Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα στα δεξιά μου, μια στιγμή να κάνω στροφή, Καλημέρα και στ΄αριστερά μου!

Τραγούδια δύο:
Ένα για τους εκ δεξιών μου:

και ένα για τους εξ ευωνύμων μου:

Η ώρα της αλήθειας Νο 3

Tι λες στον άντρα της ζωής σου όταν έρχεται στο καναπέ που κάθεσαι σε στάση γάμα προς πι, λόγω αυχενοκαβαλήματος, κρατώντας στο χέρι την κουρού τυροπιτούλα που του έφτιαξες, με φύλλο από τα χεράκια σου, έστω και εάν για να το ανοίξεις έφερνες γύρω γύρω το τραπέζι για να μπορείς να έχεις τη σωστή οπτική γωνία, αφού ο μόνος τρόπος για να στρίψεις το κεφάλι σου ήταν μαζί με όλο το κορμί σου, να σου ‘ρχεται να σε κοιτάει με ένα βλέμμα του στυλ «έπαιξα όλα τα λεφτά μας στο χρηματιστήριο και επειδή δεν είχαμε δανείστηκα και έβαλα υποθήκη το σπίτι και οι μετοχές πήγαν κατά διαόλου και πάει και το σπίτι και μαζί της και η αγαπημένη σου κουζίνα», ή «ερωτεύτηκα και ξόδεψα και όλα τα λεφτά μας για να πάρω μονόπετρο από το Καίσαρη στη γκόμενα», εσύ να νοιώθεις τα πόδια σου να κόβονται, τα χέρια σου να κόβονται, εκείνες οι μποττούλες ιππασίας που είχε λιγουρευτεί να κόβονται και βέβαια ούτε κουβέντα για καινούργιο πολυμίξερ, κοντολογίς η ζωή σου να σωριάζεται στα πόδια σου και εσύ να μην μπορείς να σκύψεις και αντικειμενικά να τη πιάσεις, λόγω του προαναφερθέντος αυχενοκαβαλήματος, να έρχεται λοιπόν και να σου λέει «750αρια CD έχεις»;

