Στιγμή 1η

Χώρος: το κρεββάτι μου.

Χρόνος: Πρωί παραμονής Χριστουγέννων.

Πρόσωπα: Νερίνα και Έλενα σε μια ακόμα κατάληψη του χώρου μου.

Κατάσταση: "Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, δε φρόντιζες να τα βάλεις και στο κρεββάτι τους;"

Ο διάλογος

Εγώ: Ξυπνήστε, κάλαντα.

Αυτές: ................

Τους τραβάω τα σκεπάσματα. Ένα στυλό ανάμεσά τους...

Εγώ: Έλεος. Έχετε ένα στυλό ανάμεσά σας. Τι το θέλατε;

Νερίνα: Το πήρα εγώ για να γράφω τα όνειρά μου....

Φεύγω για να ξυπνήσω τις άλλες δύο, χαμογελώντας. Ενώ προσπαθώ μάταια, ακούω τη Νερίνα να λέει δυνατά από το διπλανό δωμάτιο: "Μα τι είπα πάλι η θεά !!!!"

Ξεκαρδίζομαι στα γέλια. Χαλάλι τους το αυχενικό αφού πάλι στο διθέσιο έβγαλα τη νύχτα....

Υ.Γ. Ναι αυτό που διακρίνετε είναι μια σιδερώστρα που σέβεται τον εαυτό της και το σπίτι που ζει

Και τώρα η EYXH

"Αγαπιτό χαρτή θέλο μια χάρι.

Να σου πο θέλο αυριο τα πραγματα να γίνουν οπος θελο."

Δια χειρός Νάσιας, η ευχή όλων μας για όλους σας !

(Για την ιστορία: Εζητήθη από την υπεύθυνο ευχών (ναι για τη Νάσια μιλάω, αφού αυτή έχει αναλάβει το έργο με απευθείας μάλιστα ανάθεση) για μια ακόμη φορά να συγγράψει τη φετινή μας ευχή. Ζήτησε να της διαβάσω τη περσινή της ευχή και απάντησε ότι αυτή της αρέσει και δε θέλει να διορθώσει ούτε τα ορθογραφικά λάθη, αφού όπως είπε "τι σημασία έχει μαμά που μια ευχή είναι γραμμένη λάθος; Δεν είναι σχολείο, ευχή είναι!". Εκ των υστέρων εκτιμώ ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτή είναι η ευχή μας και ακόμα συνεχίζει να εκφράζει απόλυτα την οικογένεια.)

Είχα και εγώ αποκλίνουσα συμπεριφορά

και τώρα θα προσπαθήσω να μεγαλώσω τα παιδιά μου ευχόμενη κάποτε να έχουν αποκλίνουσα συμπεριφορά .........

Μόνο σου τώρα

Νάσια: Γιατί μ’ αφήσατε μόνη μου;
Εγώ: Πότε μωρό μου σ’ αφήσαμε μόνη σου;
Νάσια: Το βράδυ μ’ αφήσατε μόνη μου και κοιμήθηκα.
Εγώ: Και εγώ κοιμήθηκα μόνη μου με το μπαμπά. Και εσύ τι έκανες;
Νάσια: Ήρθα και κοιμήθηκα με τη Νερίνα στον καναπέ.
Εγώ: Ναι σας βρήκα το πρωί. Βρήκα τη Νερίνα να κοιμάται με το μισό της κεφάλι στο πάτωμα. Της είπα «κοίτα ποια είναι στα πόδια σου;». Και αυτή είπε «ωχ, πάλι αυτή;» και κουκουλώθηκε.
Πρέπει να μάθεις μωρό μου να μένεις μόνη σου. Έτσι θα μεγαλώσεις και θα πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Γιατί μωρό μου μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να επιβιώσεις. Μόνη σου και όσο πιο μπορείς μακριά από εμένα. Γιατί εγώ μωρό μου δε μπορώ να σε προστατεύσω. Δε μπορώ να σου εγγυηθώ για τίποτα. Ο θεωρητικά προστατευμένος χώρος του σπιτιού μου, μια μόνωση μονάχα από τις κραυγές των θηρίων μπορεί να σου προσφέρει καρδιά μου και αυτό για λίγο, για πολύ λίγο. Να δες χιλιάδες παιδιά χτες το πρωί βγήκαν μόνα τους σε όλους τους δρόμους της Αθήνας, κουβαλώντας στους ώμους τις τσάντες τους, την οργή τους, μα και την οργή μας για τη ζωή μας που πάει κατά διαόλου, την αδυναμία μας να τους κατοχυρώσουμε το δικαίωμα όχι στο όνειρο πια, αλλά στα στοιχειώδη, εκείνα τα παλιά «ψωμί παιδεία ελευθερία» και ακόμα χειρότερα το δικαίωμα τους στη ζωή. Τα αφήσαμε μόνα τους στους δρόμους μπας και μπορούσαν εκείνα για μια ακόμα φορά να καθαρίσουν για πάρτη μας. Αφού ξορκίσαμε την εικόνα δυο γονιών μόνων τους σε ένα σπίτι να περιμένουν πότε θα τελειώσει το πετσόκομμα του κορμιού του παιδιού τους για να το παραλάβουν και να το γυρίσουν στη γη, αφού φροντίσαμε να βρει ο καθένας μας ξέχωρα και για πάρτη του εκείνη τη δικαιολογία που χτες θα του έδινε το απαραίτητο άλλοθι για να ξεκινήσει τη μέρα του, αφού σιγουρευτήκαμε ότι το κινητό του παιδιού μας έχει μπαταρία για να μπορούμε να το βρούμε και όχι να μας βρούνε –όχι σε εμάς δε συμβαίνουν αυτά, ένα μεμονωμένο περιστατικό ήταν και προς θεού σε εμάς δε πρόκειται να συμβεί- για να μας πούνε που θα το βρούμε, φύγαμε για τις δουλειές μας και τα στείλαμε στο δρόμο να φωνάξουν για το δικαίωμα τους τουλάχιστον στη φυσική τους παρουσία στο μάταιο τούτο κόσμο. Χιλιάδες γονείς γυρίσαμε τη πλάτη μας στον εφιάλτη και μαζί στα ίδια τα παιδιά μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας. Στη τελική πόσα πια να κάνει ένας γονιός μωρό μου για σένα; Εκείνη τη μέρα τη πρώτη στο μαιευτήριο ολοκληρώσαμε την υποχρέωση μας στη διαιώνιση του είδους. Εσύ τώρα φρόντισε να επιβιώσεις. Και εάν δε τα καταφέρεις καρδιά μου δεν είσαι παρά ένα από εκείνα τα κομμάτια της αλυσίδας που αποδεικνύονται αδύναμα και άρα άχρηστα για το είδος μας. Φυσική επιλογή το λένε νομίζω και στη τελική το κάθε είδος βρίσκει τις δικές του μεθόδους για να διατηρήσει την ισορροπία του.
Χτες έτσι που σε «έβλεπα» στο δρόμο απέναντι σε εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες, τόσο μικρό αλλά ίδιο με φωτιά, έψαξα να βρω τη μορφή μου και μωρό μου ανακάλυψα ότι τελικά ήμουν και εγώ εκεί, όχι γύρω σου, όχι δίπλα σου, αλλά πίσω από εκείνες τις απρόσωπες ογκώδεις φιγούρες να σπρώχνω το χρόνο με τις ιδρωμένες μου παλάμες. Ίσως αυτό να «είδες» και εσύ μωρό μου εχτές βράδυ και για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια δεν ήρθες να κοιμηθείς μαζί μας, όπως συνήθως κάνεις όταν ανακαλύπτεις ότι κοιμάσαι μόνη σου, αλλά προτίμησες να στριμωχτείς στον καναπέ με την αδελφή σου. Εκεί να μείνεις καρδιά μου…….

