ίδιο λέει και τις κόρες μας και τον γάτο, «θα τα καταφέρεις», έτσι μου έλεγε και πριν γεννήσω και μετά ζούσε αυτός ένα δράμα και εγώ μια γέννα.

Με φίλησε πήρε τον παλιό μου φορητό και με άφησε μόνη μου να κονταροχτυπιέμαι με τα γεμιστά και την εκτός πια προθεσμίας δουλειά μου.

Με προσοχή απίθωσα δίπλα στην μοσχομυριστή γέμιση των γεμιστών –αυτό δεν είναι καλολογικό στοιχείο είναι η πραγματικότητα- και στο ταψί με τις ντομάτες και τις πιπεριές το νέο φρέσκο ολόφρεσκο φορητό, που εάν εξαιρέσουμε ότι αρνιότανε να γίνει μέρος του οικιακού μας δικτύου, μια χαρά έδενε με τον χώρο ή έτσι νόμιζα εκείνη τη στιγμή η αγνή και άσκεφτος κόρη. Τσαπ γεμίζω μια ντομάτα, τσαπ πατάω το Word. Word ψάχνω και Word δεν βρίσκω, μάλλον βρίσκω κάτι που μοιάζει με το Word μου αλλά δεν είναι το δικό μου. Γεμίζω μια πιπεριά και παίρνω τηλέφωνο τον καλό μου. «Καλέ μου -του λέω- αυτό το Word δεν είναι το δικό μου», «το ξέρω μου λέει, αφού στο είπα, έχει φορτωμένα τα Vista το μηχάνημα». «Και τι σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να τα φορτωθώ και εγώ;» «Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα πρέπει να δουλέψεις με ότι έχεις». Μένω για λίγο συλλογισμένη –όχι εξαιτίας της πληροφορίας που πήρα, αλλά μέσα στον πανικό διαπίστωσα ότι δεν θυμάμαι εάν έβαλα αλάτι στη γέμιση, πιπέρι έβαλα το μυρίζω, καθότι εμένα το δεύτερο αγαπημένο μπαχαρικό μετά την κανέλλα είναι το πιπέρι, αλλά το αλάτι δεν μυρίζει, δεν είναι περίεργο να μας γίνεται κάτι τόσο απαραίτητο και να επηρεάζει μόνο μια αίσθησή μας; Άσχετο, συνεχίζω και δοκιμάζω, αλλά τα μυρωδικά υπερτερούν και έχω να βρω και το από πού θα ανοίξω τα αρχεία μου στο προαναφερόμενο φρέσκο ολόφρεσκο Word του ακατανόμαστου.

Η συνέχεια σε επόμενο ποστ

Το κουίζ του ποστ

Είχα βάλει τελικά αλάτι στα γεμιστά;

(Για την επίλυση πρέπει να αποφασίσετε που με κατατάσσετε ως μαγείρισσα)

Υ.Γ. Οι σωστές απαντήσεις στα κουίζ καθώς και οι νικητές θα ανακοινωθούν με το τέλος της ιστορίας. Σε περίπτωση που δεν γράψω το τέλος (γεγονός όχι απίθανο για σας που με διαβάζετε), θα ανακοινωθούν σε άλλο άσχετο ποστ).

Μπρος γεμιστά και πίσω Vista

Μέρος δεύτερο

Στη συνέχεια ο θεός άρχισε να κάνει πλάκα

Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι ήθελαν «αυτές» πάνω στο τραπέζι χτύπησε το τηλέφωνο μου. Δεν σας το έχω πει αλλά εγώ δουλεύω κιόλας. Και αυτό από μόνο του δεν θα ήταν τίποτα τρομερό εάν δεν έκανα μια δουλειά που έχει προθεσμίες, όπου εγώ και η έννοια προθεσμίες δεν συναντιόμαστε πουθενά, αφού πάντα εξυφαίνεται μια τεράστια συνομωσία γύρω μου που με αναγκάζει να τρέχω σαν τρελή, μία μην σας πω και δυο στιγμές μετά την τελευταία, για να προλάβω να την παραδώσω. Έτσι εκείνο το πρωί είχε ήδη οργανωθεί και μπει σε εκτέλεση μια ακόμα τέτοια συνομωσία που περιείχε από όλα.