Που να τα βρω κύριε τα 750αρια CD η νοικοκυρά γυναίκα; Τα έφερα από τη μάνα μου και δε το ξέρω; Σεντόνια μαξιλάρια τραπεζομάντιλα, μαχαιροπήρουνα, τρία ταψιά, ένα σετ κατσαρόλες, ένα βιβλίο μαγειρικής, ένα πλήρες σετ μικροεξαρτημάτων κουζίνας και κάτι κεντητές «καλημέρες» της γιαγιάς μου πήρα προίκα η γυναίκα. Διότι ένα φετίχ είχε με τις «καλημέρες» η γιαγιά και στη περίπτωση της η φράση «μια καλημέρα είναι αυτή πες την και ας πέσει χάμω», είχε βρει τη πλήρη δικαίωση της, γιατί με τα χρόνια όλο και κάποια έτσι στο ξεκούδουνο προσγειωνόταν με ένα ταρατατζούμ στο πάτωμα, με αποκορύφωμα τη «καλημέρα» με το κόκορα που την είχαμε στο μικρό καθιστικό πάνω από το διπλό καναπέ, πάνω στον οποίο έκατσε ο θείος με τα χαρούπια (σε αυτόν μόνο χωρούσε) και παραλίγο να μη ξανασηκωθεί καθότι του 'ρθε η «καλημέρα» στο κεφάλι και σας ορκίζομαι ότι άκουσα το κόκορα να λαλάει, γεγονός είναι πάντως ότι μετά από αυτό ο θείος κόκορα κρασάτο δε ξανάφαγε, τον έτρωγε χωρίς κρασί, πάλι με χυλοπίτες, αλλά αυτό όσο να 'ναι ήταν τρανή απόδειξη του σοκ που πέρασε.
Και συνεχίζω: Αυτά είχε η προίκα μου κύριε, με αυτή με πήρες, με αυτή μ’ αγάπησες, με αυτή πορευόμαστε στη ζήση τούτη, για την ακρίβεια με αυτή κοιμόμαστε, με αυτή μαγειρεύουμε και τρώμε και με αυτή κάνουμε και κάνα τραπέζι, άντε και με τις καλημέρες χαιρετιζόμαστε κάθε πρωί, κάτι σαν κινέζικη ταινία έχουμε καταντήσει που όλοι μόλις δουν κάποιον σκύβουν και τον χαιρετάνε, εμείς χαιρετάμε τους τοίχους, «καλημέρα εσωτερικέ τοίχε της ανατολικής πλευράς του καθιστικού, έχετε τη καλημέρα του δεξιού δυτικού τοίχου της μπλε κρεβατοκάμαρας», γιατί η γιαγιά μου στη διαθήκη της το ανέφερε ρητά: Για όσο υπάρχει απόγονος για να κληρονομεί τις ¨καλημέρες¨ αυτές θα παραμένουν στη κατοχή του υπό τον όρο ότι θα έχουν τη θέση που τους αρμόζει, δηλαδή στο τοίχο. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης μαζί τους οι εκάστοτε απόγονοι χάνουν το δικαίωμα στη τεράστια συλλογή αποκριάτικων φορεσιών που είχε στη κατοχή της η γιαγιά μου και που μαζί με τις «καλημέρες» τώρα είναι πια στη κατοχή μου και τις οποίες εν αντιθέσει με τη προ προ γιαγιά μου δεν τις φοράω όταν πάω στο μανάβη, ο προ προ πάππους του οποίου τα είχε δει όλα, για αυτό και εάν δεν συμμορφωθούμε με τους όρους της προαναφερθείσης διαθήκης οι στολές και οι καλημέρες περνάνε στον απόγονο εκείνου του μανάβη, βιολογικού καλλιεργητή χαρουπιών. Ναι καλά το καταλάβατε παντρεύτηκε τη κόρη του θείου με τα χαρούπια και συνεχίζει τη καλλιέργεια τους πλήρως όμως εναρμονισμένος με τις οικολογικές ανησυχίες της ξαδέλφης Πίτσας (εκ του Χαρουπίτσας, έτσι λέγανε τη μητέρα του θείου και πεθερά της θείας μου ή «που να της κάτσει το χαρούπι στο λαιμό», όπως την έλεγε η θεία μου, αλλά δεν έβγαινε υποκοριστικό για τη ξαδέλφη και συμβιβαστήκαμε με το Πίτσα).
Τέλος πάντως μήπως σας βρίσκετε κάνα 750αρι CD, μπας και σώσω το γάμο μου; Ή έστω ακόμα καλύτερα μήπως μπορεί να έρθει κάποιος να χαιρετάει τις «καλημέρες» στους δεξιούς τοίχους γιατί εγώ δε μπορώ να στρίψω και θα μου παρεξηγηθούν και να φέρει και ένα 750αρι CD στον καλό μου; Κερνάω λικεράκι από χαρούπια!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Ο καιρός θέλει δρόμο.

Όμορφο ξύπνημα

Και επειδή σήμερα γιορτάζει το "ερίνα" του Νερίνα (θα σας ειδοποιήσουμε πότε γιορτάζει το "Ν"), το blog θα δέχεται επισκέψεις όλη τη μέρα. Μην ξεχάσετε να περάσετε και απο το μπουφέ. Λιτός αλλά ουσιαστικός με το αγαπημένο της "ερίνας": παγωτό βανίλια σοκολάτα!

Υ.Γ. Η Νερίνα διάλεξε πεταλούδα και όχι μια τυχαία πεταλούδα, αλλά μια hypolimnas bolina Νerina. Έτσι και η μουσική διαλέχθηκε ακολουθώντας αυτή την επιλογή (έτσι και αλλιώς είναι απο τις άριες που τις αρέσουν).

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Σήμερα όλα δανεικά για ένα φίλο. Μουσική και κείμενο.