Σε παγκόσμια πρώτη

(η συγγραφέας και μελλοντική χημικός σε στιγμές χαλάρωσης)

Τα παιδικά χρόνια του μικρού Νικόλα κι όταν μεγαλοσε

Όλα άρχισαν από τη μέρα που γενιθηκαι ο μικρός Νικόλας.
Όταν προτοπήγε ο Νικόλας στο σπίτι του έννιοσε πολύ δύναμη. Και αυτό έκανε πολύ καλό στη ζωή του.
Με τα χρώνια άρχηζε να περπατάει και να πηγαίνει σχολείο.
Πρώτη τάξη του διμοτικού σχολείου: Ο Νικόλας πήρε τη πιο καλή δασκάλα του κόσμου. Όταν η δασκάλα μοίραζε τα βιβλία της πέταξε το φαγητό του. Τον πήγε στο ποιο αυστιρό διεφτιντή του κόσμου. Τον έπιασε από το τσουλούφι μέχρι να ζιτήσει συγνόμη από τη δασκάλα του.
Διάλογος
Νικόλας: Άντε συγνόμι. Τώρα αφίστε μου το τσουλούφι μου.
Διευφηντής: Στο άφισα και τρέχα στη τάξη σου!

Κάθε μέρα τα ίδια.

Δευτέρα διμοτικού: (Λίγο αυστιρή η κυρία που πήρε και ο ίδιος διαφιντής). Όταν η κυρία μίραζε τα βιβλία της έβαλε τρικλοποδιά, στο διαφιντή τώρα ο Νικόλας.
Διάλογος
Διαφιντής: Μικρενικόλα τι έκανες πάλι;
Νικόλας: Έβαλα τρικλοποδιά στην κυρία μου.
Διαφιντής: Πώς, τι, γιατί;;; Έξω από το σχολείο τώρα.
Νικόλας: Μάλιστα.
Κάθε μέρα τα ίδια

Αλλαγή σελίδας: συνέχια του μ. Νικόλα

Τρίτη διμοτικού: (πιο κακιά η δασκάλα και τον ίδιο διαφιντή). Όταν μήραζε η δασκάλα τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε εκατό βρισιές και Στο διαφιντή

Διάλογος
Νικόλας: Καλησπέρα, χα,χα,χα,χα!!!!!
Δ.: Γιατί γελάς παιδί μου;
Ν.: Έτσι
Δ: Τι έκανε;
Δα.: Με έβρισε.
Δ. Τι πώς, που, γιατί;;; Θα γράψεις 1.000.000.000 φορές «δε θα το ξανακάνω ποτέ στη ζωή μου»
Κάθε μέρα τα ίδια

Πέμπτη διμοτικού (πάρα πολύ αυστιρή δασκάλα, διαφιντή τον ίδιο): Όταν μύραζε τα βιβλία ο μικρός Νικόλας της έριξε μπουγέλο. Στο διαφιντή…
Διάλογος
Δ.: Νικόλα τι κάνεις εσύ εδώ;;
Δα.: Μου έριξε μπουγέλο
Ν.: Ουφφφφ:
Ο διαφιντής τον κρέμασε ανάποδα για δύο ώρες
Κάθε μέρα τα ίδια
Έκτη δημοτικού
Ο διαφιντής μιράζει τα βιβλία
Ν.: Μπλα, μπλα, μπα
Δ.: Τώρα θα δεις Νικόλα. Μπουφφφφφ (τον πέταξε από το παράθυρο)
Ν.: Ααααααααααααααααααα!
Κάθε μέρα τα ίδια

Πρώτη Γυμνασίου και μετά το γνωστό: Κάθε μέρα τα ίδια

Αφιέροση σε όλους
Νάσια

(Έχει και λίγη ακόμι σηνέχεια)

Παρατήρησεις

Του αντιγραφέα: Εκ παραδρομής ή για λόγους σκοπιμότητας άραγε ξεχάστηκε από την συγγραφέα η Τετάρτη Δημοτικού στο κείμενο, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι είναι η τάξη που πάει φέτος η μικρά;

Της μάνας: Μεταξύ μας η επανάληψη της φράσης "κάθε μέρα τα ίδια" με απογείωσε...