Και εξηγούμαι:

Τα υλικά μιας καλής συνομωσίας

1/ 12 ντομάτες και τρεις πιπεριές

2/ Ένας φορητός υπολογιστής με εμφανέστατες τάσεις επιστροφής στην παλιά καλή εποχή των τηλεοράσεων, τότε ντε που λειτουργούσαν με λυχνίες, αφού στην οθόνη του είχαν πια εγκατασταθεί για τα καλά δύο γραμμές που την χώριζαν στα τέσσερα και που για να δουλέψεις έπρεπε, μετά από έρευνα, να βρεις την κατάλληλη θέση, ενίοτε και με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω και τον υπολογιστή στα δόντια, τύφλα να έχουν οι κινέζοι ακροβάτες μπροστά μου, καθώς επίσης και να του δίνεις και σφαλιάρες σε τακτά χρονικά διαστήματα, ακριβώς όπως κάναμε κάποιες δεκαετίες παλιά για να σταματήσει να ανεβοκατεβαίνει η οθόνη μιας μαυρόασπρης τηλεόρασης. Το καλό είναι ότι με την έλευση του καύσωνα δεν χρειαζόταν πια να του φοράω εκείνη την ωραία λιλέζ που του έπλεξα, στα χρώματα της Microsoft με δέσιμο παπιονάκι, σαν εκείνα που φοράει ο Γκέιτς, μιας και εκτός από όλα τα άλλα μας βγήκε και αρκούντως κρυουλιάρης. Την συγκεκριμένη μέρα, ο παραπάνω αναφερόμενο φορητός υπολογιστής μου, ναι καλέ αυτός που έκανε τρεις μήνες για να επισκευαστεί το χειμώνα, για να γυρίσει πίσω και μέρα με τη μέρα να καταλήξει έτσι όπως είναι σήμερα, από ότι κατάλαβα αφού έριξε ένα σιχτίρισμα σε εμένα και στον Γκέιτς μαζί, που εμένα αυτό πολύ μου τη δίνει διότι εγώ δεν φοράω παπιγιόν, αποφάσισε να μαζέψει τα τσιπάκια τις τσαχμπινομπιρμπιλιάρικες και κώλο μη βάζοντας άσπρες κόκκινες κίτρινες μπλε γραμμούλες του και αφού φώναξε «τη λιλέζ μου, τα τσιπάκια μου και μια κούριερ να φύγω», έφυγε!

3/ Έναν τεχνοφρικ (χωρίς τόνο υπάρχει λόγος, τίποτα δεν γράφεται τυχαία σε αυτό το μπλογκ, πρέπει να το έχετε μάθει πια) άντρα, αλλά με συγκεκριμένες ιδιότητες τεχνοφρικ που και για αυτές έχω δώσει στοιχεία σε παλαιότερο ποστ.

4/ Έναν, όπως τον λέω εγώ, επιτραπέζιο υπολογιστή, δηλαδή εμείς για να είμαστε ακριβείς τον έχουμε πάνω σε ένα γραφείο, δικής μου έμπνευσης και σχεδίου, εκτελεσμένο όμως από ένα μαραγκό, ο οποίος από την έμπνευση μου χρησιμοποίησε μόνο το ότι το γραφείο πρέπει να έχει τέσσερα πόδια και αυτό έκανε, κάποτε πρέπει να σας μιλήσω για το ταξίδι που έκανα πριν πέντε χρόνια στον κόσμο "του φτιάχνω σπίτι", αλλά κάθε φορά που το ξεκινάω διαπιστώνω ότι είναι πολύ νωπά τα τραύματα και το σταματάω, ένα τέτοιον υπολογιστή λοιπόν, το γραφείο και ο μαραγκός είναι προαιρετικά, εκτός εάν είναι άντρας σας o μαραγκός και όπως λέω συχνά «τι να πει κανείς για τον μαραγκό της αλληνής», έναν υπολογιστή ξαναλέω, αλλά με συγκεκριμένες ιδιότητες και όνειρα για τη ζωή του, κάτι σε μεξικανό σε κατάσταση μόνιμης σιέστας, εντάξει εντάξει αναμονής εννοώ, όχι δικής του καλέ, δικής μου, με ένα πληκτρολόγιο με ατονική κατεύθυνση, αυτό εδώ που τα λέμε πολύ με συγκινεί, έτσι ήμουνα και εγώ στην εφηβεία μου, εκτός από τα τζάκετ τα άρβυλα, τον Ρήγα και το ένα σκουλαρίκι ατ’ αυτί, χρησιμοποιούσα και το ατονικό σύστημα, έτσι για να τη σπάω στους καθηγητές μου, τώρα θα μου πείτε «είσαι καθηγήτρια;», όχι δεν είμαι, αλλά ποιος μπορεί να βγάλει άκρη με ένα υπολογιστή που περνάει εφηβεία, την συγκεκριμένη λοιπόν μέρα ο παραπάνω αναφερόμενος υπολογιστής, ο επιτραπέζιος όχι ο φορητός, είχε εκτός των άλλων και μια αρνητική διάθεση να μπει στο ίντερνετ, ξέρω ξέρω πιστοί μου αναγνώστες ότι αυτό ήταν αναμενόμενο, το έχετε ξαναζήσει αυτό στο συγκεκριμένο μπλογκ, με λίγα λόγια ένας υπολογιστής και ένα γραφείο εκτός των απαιτούμενων, για την συγκεκριμένη δουλειά, προδιαγραφών.