Μουσική:

Κείμενο: Είναι κάποιο απο όλα εδώ

Υ.Γ. Τη φωτογραφία πάντως δεν τη πήρα απο τη Ραλλού.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Συνεχίζω το ταξίδι στην Ευρώπη εμπιστευόμενη το μουσικό γούστο του Μαντού. Μόλις άκουσε το κομμάτι άρχισε να μυρίζει το φορητό, αν και διέκρινα και σε αυτόν μια μικρή ένσταση για αυτή του την εκτέλεση, αλλά όσο και αν ψάξαμε δεν το βρήκαμε στην αρχική του εκδοχή. Παρόλα αυτά συνεχίζει να αρέσει και στους δυό μας.

Η ώρα της αλήθειας Νο 2

Μέρες, μη πω μήνες την έτρεμα αυτή την ερώτηση. Εφεύρισκα κόλπα για να την αναβάλλω. Κυκλοφορούσα στο σπίτι με μαγιό, έβαζα στα παιδιά αντηλιακό κάθε πρωί πριν πάνε σχολείο, στον χορηγό δεν έβαζα, έχει το μαύρο του Παλαιστίνιου από μοναχός του ή από το κακό του, διαλέγετε και παίρνετε, άνοιγα κρυφά το καλοριφέρ στο 40 ώστε το σπίτι να θυμίζει χαμάμ και παράλληλα άνοιγα και το αιρ κοντίσιον στο 40 και αυτό, χρυσοπλήρωνα το καρπούζι και το πεπόνι στο σούπερ μάρκετ, ενώ από τα πολλά παγωτά το σπίτι είχε γίνει ο παράδεισος της αμυγδαλίτιδας, καταρρίπτοντας έτσι ένα άλλο μύθο που απενοχοποιούσε τα παγωτά που τρώμε το χειμώνα, κοντέψαμε οικογενειακώς με αυτά και με αυτά να πάθουμε εναλλάξ πνευμονία και θερμοπληξία αποτελώντας έτσι για μια άλλη φορά το «εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια» για τον συμπαθέστατο και γλυκύτατο παιδίατρο μας, ο οποίος είμαι σίγουρη ότι έχει και αυτός blog με το τίτλο «έργα και ημέρες ενός παιδίατρου» με υπότιτλο «α ρε πατέρα εσύ και η μανία σου να γίνω γιατρός», αλλά αυτό όπως λέω συχνά είναι άλλου post θέμα, με τίτλο, τον έχω σκεφθεί, «παιδίατρος και διατροφική αλυσίδα της οικογενείας», κούφανα τις πωλήτριες ζητώντας τη νέα συλλογή με παρεό, ενώ με κάλεσε η κοινωνική λειτουργός της περιοχής μετά από παρέμβαση του διευθυντή του σχολείου των σκασμένων, για να εκτιμήσει όπως μας είπε ευγενικά τη διανοητική και πραγματική ικανότητα της οικογένειας μας σε σχέση με την αδυναμία ένταξής μας εάν όχι στο κοινωνικό τουλάχιστον στο περιβαλλοντικό γίγνεσθαι, έκανα πάρτυ γενεθλίων στη μικρή σε εξωτερική πισίνα, πάλι, πείθοντας την ότι έχουμε Αύγουστο, με τον ξενοδόχο να με ρωτάει εάν αυτό σκοπεύω να το κάνω κάθε χρόνο για να κλείνει γκρουπ να αποθανατίζουν το θέμα 12 τρελλών στη πισίνα με 8 βαθμούς, ναι έπεσα στην απότομη αλλαγή του καιρού, αλλά δε σήκωνε αναβολή, θα με καταλάβαινε το ζαβό, ώσπου σήμερα το μεσημέρι και εξαιτίας μια λαρυγγίτιδας μη προβλεπόμενης στο σχέδιο και την αντίστοιχης επίσκεψης στο παιδίατρο το σπίτι αντήχησε από τη κραυγή του παραπάνω αναφερόμενου