και

Γενικές πληροφορίες: Η Νάσια μετά από μια πληροφορία που πήρε για τη συγγραφέα ενός βιβλίου που διάβαζε και συγκεκριμένα ότι πήρε την απόφαση να γίνει συγγραφέας στα εννιά της χρόνια, αποφάσισε ότι θα γίνει και αυτή συγγραφέας α και χημικός. Το δεύτερο είναι δικό της και δε το πολυαναλύσαμε ως οικογένεια, γιατί η πέννα της αντέχεται (παιδή μας ήνε τω αγαπάμαι ή παιδί μας είναι το αγαπάμε), η ενασχόληση της με τη χημεία πάλι ψυλλιαζόμαστε ότι μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη για την ασφάλεια του κυττάρου μας (της οικογένειας ντε). Το πρωτόλειο έργο της λοιπόν απόκτησε σάρκα και οστά σήμερα μια μέρα που μοιάζει να συνωμότησαν όλα για να γραφτεί. Πήγε σχολείο, έβρεχε και έλειπε και η δασκάλα της. Όπως και να το κάνεις όλα τα μεγάλα κάπως έτσι ξεκινάνε όταν δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει κανείς.

Δελτίο καιρού να το πω, διάθεσης να το πω

Πέρασαν οι μήνες οι μέρες μα ούτε μια μικρή σταγώνα. πολύ γρήγορα ξεράθηκε η γη. μετά από μια βδομάδα οι βροχοσταλήδες κάνανε πλουτσ σε όλη τη γή. Και έζησα πολύ ορέα δροσερή ζωή.

(δια χειρός Νάσιας)

Σχολιασμός: Το βασίλειο μου για ένα πλουτσ.........

Αφιερωμένο

στη holly που γύρισε και που μάλλον άπτεται της ειδικότητάς της
και στη Μαριλένα , έτσι για να καταλάβει ότι μια χαρά είναι το L ,

Τεστ στην Ιστορία

Θέμα: Σπάρτη

Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Οι Σπαρτιάτες γυμνάζονταν πολύ και ήταν γυμνοί.
Ερώτηση: Πως ήταν οι Σπαρτιάτισσες;
Απάντηση: Οι γυναίκες στη Σπάρτη για να γίνουν καλές νοικοκυρές άρχισαν να γυμνάζονται και φορούσαν κοντή φουστίτσα και κοντό μπλουζάκι.
Ερώτηση: Τι έτρωγαν οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Κοκτέιλ αμβροσίας.
Ερώτηση: Τι απεχθάνονταν περισσότερο οι Σπαρτιάτες;
Απάντηση: Τους Δωριείς .

(δια χειρός, ποιάς άλλης; Της Νάσιας)

Καλό μας απόγευμα

Υ.Γ. Μεταξύ μας η τελευταία απάντηση δεν είναι κακή, το αντίθετο θα έλεγα....

Αφιερωμένο

Get this widget Share Track details

Διευκρίνιση στη διευκρίνιση

Τι είναι οι δάσκαλοι;

Μην είναι οι κάμποι; Σαφώς και δεν είναι οι κάμποι, όπως επίσης δεν είναι και οι κάμπιες, ούτε οι καμπίνες και σταματώ εδώ διότι έχουμε ένα επίπεδο. Σκεφτόμουνα ότι ως γονείς δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από τους δασκάλους των παιδιών μας, πέραν από αυτές που μας δίνει ο νόμος –με την προϋπόθεση ότι κάπου θα τον εντοπίσουμε βέβαια- διότι δε ξέρω εάν το έχετε παρατηρήσει αλλά οι από το νόμο καθοριζόμενες υποχρεώσεις και δικαιώματα του συμπαθούς κλάδου, παραμένουν επιμελώς μακριά από τα μάτια όλων εμάς των αδαών-ναι καλέ των γονιών εννοώ-, βασικά οι υποχρεώσεις, καθότι τα δικαιώματα θα τα βρείτε ευκρινώς καταγραμμένα σε διάφορα σημεία, ενίοτε και στους τοίχους, υπό τη μορφή αφισών –μην παρεξηγιόματε κιόλας-. Έτσι λοιπόν φρονώ ότι απλά και μόνο αυτή η παραδοχή, ότι δηλαδή ένα νομικό πλαίσιο και μόνο ρυθμίζει τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα του συμπαθούς κλάδου πάνω στις ζωές των παιδιών μας, αρκεί για να λειτουργήσει ως απαγορευτικό για οποιαδήποτε γονεϊκή απαίτηση όσο και αν μοιάζει απόλυτα συνυφασμένη με τη βασική συνταγματική παραδοχή ότι «Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα» (και αναφέρομαι στα σχετικά περί ισότητας, ανεξιθρησκείας, και λοιπών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων) και η οποία μοιάζει πια να είναι η μόνη στην οποία μπορεί κανείς να στηριχθεί, γιατί όλα τα άλλα σου επιχειρήματα προσκρούουν στο αλάθητο της άλλης πλευράς, το οποίο μάλιστα με την ιδιότητα του ως θεσφάτου μεταφράζεται στην καθομιλουμένη σε «σκάσε και κολύμπα» ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις στο συμπαθές «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», το οποίον είναι και ιδιαιτέρως επιμορφωτικό, αφού σε αντίθεση με το πρώτο, που θα μπορούσε δυνητικά να θεωρηθεί ως μια απόδειξη μη σωστούς διαπαιδαγώγησης από το δικό τους γονεϊκό περιβάλλον και όχι μόνο, το δεύτερο περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για τον παραλήπτη σχετικά με τα ανατομικά χαρακτηριστικά της συμπαθούς καθ’ όλα αχλαδιάς.
Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα ότι τελικά δε μπορώ να στηριχτώ ούτε στο Σύνταγμα, αφού ρητά το ορίζει στην ακροτελεύτια διάταξη «…επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», όπου Έλληνας στη δική μου περίπτωση θα ταίριαζε και η αχλάδα, για την οποία οφείλω να το παραδεχτώ καμίαν αναφορά δεν κάνει το Σύνταγμα, το Δαρβίνο μου μέσα.