5/ Ένα κατάστημα πώλησης και σέρβις υπολογιστών ει δυνατόν του απολύτου ελέγχου σας. Το δικό μου ας πούμε το έχει ο κουμπάρος μας, μας πάντρεψε και βάφτισε τη Νερίνα και απόδειξε ότι η φράση «την έφτυσε ο νονός στο στόμα» στην περίπτωση τους βρήκε την απόλυτη δικαίωση, αφού έχουν την ίδια σχιζοφρενική σχέση με τα νούμερα και όχι μόνο, αλλά ο νονός της Νερίνας μπορεί από μόνος του να αποτελέσει το αντικείμενο ενός θεματικού που λέω και εγώ μπλογκ με τα όλα του και δεν θα τον αναλύσω άλλο.

6/ Δύο κιλά πατάτες, έξη μέτρια κρεμμύδια, ένα ματσάκι μαϊντανό, φρέσκο δυόσμο, κάνει και ξερός αλλά έχει άλλη χάρη ο φρέσκος, κάνετε και ένα μοχίτο ας πούμε, άσε που εάν είναι ξερός μπορεί να τον μπερδέψετε με κάτι άλλο ξερό που υπάρχει πάντα στο σπίτι μιας καλής νοικοκυράς, τέσσερες πέντε και παραπάνω σκελίδες σκόρδο, μισό κιλό ρύζι, μισό ποτήρι λάδι ελιάς όχι αντηλιακό, γιατί έχω και ιδιότυπους -μη πω τίποτα άλλο- αναγνώστες, αλάτι, πιπέρι μια πρέζα ζάχαρη, ένα ταψί, ένα φούρνο, απροσδιόριστη ποσότητα κουζινικών, το σπίτι και η κουζίνα δεν είναι προαπαιτούμενα αλλά βασικά στοιχεία και αυτό το έχουμε ξαναπεί εδώ μέσα, επ’ ευκαιρία θα σας συμβούλευα να αρχίσετε να διαβάζετε και τα προηγούμενα γιατί σε ανύποπτο χρόνο θα εξεταστείτε και για το κλου λίγη τριμμένη φρυγανιά.

7/ Έναν καινούργιο υπολογιστή, στη δική μου περίπτωση φορητό, με φορτωμένα πάνω του, μην με ρωτήσετε τι σημαίνει αυτό έτσι το λέει ο τεχνοφρικ, τα Vista, καμία σχέση με το asta la vista baby, αλλά σε απόλυτη αρμονία με το γνωστό άσμα «cry, cry babyyyyyyyy!”. Στην περίπτωση μας το "cry" από μόνο του φθάνει, γιατί ζούμε και σε δύσκολους καιρούς και μια τάση εξοικονόμησης ενέργειας δεν βλάπτει, άσε που στην κατάσταση μου και μόνο η λέξη "baby" αρκεί για να χάσω και τα τελευταία αποθέματα ενέργειας που έχω, λέμε τώρα.

8/ Τέσσερα παιδιά και ένας άντρας που έχουν την κακή συνήθεια να τρώνε, ευτυχώς ο γάτος τρώει προμαγειρεμένα, το ίδιο και οι χελώνες, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω έχουν δύο μέρες νηστικές και πρέπει να θυμηθώ να πω στον καλό μου να τους πάρει τροφή.