ζαβού: «Μαμά πότε θα στολίσουμε το δέντρο;». Η αλήθεια είναι ότι φέτος τα κατάφερα σχετικά καλά. Μόλις ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα. Άθλος. Πέρσι το είχαμε πάρει μαζί στη πισίνα, σε άλλο ξενοδοχείο, αλλά και εκεί την ίδια πρόταση μας κάνανε, ξέρετε αυτή με τα γκρουπ. Τώρα εσείς θα πείτε το γνωστό ζαχαρένιο ροζ (Ραλλού καλά;) «α το μωρό μου τι γλυκό που είναι»! Για κοπιάστε να στολίσετε εσείς το δέντρο να σας πω εγώ για πότε το πράσινο θα πάψει να είναι το χρώμα της ελπίδας και στο πιο αισιόδοξο του όταν θα διαβάζετε για σεισμούς λιμούς καταποντισμούς αυτόματα όλα γύρω σας σε πράσινο θα φέρνουν. Πρώτα το δέντρο. Το πήραμε όταν γεννήσαμε τη πρώτη κόρη μας, με το μέτρο που λένε. Ποιο είναι το μεγαλύτερο; Αυτόοοοοοο! Το πήραμε. Εξαιτίας του δεν έχει τζάκι το σπίτι. Το γκρεμίσαμε και στη θέση της καπνοδόχου βάλαμε το δέντρο. Εμείς και το μικρό σπίτι στο λιβάδι, αλλά σε πολυκατοικία και γύρω του πολύχρωμοι κουβάδες και λεκάνες να μαζεύουμε το νερό. Βάλαμε ψάρια άλλα όσες φορές και να το προσπαθήσαμε αποτύχαμε, τώρα εμείς τα ψάρια θα σας γελάσω, με αποτέλεσμα ο ακάλυπτος της πολυκατοικίας να μετατραπεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο ψαριών με μια υποβόσκουσα μυρωδιά ψαρίλας στην ατμόσφαιρα, έτσι που όταν κάποιος περνάει απέξω να βαράει τα κουδούνια και να ρωτάει σε ποιο όροφο είναι η ψαροταβέρνα. Έτσι πια στις λεκάνες βάζουμε τα γνωστά άπλυτα προηγούμενου post (πάλι αδιάβαστους σας βλέπω) και όταν έχουμε ξένους τους βάζουμε επάνω μαξιλαράκια και τα κάνουμε σκαμπό, αλλά αυτό δεν έχει πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα, γιατί μια φορά που ήρθε ένας ευτραφής θείος ήρθε και σφήνωσε και έκτοτε αντί για κώλο κυκλοφορεί με μια υπέροχη πορτοκαλιά λεκάνη με υποψίες κόκκινου μαξιλαριού στα άκρα, αλλά έτσι και αλλιώς η θεία μου ποτέ δεν τον χώνεψε, τον πήρε για τις φυτείες χαρουπιών που της είπε ότι είχε και μετά το γάμο ρώτησε σε τι χρησιμεύουν τα χαρούπια, αλλά ήταν πια αργά, το καλό είναι βέβαια ότι σαν οικογένεια έχουμε τον ατομικό οδηγό χρήσης χαρουπιών, βιβλίο που έγραψε η θεία με τίτλο «τα χαρούπια και όσα ντρεπόσαστε να ρωτήσετε για αυτά», το οποίο για να είμαστε ειλικρινείς ούτε αυτό απαντάει στο αρχικό ερώτημα περί χρησιμότητας των χαρουπιών, αλλά όσο να ‘ναι μια χρησιμότητα μεγαλύτερη από τα χαρούπια και το θείο μαζί την έχει. Τέλος στα χαρούπια γυρνάμε στο δέντρο και στην αμείλικτη αναγκαιότητα στολισμού, απόρροια της αβάσταχτης ελαφρότητας του παραπάνω αναφερθέντος ερωτήματος «Μαμά πότε θα στολίσουμε το δέντρο;».