Y.Γ.Για όσους πρόλαβαν να διαβάσουν το προηγούμενο κείμενο:

Αφαίρεσα τη τελευταία παράγραφο από το κείμενο θεωρώντας ότι είναι μισό, αφού δεν είναι δυνατόν και στις δύο πλευρές να καταθέσουν την άποψή τους.

Καλό καλοκαίρι σε όλους μας

Εκ της Διεύθυνσης

Η πόρτα

Τότε

"Εάν φύγεις τώρα, όταν ξαναγυρίσεις αυτή τη πόρτα θα τη βρεις κλειστή"

'Έφυγες σίγουρος ότι "αυτή" η πόρτα, σε απόλυτη ευθεία με τη μήτρα, δεν κλείνει ποτέ, αγνοώντας κάθε ήχο πίσω σου...

Τώρα

"Μη φεύγεις, γιατί φεύγεις, γιατί έφυγες ;;"

Γύρισες κουβαλώντας τη δικιά σου πόρτα πάνω σου και το λώρο στα ματωμένα σου δόντια.. Είχες δίκιο, η δικιά τους πόρτα ήταν ανοιχτή...

E και ;;;

Όπως και τότε έτσι και τώρα αγνόησες τους ήχους..

Το μόνο που έμοιαζε να έχει σημασία πια ήταν ότι πάντα θα υπήρχε μια πόρτα, δικιά σου δικιά τους δεν είχε καμμιά σημασία πια, ακόμα στη λάθος μεριά ήσουν.

Ή μήπως όχι ;;

Μακάρι η πόρτα που γαντζώθηκες πάνω της να είναι "αυτή" σε απόλυτη ευθεία με τη μήτρα..

Ξανά μανά

το έχουμε πει πολλάκις σε αυτό το μπλογκ: "τα χρέη στο μπλόγκινγκ και στα χαρτιά πρέπει να πληρώνονται". Τα χρέη στη Μιχαλού πάλι όχι (μη το ψάχνετε αστειάκι εσωτερικής κατανάλωσης το τελευταίο).

Η MenieK και ο Άμμος -η αναφορά των ονομάτων υπακούει στους κανόνες του savoir vivre και όχι τη χρονική ακολουθία, εάν και μεταξύ μας υπακούει στο γνωστό με μια ανάσα τρόπο γραφής μου που δε μου επιτρέπει να βρω το πραγματικό χρόνο των προσκλήσεων, ναι βρε τη τεμπελιά μου εννοώ- με προσκάλεσαν στο πιο ευφυές,ως προς τη σύλληψη, παιχνίδι της μπλογκόσφαιρας και τους ευχαριστώ τα μάλα για αυτό.

Την ήθελα αυτή τη πρόσκληση, γιατί θεωρώ ότι ο γραφικός χαρακτήρας είναι ένας ακόμα τρόπος ανάγνωσης των συνομιλητών μου στη μπλογκόσφαιρα, δίνει πρόσωπο στη γραφή τους εάν με εννοείτε.

Τέλος πάντων πέρασα απόψε από τον Άμμο, για να δω ακριβώς τους κανόνες του παιχνιδιού, θέλοντας αυτή τη φορά να παίξω με τους κανόνες και επ' ευκαιρία είπα να διαβάσω και τα καινούργια του -ιδέα μου ή επανέρχεστε αγαπητέ;-.

Σε ένα ποστ του για την Αμαλία Καλυβινού (το οποίο καιρό θα ήθελα να είχα γράψει και εγώ και με εκφράζει απόλυτα) διάβασα την απόφαση των διαχειριστών του μπλογκ http://autographcollectors.blogspot.com να αφιερωθούν τα κείμενα όσων έπαιξαν στο συγκεκριμένο παιχνίδι στην Αμαλία Καλυβινού και εκεί αποφάσισα ότι εγώ αυτό το παιχνίδι δε θα μπορούσα να το παίξω σεβόμενη τους όρους του.

Για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις με τους διαχειριστές του μπλογκ, τη πορεία των οποίων σέβομαι απόλυτα, όπως και την συγκεκριμένη επιλογή τους, δε μπορώ να παίξω το παιχνίδι .

Και εξηγούμαι:

Επέλεξα για να συμμετάσχω το παρακάτω κειμενάκι:

ήταν η αφιέρωση στα δώρα για τα Χριστούγεννα στη Νερίνα (τα άπαντα της Μαφάλντα και μια πυξίδα). Το επέλεξα γιατί ήταν το πρώτο που βρέθηκε μπροστά μου αφού η Νερίνα κυκλοφορεί μαζί του σε όλο το σπίτι και όχι μόνο, αλλά όπως λέω συνήθως αυτό είναι θέμα άλλου ποστ. Από την άλλη ήταν μια απόλυτα ειλικρινής απεικόνιση του γραφικού μου χαρακτήρα, αφού γράφτηκε στην κυριολεξία στο γόνατο την ώρα που γονατισμένη τύλιγα τα δώρα 6 παιδιών Χ6 και 5χ4 ενηλίκων με τις έξη γύρω μου και τη Νερίνα πάνω από το κεφάλι μου να προσπαθεί να καταλάβει σε ποιον θα δώριζα τη Μαφάλντα και για ποιον ήταν και τι είχε μέσα το κουτί που έφερε η κούριερ από το Πλανητάριο.