Η εκτέλεση.

Τι ποια εκτέλεση; Η δικιά μου και όχι στα πέντε μέτρα αλλά εξ’ επαφής.

Συνεχίζεται σε επόμενο ποστ, τύφλα να έχουν οι «24 ώρες» ένα πράγμα η ιστορία.

Το κουίζ του ποστ

Ποιες ήταν οι «αυτές» πάνω στο τραπέζι;

Μπρος γεμιστά και πίσω Vista

Μέρος πρώτο

Εν αρχή ήν η αρχή υποθέτω

Η μέρα ξεκίνησε σαν κάθε άλλη καλοκαιρινή μέρα στο σπίτι μου. Ξύπνησα από τα άγρια χαράματα, μετά από ύπνο 4-5 ωρών, σηκώθηκα από το κρεβάτι, βγήκα στο χολ, έριξα μια ματιά στα τέσσερα κοριτσίστικα κορμιά που κοιμόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο, πάντα με την ίδια διάταξη, ένα παιδί μου μια ανιψιά, απόλαυσα το θέαμα τεσσάρων σκασμένων σε στάση που σε κάνει να αναρωτιέσαι «καλά τέσσερα παιδιά κοίμισα γιατί βλέπω τέσσερα πόδια και δύο κεφάλια μόνο;», για σιγουριά μέτρησα βρακάκια, τα βρήκα τέσσερα και ησύχασα, θαύμασα για μια ακόμα φορά το πώς μπορεί κάποιος να κοιμάται μέσα σε ένα σωρό λούτρινων παιχνιδιών, παιχνιδιών γενικώς, τετραδίων βιβλίων, παπουτσιών, ρούχων, μαγιό, παπουτσιών ξανά –πρέπει να σταματήσω να τους παίρνω παπούτσια- ρακετών τένις και θαλάσσης, τριών μπαλών, μια υδρόγειου μεγάλου μεγέθους, μιας μονόπολης ανοιγμένης, συνέχισα προς το καθιστικό κάνοντας το χρέος μου στον συγκάτοικο αναξιοπαθούντα για τους γνωστούς λόγους –το έχω ξαναπεί διαβάζουμε και τα προηγούμενα- γάτο, δηλαδή χαϊδεύοντας τον με το πόδι και σκούζοντας, μιας και το τσογλάνι μόλις κάνω να φύγω γαντζώνεται πάνω μου, κοίταξα το καθιστικό και σκέφτηκα πόσο σοφό και φιλοσοφημένο άτομο είμαι, δοξάζοντας ταυτόχρονα και το θεό που μου έδωσε ένα γάτο που τρώει μόνο γκουρμέ κονσέρβες και κροκέτες για στειρωμένους γάτους –όχι δεν τον στείρωσα ακόμη, αλλά έκανα ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση αγοράζοντας τις κατάλληλες κροκέτες- αφού στο τραπεζάκι του καθιστικού πρώτη θέση τέσσερα πιάτα από τα χθεσινά σουτζουκάκια με τα αντίστοιχα συμπράγκαλα, ποτήρια πιρούνια κ.λ.π., έριξα την δεύτερη προκαθορισμένη κραυγή της μέρας, αφού πάτησα κάτι –που στην περίπτωση μου παρουσιάζει μια φοβερή εφευρετικότητα και κυμαίνεται μεταξύ παιχνιδιών, αντικειμένων απροσδιορίστου είδους και χρησιμότητας και δεκάποντου τακουνιού – όχι δεν φοράω τακούνια εάν και ένα φετίχ με τα παπούτσια το έχω, αλλά τα φέρνουν δώρο οι άλλες γυναίκες της οικογένειας στη Νάσια, που φοράει δεκάποντο από πριν περπατήσει χωρίς να παλαντζάρει, ενώ εγώ στο δεύτερο γάμο έγινα ρεζίλι, γιατί έχοντας παντρευτεί τη πρώτη φορά με πολιτικό δεν ήξερα πότε είναι το «Ησαΐα χόρευε» και τα είχα βγάλει και έτσι όταν ξεκίνησε ο παπάς να το ψέλνει είπα «μια στιγμή να φορέσω τα παπούτσια μου», αλλά καθότι ήμουνα επτά μηνών