Συνεχίζεται…………..

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Σήμερα ξύπνησε το Παρίσι μέσα μου και μαζί του τα παιδικά μου χρόνια. Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Δυο τραγούδια σήμερα, δανεικά απο ξένη εφηβεία, δέστε τα σαν γλωσσική άσκηση ή σαν ευκαιρία για καφέ σε γαλλικό caf?*.

* Το πάλεψα και κατέληξα ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, έτσι το ? παραμένει ως έχει, μιας και απο ότι φαίνεται ήρθε για να μείνει. Ίσως να έχει σχέση με τη κλασσική σωβινιστική συμπεριφορά των Γάλλων, σε σχέση με τη γλώσσα τους εννοώ. Κάτι σε εκδίκηση ίσως;

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα του!

Δωράκι

Για just me: Εαν το καπέλλο δεν βοηθήσει δοκίμασε να ακούσεις και αυτό. Στην ανάγκη χρησιμοποίησε και τα δύο. Μην ξεχάσεις τα ακουστικά κάτω απο το καπέλλο!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα, με ένα τραγούδι για τη μέρα!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Αναζητώντας στο χωρόχρονο το χώρο και το χρόνο μου.

Δύο τραγούδια σήμερα. Ένα για το χώρο και ένα για το χρόνο.

Πρωϊνό ξύπνημα (γιατί η συνέπεια είναι η μισή αρχοντιά, η άλλη μισή δε ξέρω ποια είναι)

Καλημέρα σας παιδιά, τρα λα λα, τρα λα λα! "Λόλα να μια κορίνα"! Ναι απο παιδικό πάρτυ σε bowling γύρισα! Ο Ηρώδης εαν ζούσε σήμερα θα έπαιζε bowling; Και εαν ναι θα δεχόταν να κάνει baby sitting σε παιδικό πάρτυ; Και σε τελική ανάλυση τι άλλο θα κάνει μια μάνα για το παιδί της; Σαν τους λεγεωνάριους στον Αστερίξ αισθάνομαι!

Γιατί συνεπής ναι, μαζοχίστρια όχι. Τι μόνη μου θα υποφέρω;

Πρωϊνό ξύπνημα 2

Και επειδή η επανάσταση σε αυτό το blog άργησε μια μέρα, έλα για να μην εφυσηχάζουμε (με υ,η και όχι η,υ συνειδητά).

Καλημέρα επανάσταση!

Πρωϊνό ξύπνημα 1

Καλημέρα. Για τη φίλη που γιορτάζει τα γενέθλια του έφηβου γυού

και
παντρεύει τον ενήλικα αδελφό.

Τι θυμήθηκα τώρα;

Είναι κάποιες στιγμές που όλα μοιάζουν να απολογούνται για στάση ζωής αδιαπραγμάτευτη. Ομοιοκατάληκτα σαν ποιήματα εποχής αμετάκλητα περασμένης χωρίς να αφήσει τα αποτυπώματα της. «Δεσποσύνη», της είπαν και της φίλησαν, τα κρυμμένα στα δαντελένια γάντια, δάκτυλα.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Έτσι απλά με το γάτο να κοιμάται και τα παιδιά μου να τραγουδάνε παράφωνα το "Πάλης ξεκίνημα" στη σχολική τους γιορτή. Οι υπόλοιποι, οι ενήλικες ντε, καλά θα κάνουμε να αφήσουμε τη μέρα ήσυχη.

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Ένα μοιάζει σίγουρο για την ώρα:
Δεν θα βρέξει!

Ναι σωστά το καταλάβατε: Ο Μαντού διάλεξε.

Ώρα: 11:32 π.μ. Τώρα ανακάλυψα γιατί το διάλεξε. Ανακάλυψε τον καθρέπτη και στην κυριολεξία δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του απο πάνω του. Άμα υποψιαστώ ότι επικοινωνούμε τηλεπαθητικά θα τον πάω στον Κόπερφιλντ να βγάζει και τις κροκέττες του και τις δικές μου!