Μια ευτυχισμένη στιγμή, νομίζω ότι η γραφή την απεικονίζει καθαρά, ακόμα και τη διάθεση μου να τραβήξω την αγωνία της Νερίνας στα όρια άμα ψάξει κανείς θα δει, ή τουλάχιστον εγώ τη βλέπω και η Νερίνα την είδε νομίζω. Και κάτι ανάλογο από την καθημερινότητά τους επέλεξαν και οι περισσότεροι από ότι είδα.

Δε ξέρω πως αυτό θα μπορούσα να το "αφιερώσω" σε μια νεκρή, δε ξέρω τι θα μπορούσα να αφιερώσω ακόμα και σε ένα δικό μου νεκρό, ίσως μόνο ένα "γαμότι μου γιατί με παράτησες;" όσο και εάν αυτό ακούγεται εγωιστικό και στερούμενο λύπης για αυτόν που έφυγε.

Σε καμμία περίπτωση όμως, όπως εξήγησα και στον Άμμο, δε θα μπορούσα να "αφιερώσω" μια ακόμα απόδειξη ότι εγώ είμαι ακόμα εδώ, με τη ζωή μου για την ώρα να ακολουθεί τον κύκλο της μέσα στην επισφαλή σιγουριά ότι και αφού αυτός έφυγε, εγώ τα κατάφερα να παραμείνω στην εικόνα.

Ξαναλέω ότι αυτό δεν εμπεριέχει κανένα στοιχείο κριτικής στην επιλογή των εμπνευστών του παιχνιδιού, τη δικιά μου ίσως ανικανότητα να αντιμετωπίσω το θάνατο σαν συνέχεια μάλλον σηματοδοτεί.

Η συνέχεια στους :

μεθυσμένα χρώματα, όταν επιστρέψει με το καλό
kerasia, αυτής το χειρόγραφο και εάν θέλω να δω
Γιώτα φίλη από την άλλη πλευρά
dodos, ίσως εάν είμαι τυχερή χωρίς εικονίτσες
γιαγιά με ταρτικές ανησυχίες, έτσι για να της πω ότι ζει τούτο
Μαριλένα (του Ανάργυρου & του Ρίκου), από εσάς δεχόμεθα και σκίτσα
holly, εάν και νομίζω ότι ήδη έπαιξε, εάν έχω καταλάβει καλά
butterfly, δε σας το έχω πει αλλά πολύ μου αρέσει αυτό το παιδί
Αθανασία, ίσως έτσι πειστεί να το ανοίξει εκείνο το μπλογκ που καιρό τώρα προσπαθεί να τη πείσει η Μαριλένα να ανοίξει
stardustia, κάτι από εκείνα τα τετράδια της ίσως

και (αντιγράφοντας από το natassaki)

Οι οδηγίες είναι απλές:

1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)

Μαντέψτε ποια είναι το πουλί

και μην τολμήσετε να πετάξετε τη γόβα



Όμορφη βδομάδα να έχουμε

Υ.Γ. Μου τη δίνουν οι γιορτές

Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού

από το blog panoptis.blogspot.com

βοηθάω τα 26 παιδιά κάτω των 3 ετών που βρίσκονται φυλακισμένα με τις μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές κορυδαλλού...