έγκυος όταν παντρεύτηκα, ο παπάς έδειξε κατανόηση και περίμενε, γιατί άντε να φορέσω εγώ γόβες μέσα στο κατακαλόκαιρο και έγκυος, όταν δεν μπορώ να τις φορέσω το καταχείμωνο και σε νορμάλ κατάσταση, σιχτίρισα για μια ακόμα φορά την αθώα ψυχή μου που πίστεψε αυτό το ύπουλο και καταχθόνιο άτομο που παντρεύτηκα, όταν μου έλεγε «και εγώ δεν θέλω να κάνουμε παιδιά, εμείς θα ταξιδεύουμε και θα φέρνουμε δώρα στα ανίψια μας», αφού πια έχω καταλάβει ότι αυτό που εννοούσε ήταν «και παιδιά θα κάνουμε και θα φέρνω και τα ανίψια μου δώρο στα παιδιά μας να παίζουνε», κλώτσησα μια άλλη υδρόγειο που βρέθηκε στο διάβα μου, γιατί εμείς τις πήραμε σε προσφορά και είπαμε να υπερβάλλουμε λίγο, διότι λεφτά μπορεί να μην έχουμε αλλά αυτό το σύνδρομο του καταναλωτή μπροστά στη προσφορά μας πιάνει, τέλος πάντων συνεχίζοντας τον Γολγοθά μου, εννοώ το δρόμο μου, χαιρέτησα τον καλό μου που κάτι κατέβαζε στον υπό κατάρρευση υπολογιστή του, μια ακόμα ταινία, τι θα πει «τι ταινία;», παιδική του στυλ «Οι περιπέτειες του Σκούμπυ ντου νούμερο 19909897876675765656444», είπα «καφέ» -διότι στα σωστά ζευγάρια τον καφέ τον κάνει ο άντρας, ναι και τον δικό του και τον δικό μας- και έστριψα ξανασκούζοντας «τα πιρούνια μου μέσα», έριξα μια ματιά στο ντεκόρ του χολ, θαυμάζοντας το έργο μου με τίτλο «Σιδερώστρα σε απόγνωση», κράτησα την ανάσα μου, γιατί υπήρχε κίνδυνος με το παραμικρό φύσημα να σωριαστεί στο πάτωμα, η σιδερώστρα εννοώ, όχι ότι εγώ ήμουν σε καλύτερη κατάσταση και υποσχέθηκα για μια ακόμα φορά στον εαυτό μου ότι «αύριο το πρωί θα σιδερώσω τελείωσε», αλλιώς βλέπω τον καλό μου να πηγαίνει με μαγιό στο σχολείο και μπήκα στο μπάνιο μου –γιατί εγώ έχω δικό μου μπάνιο και τα παιδιά το δικό τους- , ξαναείπα μέσα μου και όχι απ’ έξω μου μην μας ακούσει και ο χορηγός, ότι ξοδεύω πολλά χρήματα για ρούχα των παιδιών και μαγιό, δρασκέλισα ένα σωρό από παιδικά μπουρνούζια, αφρόλουτρα και σαμπουάν, ξαναέσκουξα γιατί πάτησα ένα κοκαλάκι σε σχήμα αχινού, να πάρετε θα φορεθεί φέτος και μια βούρτσα μαζί και βοήθησα το δωμάτιο να εκπληρώσει τον προορισμό του και βγήκα ξαναπαίρνοντας το δρόμο για το μπαλκόνι που με περίμενε ο κουπάτος -σε μεγάλη κούπα να το ξέρετε μήπως με φιλοξενήσετε ποτέ- ελληνικός γλυκός καφές μου, ξανασκούζοντας γιατί κόντεψα να γκρεμοτσακιστώ γιατί μπερδεύτηκα σε κάτι κοντάρια από σκούπες και σφουγγαρίστρες, εξαρτήματα απαραίτητα για το χορό με τα κοντάρια, αγαπημένο των παιδιών αυτό τον καιρό, τι τζάμπα θα πάει η κλασσική παιδεία που παίρνουν και το γνωστό τρίπτυχό της «πιάνο, μπαλέτο, γαλλικά», και επιτέλους σωριάστηκα σε μια πολυθρόνα και τότε τις είδα………….

Η συνέχεια σε επόμενο ποστ…