Η ώρα της αλήθειας Νο 1.

H καλή μέρα για πλυντήριο από το πρωί φαίνεται και όχι μόνο. Η καλή μέρα είναι εκείνη, που από όλα τα ασιδέρωτα της λεκάνης το μόνο που σου μένει να φορεθεί, από όποιον το προλάβει, είναι η ίδια η λεκάνη, την οποία χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί αρνούνται όλοι μέσα στο σπίτι να την δοκιμάσουν, φτάνει για όλους, απλά πρέπει για μια μέρα να κινούνται όλοι μαζί και κολλητά, το οποίο είναι και οικονομικό και οικολογικό διότι δεν απαιτείται η κατανάλωση άλλης μορφής ενέργειας, αρκεί η θερμότητα του σώματος τους, κάτι που έχω δει να γίνεται επανειλημμένως σε ταινίες με σκηνές αποκλεισμού σε βουνά και χιόνια, όπου αυτό πολλάκις έχει αποβεί και σωτήριο για την επιβίωση των ηρώων. Επίσης το έχω δει και σε ντοκιμαντέρ με αναβάσεις σε Ιμαλάια και άλλα μεγάλα βουνά (ναι είμαι άσχετη στη γεωγραφία), όπου βέβαια κολλάνε ο ένας πάνω στον άλλον, αλλά δεν πρέπει να κοιμηθούν. Αλλά και για τη λύση που ανέφερα παραπάνω ο ύπνος δεν ενδείκνυται, γιατί φαντάσου να κοιμηθεί μόνο ο ένας από τους τρείς στη δική μου περίπτωση; Το επόμενο που θα δει μπροστά του είναι ο πρόεδρος στο αυτόφωρο, που θα τον έχουν προσαγάγει με το περί προσβολής δημοσίας αιδούς. Τέλος πάντως πρέπει να το πάρω απόφαση ότι ζω σε ένα περιβάλλον με άτομα με χωρίς οικολογική συνείδηση, ένα, που θα έχουν κακά στερνά από την άλλη (λόγω της γνωστής παροιμίας περί υπερκαταναλωτικών συμπεριφορών, δεν τη θυμάμαι ακριβώς, αλλά πιάσατε ελπίζω το νόημα) δύο και τρίτο χωρίς καμία διάθεση συνεργασίας και σαφέστατα χωρίς τάσεις πειραματισμού στη ζωή τους. Η νόρμα μας και ξερό ψωμί. Κάπως έτσι λοιπόν έρχεται η ώρα, όχι η δική μας, του πλυντηρίου και ενίοτε και του σίδερου. Άσε που με τόσο που συνήθως μαζεύεται το ότι δεν έρχεται η ώρα μας αποτελεί τη τρανή απόδειξη της σοφίας της Σαγκάν όταν έλεγε «όλα τα αντέχουμε». Το μυστικό είναι η ψυχραιμία, ο συγχρονισμός των κινήσεων, η εξοικονόμηση ενέργειας με την αποφυγή περιττών κινήσεων. Λύσεις όπως φτιάχνω βαλίτσα και φεύγω δεν αποδίδουν, γιατί τα ρούχα πάλι άπλυτα και ασιδέρωτα θα τα πάρεις και ένας θεός ξέρει τι έχεις κάνει για να τα αποκτήσεις, ώστε να μη σε νοιάξει να τα αφήσεις πίσω. Άσε που τα ρούχα μας συνήθως αποτελούν την καταγραφή της ζωής, μας την ιστορία μας ένα πράγμα. Για ποιο λόγο άλλωστε θα φυλάγαμε το τζιν που φοράγαμε στα 15 μας (ή σε όποια ηλικία βολεύει τη κάθε μια μας), εάν όχι για να το δείχνουμε σαν ζωντανή απόδειξη πως μας κατάντησαν, ανάλογα τη κάθε μια μας, οι