Τώρα που είναι άνοιξη

και τα λουλούδια ανθίζουν
η Νάσια ερωτεύεται
κι οι άλλοι σιχτιρίζουν

Η Νάσια ερωτεύτηκε, για τρίτη φορά στη ζωή της. Το Σάββατο μας ανακοίνωσε ότι δεν είναι πια ερωτευμένη με το Μιχάλη, με τον οποίο υπήρξε περίπου επί ένα χρόνο ερωτευμένη, γιατί όπως μας είπε αυτή η σχέση δεν έχει μέλλον, αφού με αυτήν στο Δημοτικό και το Μιχάλη στο Γυμνάσιο δε σώζεται ο έρωτας και αυτή χρειάζεται να βλέπει αυτόν που είναι ερωτευμένη. Την Δευτέρα μας ανακοίνωσε ότι είναι ερωτευμένη με τον Ηλία -"θα δεις μαμά θα σου αρέσει και η μαμά του, μοιάζει λίγο στη Νερίνα", μου είπε για να προλάβει πιθανές αντιρρήσεις μου και προσπέρασε με την ίδια όπως πάντα αδιαφορία το ερώτημα του μπαμπά της περί του Ε9 του υποψηφίου- και άρχισε να κάνει τα γνωστά πλάνα προσέγγισης του άτυχου, όπως κάνει πάντα και τα οποία μέχρι τώρα βρίσκανε εφαρμογή μοναχά μέσα στο κεφαλάκι της και ενίοτε και χωρίς ακριβή καθορισμό του αντικειμένου, αφού υπήρξε επί τρία χρόνια ερωτευμένη με το Ντιέγκο, τον οποίο όμως δεν τον αναγνώριζε όταν τον έβλεπε.
Και φτάνουμε στο σήμερα, μόλις τέσσερεις μέρες από το "χωρισμό" της από το Μιχάλη.
Η Νάσια επιστρέφει από το σχολείο με το παππού της, περιέργα σιωπηλή και μαζεμένη, με κόκκινα τα μαγουλάκια της. Αφήνει τη τσάντα της, παίρνει το παιδικό της πάπλωμα και ξαπλώνει στον καναπέ. "Μωρό μου τι έχεις τι ρωτάω", βρίζοντας τη μοίρα μου, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τις ιώσεις, πιστεύοντας ότι σκάει μύτη μια ακόμα. "Τίποτα, μου απαντάει ξεψυχισμένα, είμαι κουρασμένη και θέλω να κοιμηθώ και δε πεινάω". Τη φιλάω και τη βρίσκω δροσερή, αλλά κάτι στο βλέμμα της με μπλοκάρει.
"Θες να μου πεις τι συμβαίνει;;" τη ξαναρωτάω μετά από λίγο. Πετάγεται από τον καναπέ με τα μαγουλάκια της ακόμα κατακόκκινα και έρχεται στην αγκαλιά μου.
"Θα σου πω, μου λέει, αλλά δε θα μου πεις τίποτα, ούτε τι να κάνω, ούτε τι θα έπρεπε να έχω κάνει". "Εντάξει στο υπόσχομαι, της λέω, πες μου τώρα τι σε πείραξε".
"Σήμερα είπα στη Μαριλένα ότι αγαπάω τον Ηλία και αυτή πήγε και τον ρώτησε πως με αγαπάει αυτός, φιλικά ή ερωτικά; Και αυτός δε της απάντησε. Μετά η Μαριλένα το είπε στην Εύη και στην Ελισσάβετ και πήγανε και αυτές και τον ρωτήσανε, αλλά ούτε σε αυτές είπε. Και μετά εγώ θύμωσα και πήγα και τον ρώτησα εγώ. Του είπα "αποφάσισε τώρα πως μ' αγαπάς. Ερωτικά ή φιλικά;" Και αυτός καθόταν και με κύτταγε. Και τότε εγώ του είπα "πες για μια φορά ότι δεν είσαι μικρός, ότι είσαι άντρας και σε ρωτάω εγώ σα γυναίκα πως μ' αγαπάς ερωτικά ή φιλικά, τι θα μου απαντήσεις;;" Και τότε μαμά μου είπε ότι "σ' αγαπάω ερωτικά". Αυτό μου είπε".
Κράτησα το ακαδημαϊκό τρίλεπτο σιωπής που ακολουθεί τις απορίες της Νάσιας, πήρα βαθιά ανάσα και άρχισα να τις θυμίζω τους κανόνες που πρέπει να διέπουν τη σωστή συμπεριφορά μιας κυρίας και έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση σχετικών περιπτώσεων, θέμα και αυτό άλλου ποστ.
Μετά έφαγε τον αρακά της, έφτιαξε και ένα τοστ με επιδόρπιο γιαουρτιού ανάμεσα (ναι μπλιαχ συμφωνώ απολύτως, αλλά η μαγειρική δεν είναι το στοιχείο της), ήπιε και μισό ποτήρι γάλα και ξαναξάπλωσε στον καναπέ με τα μαγουλάκια της πάλι κατακόκκινα και με εκείνο το κάτι στο βλέμμα της.
"Τι είναι χαρά μου, πάλι;" τη ρώτησα. "Μαμά γιατί οι άντρες είναι τόσο χαζοί; Γιατί άμα αγαπάνε κάποιον ερωτικά δε το λένε αμέσως και πρέπει να τους ρωτάς εσύ; Και γιατί ενώ η καρδούλα μου ήταν ζεστή όταν τον ρώτησα, τώρα έχει παγώσει; Και γιατί μου είπε μόνο ότι μ'αγαπάει και μετά τίποτα; Και εσύ πως κατάλαβες ότι ήσουνα στ΄αλήθεια ερωτευμένη με το μπαμπά μου ή με το πρώτο σου άντρα; Και μπορεί κάποιος να ζήσει μέχρι να πεθάνει και να μην ερωτευτεί; Και άμα καταλάβεις ότι έχεις ερωτευτεί κάποιον και σου πει και αυτός ότι σε έχει ερωτευτεί, μετά πως θα είναι η ζωή σου. Και γιατί τώρα είναι έτσι η καρδούλα μου; Και μαμά καταλαβαίνεις, είναι η πρώτη φορά που με αγαπάει κάποιος και μου το λέει και τώρα εγώ τι πρέπει να κάνω; Και πότε θα ξαναγίνει ζεστή η καρδούλα μου πάλι;"
Περάσαμε ένα τέταρτο με μια σωρεία σχετικών και ασχέτων με το θέμα ερωτήσεων και απαντήσεων, μέχρι που έγειρε στην αγκαλιά μου και κοιμήθηκε.
Ο Ηλίας άραγε σε τι κατάσταση να είναι;

Υ.Γ. Ο πατέρας της πάλι ζήτησε το Ε9....

Πρωϊνό ξύπνημα

το θυμάστε;;;







αφιερωμένο στους "βικτωριανούς" μου. Μου λείπετε, λέω !!!!

The Best Off

φωτογραφίες


και βιντεάκια που λατρέψει ακόμα και η Μαριλένα (αυτή των κοριτσιών)

Δύο έχουν ήδη υιοθετηθεί. Το άλιεν δόθηκε πρώτο και όσον αφορά το δεύτερο μας άφησαν να διαλέξουμε εμείς ποιο θα τους δώσουμε....

Για πληροφορίες εδώ

Και όμως είναι μόνο έξη

αλλά κάνουν φασαρία για 16, 26, 36 ......

Επίσης διατίθενται σε όλα τα χρώματα, σχέδια και ταμπεραμέντα. Ακούω τις προσφορές σας .....

έχουμε και έκδοση άλιεν για φίλους των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, διότι είμεθα ψαγμένοι γατόφιλοι με φιλοσοφικάς και όχι μόνο αναζητήσεις

Γατί για τις δύσκολες ώρες, αυτές που θες απελπισμένα ένα φίλο να τα πιείτε μαζί

Για ανθεκτικούς στην αγάπη που ουρλιάζει, έτσι για να μη χάνει τη φόρμα της



Τα έξη σε απλές, μικρές, καθημερινές στιγμές τους με τη Μιμίκα (όπου Μιμίκα ο λόγος που ζουν)


Για περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες και τεχνικές λεπτομέρειες, καθώς και για εγγραφή στη λίστα αναμονής εδώ.

Υ.Γ. Τα μωρά δεν έχουν μαμά να τα φροντίσει...

Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις

λέμε τώρα

Ο διάλογος πριν πέντε λεπτά, εγώ στον καναπέ και η Νάσια στη τουαλέττα:

Εγώ: Νάσια τι κάνεις;

Νάσια: Κάνω τη ζωή μου καλύτερη !

Εγώ: Δηλαδή;

Νάσια: Έχω λίγη διάρροια, αλλά δε με τσούζει πια !!!

Ναι η Νάσια αναρρώνει από μια ακόμα γαστρεντερίτιδα .....

Να συστηθούμε; Να συστηθούμε !