εγκυμοσύνες ή οι προβληματικές σχέσεις που μας έριχναν με τη μούρη στο φαί ή στο ποτό. Επίσης απορρίπτεται η λύση αγοράζω καινούργια ως ανέφικτη, εκτός εάν είστε η Αλιμόνου, που αλίμονο παντρεύτηκε έναν Βαρδινογιάννη, εάν δεν απατώμαι. Το «αλίμονο» για μας που πήραμε απλώς τον Γιάννη, όχι τον Βαρδή, τον άλλον τον απλό χωρίς τετρακίνηση, στις πιστωτικές εννοώ. Το παν, το ξαναλέω, είναι ο συγχρονισμός. Φροντίζετε να είναι όλοι σπίτι, καλέστε και το κολλητό σας ζευγάρι, που αρκείται σε delivery όμως και ζητώντας συγνώμη κουβαλάτε όλο το μπόγο στο χώρο του καθιστικού για να τα ξεχωρίσετε. Σκύβετε να τα ακουμπήσετε κάτω και μένετε εκεί, όχι κάτω, σηκωθείτε αμέσως, εννοώ σκυμμένη, βογκάτε και φωνάζετε ¨γαμότι μου πάλι η μέση μου και δεν έχουμε και ρούχα να φορέσουμε» και τσεκάρετε αντιδράσεις, οι οποίες και θα σας φανούν και πολύτιμες για τη μετέπειτα ζωή σας. Εάν σηκωθούν όλοι και αρχίσουν να βάζουν πλυντήριο και να συμμαζεύουν, αφού σαν ακουμπήσουν με τη μούρη στη ράχη του καναπέ, είστε μια πετυχημένη γυναίκα, σύζυγος και φίλη και άμα έχετε φιλότιμο θα πεταχτείτε όρθια φωνάζοντας ¨το θαύμα της αγάπης με έσωσε και θα συνεχίσετε εσείς τη δουλειά». Καλά με πιστέψατε; Έλα συνεχίστε να κάνετε το Γάμα στον καναπέ, λίγες είναι οι χαρές στη ζωή μας, μάθετε να τις απολαμβάνετε. Εάν σηκωθούν μόνο τα μέλη της οικογένειας σας και οι φίλοι σφυρίζουν αδιάφορα, είναι φανερό ότι πρέπει να ξαναδείτε τη συγκεκριμένη επιλογή σας και απλά πετάξτε τους έξω από το σπίτι, το οποίο επειδή δεν πρέπει και να προδοθείτε, βολεύει να το κάνετε λόγω στάσης, κουτουλώντας τους. Εάν τώρα το κάνουν μόνο οι φίλοι σας και οι δικοί σας κρυφτούνε πίσω από τη λεκάνη, δέστε το αισιόδοξα, τους πείσατε για τη λύση λεκάνη στην υπηρεσία του ντυσίματος. Στη περίπτωση που δεν το κάνει κανείς τους, ή ακόμα χειρότερα βάλουν και το δίσκο με τα φαγητά στη μέση, που είναι και το αναμενόμενο, είστε σίγουρες ότι είστε όλοι μέλη της ίδιας οικογένειας και παρέας; Και σε τελική ανάλυση μήπως πρέπει επιτέλους να βγείτε στους δρόμους σε αναζήτηση της κατάλληλης για να στεγάσει την ύπαρξη σας στέγης; Εάν τελικά αντιδράσετε έτσι μην ξεχάσετε να φύγετε όπως είστε. Διπλωμένη με το δίσκο με τα φαγητά στη μέση, γιατί ο χωρισμός χωρίς φαί δεν αντέχεται*.
* Εάν έχετε γάτο μην τον αφήσετε πίσω σας. Άλλωστε είναι και ο μόνος που πλένεται και σιδερώνεται μόνος του. Ευχαριστώ εκ μέρους του γάτου!

Πρωϊνό ξύπνημα

Καλημέρα. Εγώ ας πούμε τρελλαίνομαι για κρέπες με σοκολάτα ινδοκάρυδο και καρύδια.