Από όταν μπήκα στο «χώρο» και κάνοντας την επιλογή να έχω ως nick το όνομα της μεγάλης μου κόρης, προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο πιο κοντά στην αλήθεια. Σιγά σιγά στοιχεία από τη ζωή μου αυθόρμητα έμπαιναν και συμπλήρωναν τα παζλ, έτσι που πια το μόνο που να μην είναι ακόμα γνωστό να είναι το όνομά μου. Ήρθε πια ο καιρός –λίγο βίαια είναι αλήθεια- να κάνω δύο πράγματα. Να αλλάξω nick και να συνεχίσω –εάν συνεχίσω- με το πραγματικό μου όνομα πια. Για την ακρίβεια είναι κάτι που το σκεπτόμουνα εδώ καιρό, αλλά δίσταζα να το κάνω, όχι τόσο γιατί φοβόμουν το να γράφω επώνυμα, αλλά δεν έβρισκα σε τι θα άλλαζε κάτι το να το κάνω.
Τώρα όμως και μετά από δύο γεγονότα δεν έχω άλλα περιθώρια. Το ένα είναι ότι η Νερίνα μεγάλωσε, ανακάλυψε το ίντερνετ σα χώρο, έφτιαξε μπλογκ με το όνομά της, εξ ου και θεωρώ ότι πρέπει να της δώσω πίσω ότι της ανήκει, αφού πρώτα το αποκαταστήσω. Και εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο λόγο.
Για πολλά χρόνια αντιμετώπιζα ότι στραβό γινότανε γύρω μου είτε με μια λογική που έλεγε ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολείται κανείς με λογικές που έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με τη δική του, απλά τις αγνοεί και πάει παρακάτω, φτιάχνει το δικό του χώρο, το δικό του κύκλο, παίρνει μαζί του όσους θέλει να κρατήσει και συνεχίζει σε μια πορεία που ηλιθιωδώς ήθελα να τη θεωρώ παράλληλη και απολύτως προστατευμένη. Τα αποτελέσματα αυτής της λογικής, νομίζω ότι λίγο ή πολύ και σε διαφορετικούς τομείς, τα έχουμε υποστεί όλοι με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο. Γιατί όλα αυτά που μας τρόμαζαν ή που μας φάνταζαν ηλίθια ή πολύ «μικρά» για να ασχοληθούμε μαζί τους ή έξω από κάθε λογική και υγιή στάση ζωής ή που κατόρθωναν να μας κλείνουν στο όποιο «σπίτι» επέλεγε ο καθένας μας να κλειστεί, όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν αλλά απλώθηκαν σε όλο το χώρο που εμείς τους αφήσαμε ελεύθερο, γίνανε κυρίαρχες λογικές, απομυζήσανε όχι μόνο το χώρο αλλά και όλους εκείνους, που από διαφορετικές αφετηρίες ορμώμενοι, επέλεξαν να ζήσουν εκεί έξω, ζητώντας απλά να ανήκουν και αυτοί κάπου και που ξέρεις και με ένα τόσο δα κομματάκι εξουσίας κι αυτοί στα χέρια τους και για να σιγουρέψουν την ηγεμονία τους σε ένα χώρο στερούμενου κανόνων, γιατί οι κανόνες συμβίωσης προϋποθέτουν ανθρώπους διατεθειμένους να συμβιώσουν μαζί κάπου και μη ξεχνάτε ότι κάποιοι από εμάς την κάναμε για τα «καταφύγια μας» και έτσι μονάχοι και ελεύθεροι από τις όποιες πιθανές ασφαλιστικές δικλείδες, φτιάξανε ένα κόσμο που θέλουν να θεωρούν ότι είναι τόσο καλά οχυρωμένος μέσα από νόμους και κανόνες που χαίρουν της σιωπηρής και όχι μόνο έγκρισης της πλειοψηφίας, με αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια εμάς των "επισκεπτών" πια να υπάρξουμε, στο βαθμό που επέλεγε ο καθένας, στον έξω από τον κύκλο τους κόσμο να γίνεται από προβληματική έως αδύνατη. Το χειρότερο είναι ότι η μεγαλύτερη ευθύνη είναι δική μας και εν προκειμένω και δική μου και ίσως εάν δεν χρειαζόταν να αντιμετωπίσω τις ευθύνες που απορρέουν από τη χρησιμοποίηση του ονόματος της μεγάλης μου κόρης να μη το καταλάβαινα γρήγορα και εγώ.
Έτσι λοιπόν και για να τελειώνουμε: το όνομα μου είναι Τζιώντζου Φωτούλα, είμαι 47 χρονών, είμαι παντρεμένη με τον Τάσο, έχω δύο κόρες τη Νερίνα και τη Νάσια, ζω στο Άργος και είμαι νοικοκυρά, - ίσως όχι με τη συμβατική έννοια του όρου και αυτό να μη θεωρηθεί ως απαξιωτική κριτική του κλάδου μου, απλά νοιώθω ότι δεν ανήκω στα αντιπροσωπευτικά του δείγματα, εάν και δε κρύβω ότι για χρόνια υπήρξε και εν μέρει ακόμα είναι η βασική μου φιλοδοξία, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα έχω καθαρίσει με όλα τα φιλόδοξα «γαμότι» μου και επιτέλους θα έχω καταλήξει σε καριέρα, αλλά όπως λέω συνήθως αυτό είναι θέμα άλλου post- και δηλώνω ότι με αυτό το όνομα και με αυτές τις ιδιότητες αναλαμβάνω όλα τα βάρη και τις υποχρεώσεις από τη συμμετοχή μου σε αυτό το χώρο και αναφέρομαι βέβαια στον ιντερνετικό χώρο (και όχι μόνο) και δεν είμαι διατεθειμένη να επιτρέψω πια σε τίποτα και σε κανέναν να βάζει κανόνες με εμένα απούσα ή να χρησιμοποιεί την απουσία μου σα σιωπηρή συγκατάθεση ή ακόμα χειρότερα σαν αδυναμία να τον αντιμετωπίσω, ευγνωμονώντας τον παντοδύναμο θεό των νοικοκυρών και την προνοητικότητα των προγόνων μου, όσον αφορά τα προς εξασφάλιση των απαραίτητων, που εξαιτίας τους έχω όλο τον απαραίτητο χρόνο να σκεφτώ και να βρω και να καταλήξω σε εκείνο τον τρόπο, που δεν έχω την υπεροψία να θεωρώ ότι θα αλλάξει τη πορεία των πραγμάτων, αλλά που θα τους δώσει να καταλάβουν, σε ότι με αφορά τουλάχιστον, ότι πάντα εκεί έξω στο κόσμο τους θα υπάρχει κάποιος που θα τους καταστρέφει, έστω και για μια στιγμή, την άψογη εικόνα, την ομοιομορφία της απόλυτης πλειοψηφίας που επέλεξαν για να μπορούν να επιβιώσουν, που δε θα μπορούν να καταλάβουν εάν μιλάει σοβαρά ή τους ειρωνεύεται, που θα κερδίσει έστω και έναν μοναχά από τους «οπαδούς» τους, που θα πιτσιλίζει με χρώμα το απόλυτο άψογο λευκό του πάγου, που θα τους αναγκάζει να καταναλώνουν έστω και λίγο από τα ψήγματα του ελεύθερου χρόνου τους για να τον αντιμετωπίσουν, που θα αμφισβητεί το μοντέλο τους και που για να τον αντιμετωπίσουν θα χρειαστεί να καταφύγουν ακόμα και στα παλιά καλά επιχειρήματα των μπουγαδοκαυγάδων των παλιών νοικοκυρών, στραπατσάροντας έτσι την με κόπο στημένη και αποχρωματισμένη από συναισθήματα εικόνα τους και το χειρότερο χρησιμοποιώντας τα δικά τους όπλα, γιατί οι νόμοι (και ιδίως αυτοί που μοιάζουν να σου δίνουν τον απόλυτο έλεγχο) συνήθως την σκληρότερη των εφαρμογών τους την εξάντλησαν πάνω στους εμπνευστές τους..
Καλώς σας βρήκα λοιπόν
Φωτούλα
Υ.Γ. 1. Τώρα πρέπει να βρω εάν μπορώ να αλλάξω όνομα στο blog, για να μη ξεχνάμε και τα πρακτικά προβλήματα. Λέω να ζητήσω από τη Νερίνα να μου βρει ένα όνομα, εάν και ψυλλιάζομαι ότι θα θέλει να το ονομάσω «Σουζανίτα». Η Νάσια πάντως είπε να το ονομάσω «η μάνα της Νερίνας και της Νάσιας», αλλά αυτό δε παίζει για προφανείς λόγους.

Υ.Γ.2. Το κείμενο γράφεται με το δικό μου υπολογιστή να έχει εγκαταλείψει, για μια ακόμα φορά, την επαφή με το χώρο γενικά -ναι πάλι χάλασε- σε έναν επίσης χαλασμένο υπολογιστή, που για την ώρα επιμένει να τα βλέπει όλα στο αρνητικό τους, γεγονός που σημειολογικά για μένα παραπέμπει στη νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζω. Πραγματικά έχει χάσει τα χρώματά του ο κόσμος εδώ έξω τελικά, αλλά παρόλα αυτά ακόμα και σαν εικόνα του "κόσμου" τους μια χαρά υποστηρίζει το ρόλο του.

Υ.Γ.3 Και για να μην ξεχνιόμαστε "ήρθε η άνοιξη", ότι και να σημαίνει για τον καθένα μας αυτό.

Οι παρενέργειες της αποκριάς σε ένα σπίτι

Νάσια: Μαμά τα παιδιά με λένε λεσβία !!!!

Μάνα: Έλα δε θέλω χαζά. Γιατί σε λένε λεσβία;;;

Νάσια: Εξαιτίας της στολής που φόρεσα στην αποκριάτικη γιορτή του σχολείου.

Μάνα: Τι είχε η στολή χαρά μου; Αφού

ντύθηκες...